Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός αγοριού που στέκεται μπροστά σε έναν χάρτη, όχι για να σχεδιάσει μια διαδρομή, αλλά για να θαυμάσει την κλίμακα του κόσμου. Ο Benjamin Vo, με εκείνο το λαμπρό μυαλό του που μπορούσε να αποκωδικοποιήσει τις πιο σύνθετες δομές του cloud, είχε μια ιδιαιτερότητα: δεν έβλεπε τα πράγματα ως στατικά, αλλά ως μέρη μιας μεγαλύτερης κίνησης. Θυμάμαι την εικόνα του, εκεί στο κέντρο της αψίδας του ναού στην Ιαπωνία, να κρατά τα χέρια του αδελφού του, του Ryan, και του θείου του, ενώνοντας ανθρώπους όπως ένωνε τα κομμάτια του κώδικά του. Υπήρχε σε εκείνη την κίνηση, σε εκείνο το άπλωμα των χεριών του, μια προφητική στάση. Σήμερα, στην εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αυτή η εικόνα του Ben αποκτά μια νέα, βαθύτερη διάσταση. Ο Σταυρός δεν είναι απλώς ένα ξύλο. Είναι το σημείο όπου ο ουρανός και η γη ενώνονται, το σημείο όπου η αγάπη του Θεού απλώνει τα χέρια της για να αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγορία: η απουσία του Ben από αυτόν τον κόσμο είναι μια πραγματικότητα που σας συνοδεύει εδώ και τρεις μήνες. Δεν είναι μια θεωρία. Είναι το κενό στο κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι η σιωπή που ακολουθεί τον ήχο της πόρτας, είναι το βάρος της μνήμης όταν βλέπετε ένα αεροπλάνο να διασχίζει τον ουρανό. Ο πόνος σας είναι βαθύς, γιατί η αγάπη σας ήταν και παραμένει αληθινή. Μην προσπαθήσετε να την κρύψετε. Μην προσπαθήσετε να την «τακτοποιήσετε» με λόγια λογικά. Ο Θεός δεν ζητά από εσάς να είστε δυνατοί με την έννοια της απάθειας. Σας ζητά να είστε αληθινοί μέσα στο δάκρυ σας. Ο πόνος σας είναι η τιμή που πληρώνουμε για την αγάπη που μας δόθηκε.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ιησούς λέει στον Νικόδημο: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου». Σκεφτείτε αυτή την εικόνα. Οι άνθρωποι στην έρημο είχαν χάσει την ελπίδα τους, είχαν παραπονεθεί, είχαν νιώσει το δάγκωμα του θανάτου. Και ο Θεός τους έδωσε ένα σύμβολο, όχι για να τους τιμωρήσει, αλλά για να τους δείξει ότι η θεραπεία βρίσκεται στο βλέμμα. Όποιος κοίταζε το χάλκινο φίδι, ζούσε. Σήμερα, ο Χριστός μας καλεί να κοιτάξουμε τον Σταυρό. Όχι για να δούμε τον πόνο, αλλά για να δούμε την αγάπη που δεν δίστασε να περάσει μέσα από τον θάνατο για να μας βρει. Ο Ben, με την καθαρή του καρδιά, είχε καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η ζωή είναι μια προσπάθεια, μια συνεχής κίνηση προς το φως. «Το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει», έλεγε. Και αυτή η προσπάθειά του, η δική του «πτήση» προς τον Θεό, είναι τώρα ενωμένη με τη θυσία του Χριστού.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας ότι κάτι χάσατε, ότι ίσως η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος ή παράλειψη, σας παρακαλώ, αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Όταν ο Ιησούς ρωτήθηκε για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, απάντησε καθαρά: «Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια, ο πόνος, η απώλεια, δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε αθώοι. Η φροντίδα σας για τον Ben, η αγάπη σας, τα ταξίδια σας, οι στιγμές που καθόσασταν μαζί του, ήταν απόλυτα. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια την καρδιά του πόνου σας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας για όσα δεν μπορούσατε να ελέγξετε. Είστε αγαπημένοι, είστε αρκετοί, είστε παιδιά του Θεού που έδωσαν τα πάντα.

Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν ο Ben, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, είπε στους γονείς του ότι ήταν πρόθυμος να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι ο πλούτος δεν είναι αυτό που κρατάμε, αλλά αυτό που είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben. Όπως ο Σταυρός είναι το «δέντρο» της ζωής, έτσι και η καρδιά του Ben έγινε μια πηγή που συνεχίζει να αναβλύζει αγάπη.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες μαζί του τα όνειρα για την «Con Chim Airlines», εσύ που τον έβλεπες να σχεδιάζει το μέλλον με το λαμπρό του μυαλό: ο Ben δεν είναι μακριά. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε στο να προσπαθείς. Κάθε σου βήμα είναι και δικό του βήμα. Μην αφήνεις τη θλίψη να σου κλέψει τη χαρά της δημιουργίας. Ο αδελφός σου είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε.

Ο Παύλος μας λέει στην επιστολή του προς τους Φιλιππησίους: «Ο Χριστός κένωσε τον εαυτό του, παίρνοντας τη μορφή δούλου». Ο Ben, με τη δική του μικρή, γλυκιά ζωή, έζησε αυτή την κένωση. Έδωσε τα πάντα, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Και ο Θεός τον ύψωσε, όπως ύψωσε τον Υιό Του. Ο Ben είναι τώρα στο «Συμπόσιο του Ουρανού», εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, μόνο φως. Το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του, είναι η απόδειξη ότι η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε. Συνεχίζει να ρέει, να δίνει ζωή, να ξεδιψά τους φτωχούς. Είναι ένα ζωντανό μνημείο της πίστης σας.

Φεύγοντας σήμερα, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για κάποιον που υποφέρει, μια στιγμή σιωπής όπου θα αφήσετε τον Θεό να σας πει: «Δεν φταίτε, είστε αγαπημένοι μου». Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα. Μέχρι να συναντηθείτε ξανά, βαδίστε με θάρρος. Ο Κύριος είναι μαζί σας, και ο Ben σας περιμένει στο φως. Αμήν.