Спомен на сите верни покојни

Кога ќе застанеме пред прагот на еден дом, честопати првото нешто што го забележуваме се чевлите оставени крај вратата. Тие мали, секојдневни предмети – еден пар патики, малку извалкани од игра, или чевлите на еден тинејџер кој штотуку се вратил од училиште – зборуваат за присуство. Тие велат: овде некој живеел, некој одел, некој се враќал. За семејството на нашиот драг Бен, за Алан, Тао и Рајан, тие чевли крај вратата денес носат една поинаква тежина. Тие нè потсетуваат на еден чекор што замолкна, но и на едно патување што штотуку започна во Божјата вечност.

Денес, на овој ден кога Црквата со љубов се сеќава на сите оние кои нè претходеле во верата, книгата на Мудроста ни нуди една слика што е како мелем за ранетите срца: „Душите на праведните се во Божјата рака, и никаква мака нема да ги допре“. Погледнете ги овие зборови. Тие не се утеха што доаѓа од човечка филозофија; тие се ветување од самиот Бог. Кога светот гледаше на Бен, гледаше едно момче со брилијантен ум, момче кое со леснотија навлегуваше во светот на технологијата и кодовите, момче кое сонуваше за „con chim airlines“ и за далечни хоризонти. Но, во очите на Бога, Бен не беше само неговиот интелект. Тој беше, и останува, скапоцен дар, „злато во печката“, како што вели Светото Писмо, искушан и најден достоен за небесната слава.

Знам дека за вас, драги Алан и Тао, овие четири месеци беа како одење низ онаа „долина на темнината“ за која пеевме во псалмот. Знам дека во тишината на ноќта, кога спомените на Бен ве преплавуваат – неговата насмевка, неговата љубопитност, онаа негова тивка способност да слуша приказни со часови – во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Погледнете го Евангелието што штотуку го слушавме. Исус ни вели: „Сè што ми дава Отецот, ќе дојде кај Мене, и оној што ќе дојде кај Мене, нема да го избркам“. Размислете за ова. Бен не е изгубен. Тој е примен. Тој е во рацете на Оној кој го создал, Оној кој ги познава сите негови соништа, сите негови кодови, секоја негова насмевка. Исус не го „избрка“ Бен; Тој го прегрна. Замислете го Бен сега – можеби како што го видовте во сонот, здрав, силен, облечен во онаа зелена облека, стоејќи пред портите на вечноста. Тој не е заробен од болката што ја остави зад себе. Тој е слободен. Тој е „искри што летаат низ сламата“, како што вели Мудроста, сјаејќи со светлината што никогаш не згаснува.

Се сеќавате ли на неговата тивка великодушност? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше, Бен, без никој да го поттикне, сакаше да ја понуди целата своја заштеда од касичката. Тој не ја скрши, не ја испразни – тоа не беше ни потребно – но самата понуда, таа подготвеност на едно петнаесетгодишно момче да го даде сето свое мало богатство за да му помогне на друг, е вистинскиот показател за неговото срце. Тоа срце сега е во Божјата прегратка. И таа љубов што Бен ја покажа, таа желба да се даде себеси, продолжува да живее преку „Бунарот на љубовта“ што сега носи чиста вода во места каде што жедта беше секојдневие. Неговиот живот не заврши со последниот здив; тој продолжи да тече како вода, чиста и животворна.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва, земете ја со себе надежта на свети Павле: „Надежта не засрамува“. Ние не се надеваме на нешто несигурно. Ние се надеваме на Христос, кој победи сè, дури и смртта. Бен е дел од таа победа. Тој е сега во „Банкетот на Небесата“, заедно со свети Карло Акутис, молејќи се за сите нас, за лекарите, за истражувачите, за секое семејство што носи тежок крст. Тој е вашето момче, засекогаш младо, засекогаш сакано, засекогаш Божјо.

Останете во љубовта. Не дозволувајте вината да го украде вашето право на радост, бидејќи Бог веќе ве ослободи. Живејте за Бен, живејте со него во срцето, и знајте дека еден ден, кога ќе заврши и нашето патување, ќе се сретнеме таму каде што нема повеќе солзи, каде што секој чекор е чекор кон домот. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ве прегрне денес со својата мајчинска нежност и ви даде мир што го надминува секој разум. Амин.