Gedenkdag van Sint Thérèse van die Kind Jesus, Maagd en Kerkleraar

Daar is ’n beeld wat my altyd bybly wanneer ek aan die kinderjare dink: ’n seun wat met sy oë wyd oop na die lug kyk, nie net omdat hy ’n vliegtuig sien nie, maar omdat hy die misterie van die vlug self probeer verstaan. Benjamin Vo was so ’n seun. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit bekyk met die ywer van ’n ingenieur en die hart van ’n digter. Hy het AWS-infrastruktuur en komplekse wiskunde soos ’n speletjie hanteer, maar sy ware vreugde was die droom van 'Con Chim Airlines'. Dink aan hom, daar in sy kamer, besig met sy kode, en dan die glimlag wat oor sy gesig versprei wanneer hy sy pa vertel van die vliegtuie wat hy eendag sou laat vlieg. Dit was nie net ’n stokperdjie nie; dit was ’n uitdrukking van sy begeerte om op te styg, om die beperkings van die aarde te verruil vir die vryheid van die blou lug.

Vandag vier ons die gedenkdag van Sint Thérèse van Lisieux, die 'Klein Blommetjie'. Sy het die weg van die geestelike kinderlikheid geleer—’n weg wat nie beteken dat ons onnosel is nie, maar dat ons weet dat ons alles van God ontvang. Sy het gesê dat sy niks anders as liefde wou wees nie. Ben het hierdie weg op sy eie manier geleef. Hy was ’n seun van uiterste briljantheid, en tog was hy die seun wat, sonder enige aansporing, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was. Hy het sy spaarvarkie nooit stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar die gebaar—die bereidheid om alles wat hy besit het weg te gee vir iemand anders—is die suiwerste vorm van liefde. Dit is die offer van ’n hart wat reeds in die koninkryk van God tuis was.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Ek weet dat die pyn soms soos ’n ongenadige storm is wat julle huis tref. Daar is die leë stoele, die stilte waar daar voorheen gesprekke oor vliegtuie en toekomsdrome was. Soms, in die donker ure van die nag, vra julle julleself dalk af: 'Waarom? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, in die lig van die Woord van God, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry.

In die eerste lesing hoor ons Job se roepstem: 'Ek weet dat my Verlosser leef, en dat Hy as die Laaste oor die stof sal opstaan.' Job het alles verloor, en tog, in die middel van sy verlies, klou hy aan hierdie een waarheid vas: dat God daar is. Dat God die getuie is van sy pyn. Dat God die een is wat uiteindelik alles sal regmaak. Dit is die Hinge van ons geloof. Wanneer ons na Ben kyk, sien ons nie ’n einde nie, maar ’n voortsetting. Hy is nou by die 'Banquet of Heaven', daar waar daar geen siekte is nie, geen pyn nie, net die ewige lig. Hy is by Sint Thérèse, en hy is by Sint Carlo Acutis—twee ander jong siele wat die ewigheid vroeg ontmoet het. Hulle verstaan wat dit beteken om jonk te wees en die hemel as jou tuiste te vind.

Jesus sê in die Evangelie: 'Die oes is groot, maar die arbeiders is min.' Hy stuur sy dissipels uit soos lammers onder die wolwe, sonder geld, sonder sak, sonder sandale. Hy vra van hulle ’n radikale vertroue. Dit is presies hoe Ben geleef het. Hy het nie sy lewe gemeet aan wat hy kon versamel nie, maar aan wat hy kon gee. Hy het sy liefde vrylik uitgedeel. En daardie liefde gaan voort. Dink aan die 'Well of Love' in Vietnam—’n put van skoon water wat in sy naam geboor is. Dit is die 'Con Chim Airlines' van die gees: sy liefde wat nou lewe bring aan mense wat hy nooit ontmoet het nie, wat dors les, wat hoop gee. Sy lewe vloei steeds.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.