Сабота од триесет и втората недела низ годината

Застанете со мене за момент во тишината на една мала, секојдневна сцена: некој патник кој чека на аеродром, гледајќи низ стаклото кон пистата, барајќи го во далечината оној посебен облик на авион што толку многу го сакаше. Се сеќавате ли на Бен, на нашиот драг Benjamin Vo, како со онаа своја карактеристична љубопитност ги набљудуваше машините, сонувајќи за својата „con chim airlines“? Тој не беше само момче што ги сакаше авионите; тој беше момче што ја разбираше важноста на тоа да се биде буден, да се биде присутен, да се чека со надеж. Во тие моменти на „airport spotting“ со својот татко, Бен не само што гледаше во небото; тој го градеше својот однос со светот и со оние што ги сакаше, парче по парче, лет по лет.

Денес, во првото читање, свети Јован ни зборува за нешто многу слично, иако на прв поглед изгледа поинаку. Тој го пофалува Гај за неговата верност кон браќата, особено кон оние кои се странци: „Љубени, ти постапуваш верно во сè што правиш за браќата, па макар тие биле и странци“. Оваа „верност“ за која зборува апостолот не е некаква формалност. Тоа е активно, живо сведоштво на љубовта. Бен ја живееше оваа верност на свој, тивок начин. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна великодушност кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари? Петнаесетгодишниот Бен, без да биде поттикнат од никого, им рече на родителите дека сака да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, имаше други начини – но самата понуда, фактот што едно дете сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за тоа што значи да се биде „соработник во вистината“.

Но, погледнете го денешното Евангелие. Исус ни раскажува една навидум чудна приказна – за вдовицата и неправедниот судија. „Имаше во еден град судија...“ – вдовицата доаѓа постојано, барајќи правда. Таа не се откажува. Исус нè учи на нешто што е длабоко потресно за секој што поминал низ загуба: важноста да се молиме „без да се обесхрабриме“. Ова не е повик за механичко повторување на зборови. Ова е повик да ја изнесеме својата болка, својата празнина, својата збунетост пред Бога – повторно и повторно. Алан, Тао, Рајан... знам дека изминатите пет месеци, од оној 13 јуни, беа време кога молитвата честопати беше единствениот здив што можевте да го земете. Знам дека има ноќи кога празнината во домот е толку гласна што секоја молитва звучи како шепот во празнина.

Сакам да ви кажам нешто што е вистина, нешто што морате да го носите во срцето: симнете го тој камен од градите. Онаа тивка, немилосрдна мисла што знае да се провлече во темнината на ноќта – „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив?“ – тоа е лага. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со љубов, патувања низ светот, раце што го држеа кога беше најтешко. Некои работи во овој паднат свет се случуваат целосно надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност. Бог не ве обвинува. Бог го прими Бен со отворени раце во својот вечен дом, а вас ве повикува да живеете ослободени од секаква лажна вина. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни до крај, исто како што Бен беше верен во својата љубов кон вас.

Исус нè прашува: „Кога ќе дојде Синот Човечки, ќе најде ли вера на земјата?“ Ова прашање е насочено кон нас денес. Верата не е лесен одговор на тешки прашања. Верата е онаа упорност на вдовицата која продолжува да тропа на вратата, дури и кога вратата изгледа затворена. Верата е она што ве одржува кога одите на работа, кога готвите ручек, кога го гледате Рајан како расте и се обидува да го најде својот пат. Верата е она што го претвора споменот за Бен од извор на болка во извор на светлина. Кога правите добро дело во негово име – како онаа чиста вода од бунарот во Виетнам што сега им дава живот на оние што жедуваат – вие ја продолжувате неговата мисија на љубов. Вие сте тие што ја одржуваат „con chim airlines“ да лета, не во облаците, туку во срцата на оние на кои им е потребна помош.

Рајан, ти си тука. Ти си најдобриот пријател на својот брат. Не плаши се да го носиш неговиот спомен со себе. Кога ќе видиш авион на небото, кога ќе слушнеш некоја песна што сте ја сакале, кога ќе се смееш со пријателите – знај дека Бен се смее со тебе. Тој е дел од твојата иднина, исто како што е дел од твоето минато. Неговиот дух не е затворен во некоја далечна слика; тој е жив во љубовта што сè уште ве поврзува.

Исус ни вели: „Зарем Бог нема да им ја издејствува правдата на своите избрани?“ Тој ја слуша вашата болка. Тој ја знае секоја ваша солза. Немојте да мислите дека Бог е бавен или рамнодушен. Тој е веќе со вас во таа долина на сенки. Тој го држи Бен, и Тој ве држи вас. Побарајте ја Мајката Марија. Таа, која стоеше под крстот на својот Син, ја знае болката на мајката и таткото што го загубиле детето. Таа ве разбира, таа ве држи за рака кога се чувствувате изгубени.

Земете го ова со себе кога ќе излезете денес: животот на Бен не е гасен. Тој е како ѕвезда што сè уште сјае иако е далеку. Тој е во „Банкетот на Небото“, заедно со свети Карло Акуцис, молејќи се за сите нас. Нека неговата насмевка, онаа што ја паметиме од нашите патувања, биде светлината што ви го осветлува патот низ секој тежок ден. Вие сте сакани, вие сте видени, и вие сте прегрнувани од Бога. Нека споменот на Бен биде ваш мир, а надежта во вечниот живот ваша сила. Амин.