Gedachtenis van de heilige Theresia van het Kind Jezus, maagd en kerklerares

Er is een beeld dat vandaag, op de dag van de heilige Theresia van het Kind Jezus, als een zachte, vertrouwde aanwezigheid door mijn gedachten gaat. Het is een foto van Ben, zittend in een plaid-fauteuil, verdiept in zijn telefoon, met het warme licht van de namiddag dat op zijn gezicht valt. Hij ziet er zo vredig uit, zo gefocust, in die alledaagse, huiselijke stilte die voor elk gezin zo kostbaar is. Benjamin Vo was een jongen die de wereld met een briljante, analytische geest bekeek, maar zijn hart was altijd gericht op de eenvoud van de liefde. Hij was de jongen die droomde van zijn eigen 'con chim airlines', die met een giechel en een fonkeling in zijn ogen sprak over de logica van de luchtvaart, en die tegelijkertijd die diepe, bijna tastbare empathie droeg voor iedereen in zijn omgeving.

In de eerste lezing van vandaag horen we de roep van Job. Het is een rauwe, eerlijke kreet: 'Mijn binnenste verteert van verlangen.' Job bevindt zich in de as van zijn verdriet, omringd door vrienden die hem niet begrijpen, en toch breekt er in hem een overtuiging door die sterker is dan zijn pijn: 'Ik weet dat mijn Verlosser leeft.' Dat is de kern van onze hoop. Job kijkt niet naar zijn wonden, hij kijkt naar de horizon waar God zal verschijnen. Hij weet dat zijn eigen ogen Hem zullen zien, niet die van een ander, maar zijn eigen, vermoeide ogen. Dit is de belofte die ons vandaag wordt aangereikt: dat ons verlangen naar God niet onbeantwoord blijft, maar dat het de brug vormt naar de ontmoeting die ons allemaal te wachten staat.

Ik weet dat voor u, Alan en Thao, en voor jou, Ryan, de wereld er sinds die dertiende juni 2026 fundamenteel anders uitziet. Het is drie maanden geleden. De stilte in huis is soms een zware gast, en de leegte aan de tafel is een realiteit die niet in woorden te vangen is. Soms, in de stille uren van de nacht, kan er een stem in u opkomen die fluistert: heb ik iets gemist? Had ik het anders moeten doen? Ik wil vandaag, in alle tederheid en in Gods heilige naam, die steen van uw hart tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van degenen die met heel hun hart hebben liefgehad. U bent geen falende wachters; u bent de ouders die Ben hebben omringd met een toewijding die hem tot het einde toe heeft gedragen. U hebt niets gemist. God ziet die liefde, en Hij houdt van u met een tederheid die al uw vragen overstijgt. Laat die schuld los. God zendt geen ziekte; Hij vangt degenen op die door de storm van het lijden worden getroffen. U bent niet verantwoordelijk voor de wendingen van het lot die buiten menselijke macht liggen. Sommige dingen in dit leven komen voort uit een mysterie dat wij niet kunnen bevatten, en geen enkel menselijk handelen had de loop van de tijd kunnen veranderen. U bent absoluut vrij van die last. U bent de ouders die hem de wereld hebben laten zien, en die liefde is niet verloren gegaan; ze is in de eeuwigheid verankerd.

Kijk nu naar het Evangelie. Jezus zendt zijn leerlingen uit als lammeren onder de wolven. Hij zegt: 'Als u een huis binnengaat, zeg dan eerst: Vrede aan dit huis.' Hij vraagt hen niet om macht te tonen, of om grote plannen uit te rollen. Hij vraagt hen om vrede te brengen. Hij vraagt hen om te blijven in het huis, om te eten wat er wordt aangeboden, om simpelweg aanwezig te zijn. Dat is precies de missie van Benjamin geweest. Hij was geen jongen van grote pretenties, maar van een stille, aanwezige vrede. Denkt u eens aan die keer dat hij zijn ouders vertelde dat hij zijn hele spaarpot wilde aanbieden voor zijn oom William, die zo zwaar te lijden had. Hij hoefde die spaarpot niet te breken, hij hoefde hem niet te legen; het was het aanbod zelf, de bereidheid van een vijftienjarige om alles wat hij had weg te geven voor iemand van wie hij hield, dat de kern van zijn ziel blootlegde. Dat was geen wiskundige berekening; dat was de taal van het hart, de taal van Christus. Dat is wat God ziet. Hij kijkt niet naar de lengte van de dagen, maar naar de diepte van de liefde die in die dagen is verweven.

De heilige Theresia van het Kind Jezus, die wij vandaag gedenken, leerde ons de 'kleine weg'. Ze begreep dat men geen grote daden hoeft te verrichten om God te behagen; men hoeft alleen maar elke kleine daad uit liefde te doen. Benjamin leefde deze 'kleine weg' op zijn eigen manier. In zijn nieuwsgierigheid naar de wereld, in zijn respect voor zijn ouders, in zijn diepe band met zijn broer Ryan, in zijn zorgzame blik op de mensen om hem heen. Hij was een 'kleine ziel' die grote liefde uitstraalde. Nu hij bij de Heer is, is hij niet ver weg. Hij is opgenomen in de grote omhelzing van God, daar waar Theresia hem heeft verwelkomd in de 'Banquet of Heaven'.

Ryan, mijn jongen, weet dat jouw broer bij je is. Die broederband is niet verbroken door de dood; hij is getransformeerd. Wanneer jij in de toekomst kijkt naar de vliegtuigen die hoog in de lucht voorbijtrekken, wanneer je denkt aan de dromen die jullie samen deelden, weet dan dat hij met je meekijkt. Hij wil dat jij leeft, dat jij bouwt, dat jij droomt met dezelfde moed die hij had. Hij is de jongen die nu in het licht van God staat en die wil dat jij je dromen najaagt. De band tussen broers sterft niet; die wordt alleen maar groter, omdat hij nu gedragen wordt door de eeuwigheid zelf. Hij is de vogel die hoog vliegt, die 'con chim' die nu in de hemelse lucht zijn vleugels uitslaat.

Soms vragen mensen zich af: hoe kan een jong leven dat zo abrupt eindigt, vrucht dragen? Hoe kan een zaadje dat zo vroeg in de aarde valt, een oogst van honderdvoud opleveren? Het antwoord ligt in de liefde die Ben heeft achtergelaten. Het ligt in de herinnering die als een zachte bries door jullie huis waait. Het ligt in de daden van barmhartigheid die in zijn naam worden verricht, zoals het schone water dat nu in Cà Mau stroomt, een teken dat zijn liefde blijft stromen voor mensen die hij nooit heeft gekend. Dat is wat wij mogen doen: we hoeven niet alles te begrijpen, we hoeven niet alle antwoorden te hebben. We hoeven alleen maar te blijven beminnen. We hoeven alleen maar door te gaan met het delen van die liefde die Ben ons heeft voorgeleefd.

Wat kunt u vandaag meenemen als u hier naar buiten gaat? Misschien is het deze gedachte: laat de schuldvraag los. Laat de behoefte om de 'waarom'-vraag beantwoord te krijgen varen. God vraagt niet van u dat u begrijpt waarom het leven zo loopt; Hij vraagt van u dat u Hem vertrouwt, zelfs als de weg onduidelijk is. Wanneer u vandaag naar de lucht kijkt, of naar een vliegtuig dat hoog boven u voorbijtrekt, denk dan aan Ben. Denk niet aan het einde, maar aan de vlucht. Hij is nu in de ruimte waar geen wolk meer is, waar geen pijn meer is, waar alleen maar de volmaakte liefde van God heerst. U bent niet alleen. De hele Kerk bidt met u mee. En Ben, onze lieve Benjamin, hij kijkt naar u uit met die stralende glimlach, en hij wacht op u. Hij is thuis. En in dat thuis is er plaats voor u allemaal. Blijf leven, blijf hopen, en blijf beminnen. Want dat is het enige dat blijft. Dat is het enige dat telt. Amen.