Dinsdag van die Een-en-dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere manier waarop 'n mens se oë skielik fokus wanneer jy 'n uitnodiging kry—daardie klein, wit kaartjie op die tafel wat sê: 'Jy word verwag.' Dit verander die hele dag. Dit verander die manier waarop jy loop, die manier waarop jy dink oor die tyd wat voorlê. Vandag in die Evangelie hoor ons van 'n groot maaltyd, 'n koninklike fees, waar die gasheer alles gereed gemaak het. Hy stuur sy dienaar uit met die woorde: 'Kom, alles is nou gereed.' Dit is nie 'n versoek nie; dit is 'n verwelkoming in die hart van die lewe self.

Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan sy lewe, wat soos 'n pragtige, onverwagte uitnodiging in julle lewens was. Benjamin Vo was 'n seun wat nooit net in die verbygaan geleef het nie. Of hy nou besig was met komplekse wiskunde, of hy gedroom het oor sy 'Con Chim Airlines', of hy bloot saam met sy gesin in 'n vreemde stad gestap het—hy was altyd teenwoordig. Hy het sy lewe met 'n soort toewyding geleef wat ons dikwels eers agterna ten volle verstaan. Onthou julle hoe hy as veertienjarige, met daardie briljante, nuuskierige verstand, die wêreld van tegnologie en wolkinfrastruktuur verken het? Hy het nie net geleer nie; hy het die toekoms in sy hart gedra. Hy het geweet dat daar altyd iets groters is om te ontdek, 'n hoër vlug om te neem.

Maar laat ons die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar, vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry. God se liefde vir Benjamin was nie minder as julle eie nie; dit was die bron daarvan.

In die eerste lesing herinner Paulus ons aan die houding van Christus Jesus: 'Hy het Homself verneder deur die gestalte van 'n dienskneg aan te neem.' Dit is die hart van die Evangelie. Die God wat alles besit, kies om alles weg te gee. Hy kies om die laagste plek in te neem sodat ons die hoogste plek by Hom kan vind. Benjamin het hierdie gees van Christus op 'n wonderlike, natuurlike manier weerspieël. Dink aan daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom het gehad wat hy nodig gehad het—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om lief te hê soos Christus. Hy het sy lewe nie vir homself gehou nie. Hy het dit gedeel.

Kyk dan na die gaste in die Evangelie. Hulle het verskonings. 'Ek het 'n veld gekoop.' 'Ek het osse gekoop.' 'Ek het getrou.' Hulle is vasgevang in die eise van die wêreld, in die besittings, in die dinge wat moet bly. Hulle mis die maaltyd omdat hulle oë vasgenael is op die grond. Maar die meester sê: 'Bring in die armes, die kreupeles, die blindes en die lammes.' Hy soek diegene wat niks het om te bied nie, diegene wat net hulle behoefte en hulle dors saambring. Benjamin was so 'n mens—hy het geweet dat die lewe nie gaan oor wat jy besit of watter toetse jy slaag nie, maar oor wie jy liefhet en hoe jy jouself aan ander gee. Sy lewe was 'n uitnodiging aan God om in te kom en die maaltyd te seën.

Daardie liefde hou nie op nie. Kyk hoe sy lewe vandag nog vrugte dra. In 'n verre dorpie in Cà Mau, vloei daar skoon water uit 'n bron—'n 'Well of Love'—wat in Benjamin se naam opgerig is. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken 'Groot Ocean'. Daardie water bring lewe aan mense wat dors is, net soos die psalmis vandag sing: 'Die nederiges sal eet en versadig word.' Die water stroom in sy naam, 'n stille bewys dat 'n lewe wat so vol liefde gegee is, nooit sterf nie. Dit bly lewe bring. Dit is die 'goeie werk' wat God in Benjamin begin het, en wat Hy nou in die ewigheid voleindig. Die tafel in die hemel is gedek, en Benjamin is daar, aan die hoof van die fees, vry van alle pyn, vry van alle beperking, vry om vir ewig te lewe in die lig van die Lam.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die maaltyd.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.