شنبه هفته سی و دوم زمان عادی

گاهی در سکوتِ خانه‌ای که جایِ خالیِ یک عزیز در آن نفس می‌کشد، چشمِ انسان به جزئیاتی می‌افتد که گویی زمان را در خود منجمد کرده‌اند. شاید یک ماکتِ کوچک از هواپیما باشد که با دقتِ یک مهندسِ جوان ساخته شده، یا یک دفترچه‌ی یادداشت که در آن کدهایِ پیچیده و رویاهایِ دور و دراز ثبت شده است. برای شما، آلان و تائویِ عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، این اشیا تنها وسایلِ یک نوجوان نیستند؛ آن‌ها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و قلبِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ عزیز، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که در دنیایِ اعداد و سیستم‌های ابری، همپایِ پدرش قدم برمی‌داشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن می‌گفت و وقتی از هواپیماها حرف می‌زد، چشمانش از درخششِ پرواز برق می‌زد، در حقیقت داشت به ما یاد می‌داد که چطور باید به افق‌های دورتر نگاه کرد. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از «امید» داد. او که در کارهایِ علمی و در دنیایِ فناوری، سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچ‌گاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط می‌خواست «انجام دهد»؛ می‌خواست تلاش کند، می‌خواست یاد بگیرد و می‌خواست مهربان باشد.

امروز در انجیلِ لوقا، عیسی ما را به ایستادگی در دعا دعوت می‌کند. او از زنی بیوه می‌گوید که در برابرِ قاضیِ بی‌انصاف، خسته نمی‌شود. عیسی می‌پرسد: «آیا خداوند حقِ برگزیدگانِ خود را که شب و روز به او فریاد می‌زنند، نخواهد گرفت؟» این تصویرِ «بیوه»، تصویرِ کسی است که در این جهانِ شکسته، تکیه‌گاهی جز خدا ندارد. او تنهاست، او دردمند است، اما او «نمی‌شود» که دست از طلب بردارد. او می‌داند که اگر به درِ دیگری بکوبد، پاسخی نمی‌شنود، پس به همان درِ بسته می‌کوبد؛ نه چون قاضی مهربان است، بلکه چون او می‌داند که خدا، برخلافِ آن قاضی، پدری است که مشتاقِ شنیدنِ صدایِ فرزندانش است. این فریادِ «شب و روز»، همان آرزویِ قلبیِ شماست. هر اشکی که در این پنج ماه ریخته‌اید، هر لحظه‌ای که در نیمه‌شب از خواب پریده‌اید و نامِ بنجامین را صدا زده‌اید، این‌ها همان فریادهایی است که به گوشِ خدا می‌رسد. خدا از این فریادها خسته نمی‌شود؛ او آن‌ها را در ظرفِ محبتِ خود جمع می‌کند.

می‌دانم... می‌دانم که پنج ماه از سیزدهمِ ژوئن گذشته است و این خانه‌ی خالی، گاهی چنان سنگین می‌شود که گویی نفس کشیدن سخت است. می‌دانم وقتی شب‌ها به یادِ آن خنده‌ها و آن اشتیاقِ بی‌پایان می‌افتید، وسوسه‌ای تلخ به سراغتان می‌آید؛ همان گناهِ خیالیِ خزنده‌ای که می‌پرسد: «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟» بگذارید امروز، پیشِ رویِ این کلامِ مقدس، این سنگِ گران را از رویِ سینه‌ی شما با صراحتِ تمام بردارم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمی‌خیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمی‌توانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آن‌چنان بزرگ و ناگهانی‌اند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش کشیده است. او می‌دانست که شما با تمامِ وجود، با تمامِ عقل، و با تمامِ جانِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امن‌ترین جایِ جهان است.

رساله‌ی اولِ یوحنا به ما می‌گوید: «ما باید از چنین کسانی حمایت کنیم تا همکارانِ حقیقت باشیم.» بنجامین، آن پسرِ نازنین، همکارِ حقیقت بود. به یاد بیاورید آن لحظه‌ای را که او در پانزده‌سالگی، وقتی شنید عمویش دچار سکته شده و در رنج است، بی‌آنکه کسی از او بخواهد، به پدر و مادرش گفت که می‌خواهد تمامِ پس‌اندازِ قلکش را به او ببخشد. او قلکش را نشکست؛ پول هم جابه‌جا نشد، چرا که نیازی نبود و بیمه هزینه‌ها را پوشش داده بود. اما اصلِ ماجرا، آن پیشنهادِ خالصانه و بی‌دریغ بود. پسری که حاضر بود همه‌ی داراییِ دنیوی‌اش را برایِ آرامشِ دیگری روی میز بگذارد، کسی نبود جز تجسمِ همان «حقیقتی» که یوحنا از آن سخن می‌گوید. او در آن لحظه، بی‌آنکه بداند، گنجی در آسمان اندوخته بود که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برباید. او به ما یاد داد که برایِ دیدنِ خدا، لازم نیست به دنبالِ نشانه‌های عجیب در آسمان باشیم؛ کافی است به قلبی نگاه کنیم که در اوجِ جوانی، یاد گرفته است که چگونه «دیگری» را بر «خود» مقدم بدارد.

رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خنده‌ها و بازی‌های مشترکت با برادرت را در گوشه‌گوشه‌ی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت اکنون در مکانی است که هیچ‌گاه تاریک نمی‌شود. او از تو می‌خواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشته‌ی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه می‌کند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانه‌ی شما جاری است. این عشق، با آن چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جریان دارد. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوه‌اش هرگز پژمرده نمی‌شوند. وقتی امشب از این آیین بیرون می‌روید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستاره‌ای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه لبخند بزنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانه‌ی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.