Saterdag van die Ses-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n besondere soort stilte wat intree wanneer 'n mens na die sterre kyk, of wanneer jy op 'n lughawe staan en die groot masjiene sien opstyg. Dit is die stilte van verwondering. Dink aan Benjamin. Dink aan Ben, daar by die venster, besig om die Boeing 737’s te dophou. Hy het nie net na metaal en enjins gekyk nie; hy het die moontlikheid van die lug bekyk. Hy het sy eie 'Con Chim Airlines' in sy hart gebou, 'n droom so groot soos die hemelruim self. Hy het die wêreld nie net met sy briljante verstand – daardie skerp logika wat AWS-infrastruktuur soos 'n legkaart kon oplos – maar met 'n kinderlike hart bekyk. Hy het geweet dat daar dinge is wat groter is as onsself.

In vandag se eerste lesing hoor ons Job. Job het deur die vuur geloop. Hy het sy besittings, sy kinders, sy gesondheid verloor. Hy het met God gestry, geworstel, gevra 'waarom'. En uiteindelik, wanneer God uit die storm antwoord, sê Job: 'Ek het U met my ore gehoor, maar nou het my oog U gesien.' Dit is die Hinge van ons lewe. Ons hoor dikwels van God deur ander, deur die kerk, deur tradisie. Maar daar is 'n oomblik van ontmoeting waar die hart die waarheid self sien. Job se lewe is nie net 'n storie van verlies nie; dit is 'n getuienis van herstel. God het sy laaste dae meer geseën as sy eerstes. Nie omdat die verlies nie seer was nie, maar omdat die teenwoordigheid van God die verlies in die lig van die ewigheid geplaas het.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Die leemte wat hy agterlaat is soos 'n oop wond. Ek weet dat daar oomblikke is waar die vrae julle oorweldig. 'Waarom het dit so gebeur? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, in die lig van die Woord, 'n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie 'n straf nie. Dit was nie die gevolg van 'n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben.

Jesus sê in die Evangelie: 'Ek loof U, Vader, Here van hemel en aarde, dat U hierdie dinge vir wyse en verstandige mense verberg en aan kindertjies geopenbaar het.' Dit is die hart van die Evangelie. Die 'wyse' mense in die wêreld soek na antwoorde in berekeninge, in logiese verklarings, in mediese statistieke. Maar die 'kindertjies' – soos Ben, met sy glimlag en sy eenvoudige vertroue – hulle sien die Vader. Hulle sien die liefde wat agter die sluiers van hierdie wêreld skuil. Ben het dit geleef. Onthou hoe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help? Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart was die offer volkome. Dit is die soort liefde wat die hemel oopmaak. Dit is die soort liefde wat nie vra vir erkenning nie, maar net wil gee. Dit is die nalatenskap van 'n seun wat geweet het dat rykdom nie in besit lê nie, maar in die hart.

Jesus sê vir sy dissipels: 'Moenie bly wees omdat die geeste aan julle onderworpe is nie, maar wees bly dat julle name in die hemel opgeskryf is.' Dit is die ware rede vir ons hoop. Ben se naam is in die hemel opgeskryf. Hy is nie meer 'n pasiënt of 'n seun met 'n siekte nie; hy is 'n seun van die Vader. Hy is by die 'Banquet of Heaven', daar waar daar geen pyn is nie, net die ewige lig. Hy is by Sint Carlo Acutis, en hulle twee, met hul briljante geeste en hul kinderlike harte, bid nou vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou hoop, en aanhou liefhê. Hulle vra dat julle die 'Well of Love' in Vietnam – daardie put van skoon water wat in sy naam lewe bring aan die dorstiges – sal sien as 'n simbool van sy liefde wat steeds vloei.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is 'n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met 'n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is 'n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is 'n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.