Спомен на свети Игнатиј Антиохиски, епископ и маченик

Погледнете го на момент Бен, не во некоја далечна слика, туку во онаа негова препознатлива сосредоточеност, кога со часови седеше пред својот компјутер, пишувајќи ги оние сложени линии код за своите игри и апликации. За него, тој код не беше само сува логика или барање за ефикасност; тоа беше неговиот начин да ја разбере структурата на светот, да внесе ред во хаосот и да изгради нешто што може да полета. Тој имаше ум кој со леснотија ги совладуваше предизвиците што ги збунуваат многу возрасни, но она што го правеше нашиот Бен посебен не беше само неговата интелектуална острина. Тоа беше неговата способност, дури и во најсложените технички размислувања, да остане нежен, да остане момче кое се смее на своите планови за „con chim airlines“, момче кое во своето срце носеше еден длабок, речиси светол копнеж да биде добар кон другите.

Денес, кога се собираме четири месеци по неговото заминување, го славиме свети Игнатиј Антиохиски. Игнатиј, кој на патот кон своето мачеништво, пишуваше писма полни со оган и љубов, велејќи дека тој е „пченица Божја“ што треба да се сомеле за да стане чист леб за Христос. Тоа е слика на целосно предавање. И кога денес ги слушаме зборовите на свети Павле до Ефесјаните, каде тој се моли „очите на вашите срца да бидат просветлени“, за да ја разберете надежта на Неговиот повик, ние не зборуваме за некоја апстрактна теологија. Зборуваме за онаа светлина што ја видовме во Бен – светлината на љубопитноста, на љубовта кон семејството, на желбата да се помогне дури и кога тој самиот беше мал.

Алан и Тао, знам дека во овие есенски денови, кога тишината во домот станува толку густа што речиси може да се допре, болката не е само спомен. Таа е присуство. Знам дека понекогаш, кога ќе се сетите на неговите планови, на неговите разговори за иднината, на начинот на кој тој ве гледаше со онаа своја длабока, синовска почит, срцето ви се стега од празнина. И во тие моменти, кога ноќта е долга и кога се чини дека срцето не може да издржи повеќе, честопати се провлекува онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив нешто што можеше да ја смени судбината?“

Ве молам, слушнете ме денес со сета татковска нежност што ја има Црквата: тој глас не е Божји глас. Тој е гласот на тагата, кој се обидува да најде логика таму каде што логиката на овој паднат свет затајува. Болеста што го однесе Бен не е казна, ниту е резултат на вашето невнимание или пропуст. Таа е сурова тајна на овој свет, бура што доаѓа надвор од секаква човечка контрола. Вие не сте згрешиле. Вие не сте пропуштиле ништо. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува. Бог не го испрати ова за да ви суди. Престанете да се мачите со помислата дека со поголема будност нешто би се сменило. Вие му дадовте живот исполнет со љубов, со патувања по светот, со онаа чиста семејна топлина што засекогаш останува врежана во вечноста. Господ ве гледа токму сега, додека ги бришете овие солзи, и ви вели: не носете го тој тежок камен сами.

Погледнете го Евангелието денес. Исус ни вели: „Кога ќе ве изведат пред синагогите и пред началниците и властите, не грижете се како или што ќе кажете... зашто Светиот Дух ќе ве научи во тој час што треба да кажете“. Ова е ветување за присуство во моментите кога сме најслаби, кога немаме зборови, кога сме исплашени. Бен го живееше тоа присуство преку својата добрина. Се сеќавате ли на онаа неверојатна епизода кога тој, на само петнаесет години, ѝ кажа на мајка си и на татко си дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на чичко Вилијам кој страдаше од мозочни удари? Тој никогаш не ја скрши таа касичка, никогаш не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи чичко му имаше сè што треба – но самата понуда, таа чистота на момче кое било подготвено да го понуди сето свое богатство за некој што страда, е слика на чистото Евангелие. Тоа беше Бен: душа која не штедеше кога требаше да се сака. Тој не бараше признание; тој само ја даваше својата љубов без резерва.

Тоа е она што го правиме денес. Ние не го „решаваме“ проблемот на смртта, туку го прифаќаме ветувањето на воскресението. Свети Игнатиј Антиохиски знаел дека неговиот живот припаѓа на Христа, без разлика на цената. Бен, во својот краток, но блескав живот, нè научи токму на тоа – дека љубовта е единственото нешто што не се губи кога се дава. Секој пат кога ќе се сетите на него, секој пат кога ќе погледнете во небото и ќе се сетите на неговите „con chim airlines“, вие не се сеќавате на нешто што исчезнало. Вие се сеќавате на нешто што е преобразено во Божјата вечност.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, кога ќе се сетиш на неговите насмевки и на неговите разговори, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам во ова патување. Бог те држи за рака, исто како што го држи и Бен во своите раце. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот метеж, не барајте сложени одговори на големите прашања. Погледнете ги малите работи. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони, на неговите соништа, на неговата тивка насмевка. Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секој болен здив, исполнет со онаа совршена слобода што ја ветува Христос. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта во срцата. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува, таа љубов што Бен толку великодушно ја делеше со сите нас. Амин.