Donderdag van de dertigste week door het jaar

Er is een beeld dat mij vandaag niet loslaat, een beeld dat zo simpel is en toch spreekt van een enorme innerlijke kracht. Denk aan een jonge jongen, vijftien jaar oud, die met een diepe, bijna wetenschappelijke fascinatie naar de lucht kijkt. Hij ziet niet alleen een vliegtuig; hij ziet de aerodynamica, de techniek, de droom van 'con chim airlines' die hij in zijn eigen geest al had opgebouwd. Benjamin Vo was zo’n jongen. Hij was iemand die de wereld wilde begrijpen, die met een briljante geest de cloud-infrastructuur en de logica van wiskunde verkende. Maar er was in hem ook een andere kant, een die veel stiller en krachtiger was: de kant van de 'pantsering'.

Paulus schrijft vandaag aan de Efesiërs: 'Gordt uw lendenen met de waarheid, bekleed u met de gerechtigheid als harnas.' Hij spreekt over een strijd die niet tegen vlees en bloed is, maar tegen de machten van de duisternis. Wanneer we vier maanden na het heengaan van Benjamin hier staan, voelt die strijd soms heel reëel. De strijd tegen de leegte, de strijd tegen de stilte in huis, de strijd tegen de vragen die in de nachturen opkomen. Soms voelt het alsof je zelf in een geestelijke oorlog bent verwikkeld, een oorlog om je vreugde, om je hoop, om de zin van het bestaan.

Laten we eerlijk zijn: als je een kind verliest, is de wereld niet meer dezelfde. De kleuren zijn anders, de geluiden zijn anders. Alan en Thao, jullie dragen een kruis dat zo zwaar is, dat het soms voelt alsof je onder het gewicht ervan bezwijkt. En Ryan, voor jou is de wereld zonder je broer, je metgezel, je beste vriend, een plek die soms onherbergzaam aanvoelt. Er zijn dagen dat het verdriet je overvalt, niet als een zachte regen, maar als een storm die je de adem beneemt. In die momenten is het menselijk om te zoeken naar een verklaring. 'Waarom?' vragen we. 'Heb ik iets gemist? Had ik meer moeten doen?' Ik wil vandaag, in de naam van de Heer die onze Rots is, die steen van schuld van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke liefde, maar met een toewijding die hem tot de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. Jullie hebben niets gemist. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven zijn als een blikseminslag; ze vallen buiten elk menselijk bereik. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters, de liefhebbende ouders die hem de wereld hebben laten zien. Niets van die liefde is verloren gegaan.

Kijk naar het Evangelie van vandaag. Jezus wordt gewaarschuwd voor Herodes. Hij moet vertrekken, hij moet zich verschuilen, hij moet vluchten. Maar wat doet Jezus? Hij blijft standvastig. 'Ik moet mijn weg vervolgen,' zegt Hij. Hij kent zijn doel. Hij weet dat Hij naar Jeruzalem moet, naar het hart van de strijd, naar de plaats waar het offer wordt gebracht. Hij laat zich niet afleiden door de angst of door de dreiging van de 'vos'. Hij is de herder die verlangt om zijn kinderen te verzamelen 'zoals een hen haar kuikens onder haar vleugels brengt'.

Dit beeld van de hen die haar kuikens beschermt onder haar vleugels… dat is de enige echte bescherming die we in dit leven hebben. Benjamin was zo’n jongen die, ondanks zijn scherpe verstand, altijd die zachte, kwetsbare kern van liefde bij zich droeg. Denk aan dat moment waarop hij, vijftien jaar oud, zijn ouders vertelde dat hij zijn hele spaarpot wilde inleveren om zijn oom William te helpen, die zo zwaar was getroffen door twee beroertes. Hij hoefde die spaarpot niet te legen; de hulp was er al, het was niet nodig, en de pot bleef gesloten op de plank. Maar het aanbod zelf was de waarheid van zijn ziel. Hij was een jongen die bereid was alles wat hij had, weg te geven uit pure barmhartigheid. Dat is de 'pantsering' waar Paulus over spreekt: niet het pantser van ijzer, maar het pantser van een hart dat zo vol liefde is, dat het de dood overstijgt.

Benjamin is nu onder de vleugels van de Heer. Hij is niet meer in de strijd, hij is in de overwinning. Hij is daar waar de 'con chim airlines' van zijn dromen niet langer beperkt zijn door de zwaartekracht of door de grenzen van de tijd. Hij kijkt naar jullie, naar zijn vader en moeder, naar zijn broer Ryan, en hij ziet de strijd die jullie voeren. Hij ziet de tranen die vallen wanneer je naar zijn foto kijkt of wanneer je in de stille kamer naar zijn schoenen kijkt. Hij wil dat jullie weten: het is goed. Hij is veilig.

Soms, in de dromen die een vader heeft, horen we de echo van die vrede. Zoals die keer dat je droomde van Benjamin, gezond en sterk, en hij je de rust gaf die je zo nodig had. Die dromen zijn geen toeval. Het zijn flitsen van de werkelijkheid die wij nog niet kunnen zien, maar die wel bestaat. Hij kijkt naar jullie, hij kijkt naar Ryan, en hij vraagt jullie om te blijven leven, om de dromen die jullie samen hadden, mee te nemen in de toekomst. Hij is niet weg; hij is de gist in jullie deeg geworden. Hij is de kracht die jullie helpt om elke dag weer op te staan.

Ryan, mijn jongen, kijk eens naar de lucht. Als je een vliegtuig ziet, weet dan dat Benjamin met je meekijkt. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je leert, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. Wees niet bang om te lachen om de herinneringen aan zijn grappige kant, zijn 'con chim airlines', zijn giechelen wanneer hij iets geks deed. Die vreugde is heilig. Het is het bewijs dat de dood niet het laatste woord heeft.

Wat is dan de uitnodiging voor vandaag? Het is om niet te proberen het grote mysterie in één keer te begrijpen. Het koninkrijk van God groeit in het verborgene. Het groeit in de kleine daden van liefde die jullie in zijn naam doen – de stille hulp aan de armen, het water dat stroomt in de 'Well of Love' in Vietnam, de zorg voor de mensen die het moeilijk hebben. Dat is de manier waarop Ben blijft leven. Dat is hoe de liefde werkt. Elke keer dat jullie iemand anders helpen, elke keer dat jullie elkaar in het gezin met tederheid benaderen, elke keer dat jullie de herinnering aan hem delen zonder dat de schuldvraag de overhand krijgt, groeit het koninkrijk. Jullie zijn niet alleen. Onze Lieve Vrouw, die zelf haar Zoon heeft losgelaten, kent de diepte van jullie hart. Zij staat bij jullie, ze houdt jullie hand vast, ze droogt de tranen die in de stilte vallen.

Neem vandaag dit mee naar huis: je hoeft het verdriet niet alleen te dragen. Laat de liefde van Gods vleugels zijn werk doen in de massa van je eigen hart. Het hoeft niet vandaag opgelost te zijn. Het hoeft niet vandaag 'klaar' te zijn. God heeft tijd. Hij is de Rots waarop jullie leven gebouwd is. Vertrouw op Hem. Vertrouw op de liefde die jullie voor Ben hebben, want die liefde is van God. En in die liefde zijn jullie voor altijd verbonden, tot de dag dat de vlucht eindigt en we elkaar allemaal terugzien in het huis van de Vader. Amen.