Saterdag van die Twee-en-dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort wag wat 'n mens se hart beproef—nie die wag vir 'n vliegtuig wat op die aanloopbaan land nie, maar die wag van 'n weduwee in die Evangelie, sy wat bly klop aan 'n deur wat nie wil oopgaan nie. Lukas vertel ons vandag van 'n regter wat nie God vrees of mense ontsien nie. Hy is hard, onverskillig, en slegs gemotiveerd deur sy eie gemak. En tog, die weduwee hou aan. Sy klop nie omdat sy weet die regter is goed nie; sy klop omdat sy weet haar saak is regverdig. Sy is moeg, sy is alleen, maar sy hou aan klop. Dit is die prentjie wat Jesus ons gee van gebed: nie 'n beleefde versoek wat een keer gevra word nie, maar 'n aanhoudende, dapper klop aan die deur van die hemel, selfs wanneer die stilte swaar weeg.

Benjamin Vo het hierdie soort volharding verstaan, nie as 'n teorie nie, maar as 'n manier van wees. Dink aan sy briljante verstand, daardie seun wat op negejarige ouderdom al met soveel trots by 'n ruimtekapsule-uitstalling gestaan het, gereed vir avontuur. Hy het die wêreld nie net dopgehou nie; hy het dit verken met die ywer van iemand wat weet dat daar altyd iets meer is om te ontdek. Of dit nou sy passie vir lugvaart was, daardie droom van 'Con Chim Airlines' wat hom laat giggel het, of die manier waarop hy komplekse AWS-infrastruktuur met sy pa bespreek het—Ben was altyd besig om vorentoe te kyk. Hy was 'n seun wat nooit opgehou het om te vra, te leer en te hoop nie.

Maar vandag moet ons eerlik wees oor die pyn wat in hierdie kamer is. Vyf maande is 'n lang tyd om te wag. Alan en Thao, ek weet dat julle baie aande in die stilte van julle huis gesit het en gewonder het: 'Waarom word die gebed nie beantwoord soos ons gehoop het nie?' Die leë stoel aan die tafel is nie net 'n meubelstuk nie; dit is 'n herinnering aan 'n seun wat julle so liefgehad het, 'n seun wat julle lewens verryk het met sy sagmoedigheid en sy skerp insig. Die pyn is werklik. Dit is die oggend wanneer die son opkom en die stilte julle dwing om die afwesigheid van Benjamin weer in die gesig te staar. Ek weet daar is tye wanneer julle julleself afvra of julle iets gemis het, of julle iets anders kon gedoen het. Laat my toe om hierdie steen van skuld vandag van julle harte af te rol: Julle het niks gemis nie. Siekte is nooit 'n straf nie, en dit is nooit die skuld van diegene wat so getrou en liefdevol vir 'n kind gesorg het nie. God beskuldig julle nie. Hy is nie die regter in die gelykenis wat nie omgee nie; Hy is die Vader wat julle trane tel en julle vashou in die donkerste ure.

Die Evangelie vra vandag: 'Wanneer die Seun van die mens kom, sal Hy geloof op aarde vind?' Dit is nie 'n vraag wat ons moet vrees nie; dit is 'n uitnodiging. Geloof is nie om al die antwoorde te hê nie; geloof is om aan te hou klop aan die deur van God, selfs wanneer die pad onseker lyk. Dit is wat Benjamin gedoen het. Hy was 'n vegter. Hy het op die badmintonspeelveld alles gegee, nie omdat hy bang was om te verloor nie, maar omdat hy geglo het dat 'om te probeer alles is wat saak maak'. Hy het dit geleef. Hy was 'n seun van integriteit, soos die eerste lesing van Johannes ons oproep om te wees: 'medewerkers in die waarheid'.

Dink aan daardie pragtige, klein oomblik van sy hart: toe hy vir sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het dat ware rykdom nie in besittings lê nie, maar in die liefde wat ons aan mekaar skenk. Hy het nie geweet van berekening nie; hy het net geweet van liefde.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan: jou broer Benjamin is by jou in elke tree wat jy gee. Moenie bang wees om vorentoe te kyk nie. Benjamin se lewe was 'n getuienis van hoop. Hy sou wou hê dat jy jou vlerke sprei, dat jy jou eie drome najaag, en dat jy jou lewe leef met dieselfde nuuskierigheid en vreugde wat hy gehad het. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die 'Banquet of Heaven'. Hy is veilig by die Vader, vry van alle pyn, vry om te vlieg soos hy altyd gedroom het. Sy glimlag, daardie warm, maklike glimlag wat hy so dikwels gewys het, is nou deel van die ewige lig.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Soms voel die pad lank en die aankoms ver. Maar onthou die belofte in die Psalm: 'Lig skyn deur die duisternis vir die opregtes; hy is genadig en barmhartig en regverdig.' Benjamin was so 'n seun. Hy het die lig in die duisternis gesien, en nou leef hy in die volle lig van God se aangesig. In sy naam, in daardie klein dade van liefde wat in die wêreld voortgaan—soos die water wat vloei in die 'Well of Love' in Cà Mau—bly sy gees lewend. Hy leer ons dat selfs 'n kort lewe 'n ewige impak kan hê as dit met liefde gevul is.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie plek uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.