Πέμπτη της Τριακοστής Πρώτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός στρατιώτη που προετοιμάζεται για μια δύσκολη αποστολή. Δεν πρόκειται για την ορμή της μάχης, αλλά για την προετοιμασία της σιωπής: τον έλεγχο της πανοπλίας, το σφίξιμο της ζώνης, τη διαπίστωση ότι η θώρακας είναι στη θέση του. Στο σημερινό πρώτο ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος μάς καλεί να φορέσουμε την πανοπλία του Θεού. Δεν μας καλεί σε μια επίθεση, αλλά σε μια στάση: «ώστε να μπορέσετε να αντισταθείτε κατά την πονηρή ημέρα και, αφού τα κάνατε όλα, να σταθείτε όρθιοι». Υπάρχει μια ιερή επιμονή σε αυτή τη φράση. Μας καλεί να σταθούμε, να μην υποχωρήσουμε, να κρατήσουμε τη θέση μας όταν το σκοτάδι μοιάζει να μας περιβάλλει.

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που γνώριζε τι σημαίνει να είσαι έτοιμος. Σκεφτείτε τον, όχι ως έναν πολεμιστή με σπαθί, αλλά ως έναν νεαρό εξερευνητή της τεχνολογίας. Θυμηθείτε εκείνη την εικόνα του, με το χαμόγελο που φώτιζε κάθε δωμάτιο, να είναι βαθιά απορροφημένος στον κόσμο των υπολογιστών, γράφοντας κώδικα με μια ακρίβεια που θα ζήλευαν πολλοί επαγγελματίες. Ο Ben είχε μια φυσική κλίση προς το να κατανοεί πώς λειτουργούν τα πράγματα. Ήταν σαν να είχε πάντα την πανοπλία της περιέργειας και της ευγένειας φορεμένη, έτοιμος να αντιμετωπίσει τη ζωή με ένα «Καλημέρα, μπαμπά» που δεν παρέλειπε ποτέ, με μια αφοσίωση που έδειχνε ότι η καρδιά του ήταν πάντα συντονισμένη με την αγάπη.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Η απουσία του Ben είναι ένα κενό που δεν γεμίζει με λόγια. Είναι το βάρος που νιώθετε όταν ξυπνάτε, είναι η σκέψη που σας επισκέπτεται πριν κλείσετε τα μάτια σας το βράδυ. Μην προσπαθήσετε να προσποιηθείτε ότι αυτό το βάρος είναι ελαφρύ. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο σήμερα θρηνεί για την Ιερουσαλήμ, μια πόλη που δεν κατάλαβε την αγάπη Του. «Πόσες φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα παιδιά σου, όπως η όρνιθα τα νοσσία της κάτω από τις πτέρυγες, και δεν θελήσατε!». Ο Ιησούς γνωρίζει τον πόνο της απώλειας και της απόρριψης. Γνωρίζει το «γιατί» που σας βασανίζει. Αν Εκείνος έκλαψε για την πόλη Του, είναι ιερό και δικό σας το κλάμα για τον γιο σας.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν ποτέ το σκοτάδι του νου σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν για τον τυφλό εκ γενετής, ο Κύριος ήταν ξεκάθαρος: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η αρρώστια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας δικής σας αποτυχίας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλεια. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας αγκαλιάζει μέσα στην ίδια σας τη θλίψη.

Σκεφτείτε τον Ben, εκείνο το αγόρι που, στα δεκαπέντε του, χωρίς κανείς να του το ζητήσει, προσφέρθηκε να δώσει όλο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William. Αυτή η κίνηση δεν ήταν μια απλή πράξη γενναιοδωρίας· ήταν η αποκάλυψη της ψυχής του. Ήταν η πανοπλία του: η καλοσύνη, η ετοιμότητα να θυσιαστεί για εκείνους που αγαπούσε. Ο Ben δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε· η προσφορά του έμεινε ακέραιη, όπως ακέραιη μένει η αγάπη του για εσάς στον ουρανό. Αυτή η προσφορά είναι το «όπλο» του Χριστού: η αγάπη που δίνει τα πάντα πριν καν της ζητηθεί.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τη γλυκύτητα του Ben: συνέχισε να ζεις με το θάρρος εκείνου που ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Ο Ben σε προσέχει. Όταν βλέπεις ένα αεροπλάνο να απογειώνεται, όταν θυμάσαι τις στιγμές που γελούσατε μαζί, να ξέρεις ότι εκείνος είναι στο φως. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε φοβίζει. Η πανοπλία του Ben είναι τώρα και δική σου: η αγάπη που είχατε, η κοινή σας ιστορία, το χαμόγελο που μοιραστήκατε.

Ο Ιησούς λέει σήμερα: «Πρέπει να συνεχίσω την πορεία μου σήμερα, αύριο και μεθαύριο». Ο Κύριος συνεχίζει την πορεία Του προς την Ιερουσαλήμ, προς τον Σταυρό, αλλά και προς την Ανάσταση. Η δική σας πορεία, Alan και Thao, περνά μέσα από την οδύνη, αλλά οδηγεί και αυτή στην ίδια συνάντηση. Μη φοβάστε. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι εκεί, στην «Τράπεζα του Ουρανού», όπως τον φαντάζεστε, ίσως να παρατηρεί τα αεροπλάνα από μια άλλη οπτική γωνία, με εκείνο το καθαρό, γεμάτο περιέργεια βλέμμα του. Είναι ασφαλής, είναι υγιής, είναι ο Ben σας, για πάντα.

Σήμερα, πάρτε μαζί σας αυτή την υπόσχεση: ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ποτέ. Όπως ο Ben ήταν πάντα ο πρώτος που έλεγε «Καλημέρα» στον πατέρα του, έτσι και ο Κύριος σάς λέει κάθε πρωί: «Είμαι εδώ, είμαι η δύναμή σας, είμαι η πανοπλία σας». Συνεχίστε να ζείτε, συνεχίστε να αγαπάτε, συνεχίστε να ελπίζετε. Ο Ben ζει μέσα από την αγάπη που αφήσατε να ανθίσει στον κόσμο, μέσα από κάθε πράξη καλοσύνης που κάνετε στη μνήμη του. Μην αφήνετε το σκοτάδι να κερδίσει. Σταθείτε όρθιοι, με τη ζώνη της αλήθειας σφιγμένη, γιατί ο Κύριος είναι ο βράχος σας, ο οχυρωτής σας, ο λυτρωτής σας. Αμήν.