Спомен на свети Карло Боромејски, епископ

Понекогаш, кога ќе се најдеме во тишината на еден дом, погледот ненамерно ни застанува на она што некогаш беше исполнето со живот, а сега е само тивко сведоштво за едно присуство. Можеби тоа е еден отворен учебник по математика, или можеби некој детален план за авион што чека да биде склопен, или само еден пар чевли што стојат онаму каде што некој ги оставил, брзајќи кон следниот предизвик. За семејството на нашиот драг Бен – за Алан, за Тао, за Рајан – тие секојдневни предмети не се само материја; тие се траги на една душа која секогаш гледаше напред, која секогаш сакаше да разбере како функционира светот, како се гради иднината, како се лета.

Денес, во Евангелието, Исус зборува со сериозност која може да нè исплаши. Тој вели: „Кој не го носи својот крст и не оди по Мене, не може да биде Мој ученик“. Овие зборови не се казна; тие се повик на зрелост. Исус не бара од нас да бидеме суперхерои; Тој бара од нас да бидеме вистинити. Тој нè поттикнува да седнеме и да ја пресметаме цената на градењето – не цената на кулата од камен, туку цената на градењето на еден живот кој е втемелен во љубовта. Бен го знаеше ова на свој начин. Тој беше момче кое, иако едвај навлезе во тинејџерските години, размислуваше за светот со длабочина што многумина ја немаат. Тој не се плашеше да се обиде, да падне, да се издигне. Тој беше борец на бадминтон теренот, но беше и момче кое со часови можеше да зборува за авиони, сонувајќи за својата „con chim airlines“. Во таа негова љубопитност, во тој негов стремеж да разбере сè, лежеше една длабока доверба во Бога, дури и кога тој самиот не го знаеше името на таа доверба.

Свети Павле во Посланието до Филипјаните нè поттикнува: „Работете на своето спасение со страв и трепет“. Но, веднаш потоа додава нешто што е вистински мелем за нашите срца: „Зашто Бог е Оној кој, по Својата добра волја, дејствува во вас и да сакате и да работите“. Ова значи дека не сте сами во вашата болка. Бог не е далечен набљудувач на вашите солзи; Тој е Оној кој ја чувствува секоја тежина што ја носите. Алан и Тао, знам дека овие четири месеци беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата на Бен ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“

Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост. Не обвинувајте се себеси за она што е надвор од човечката моќ; Бог не ве обвинува, и затоа немате право вие да бидете свои судии.

Погледнете го Бен. Се сеќавате ли на онаа негова тивка, но длабока великодушност? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари, овој петнаесетгодишен момчар, сосема несебично и неочекувано, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат. Тоа е чистината на срцето која го гледа Бога. Таа љубов не исчезна. Таа сега тече низ „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, носејќи живот на оние кои жедуваат, исто како што Бен носеше живот на сите околу него.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура. Живеј за него, живеј со него во срцето, и знај дека секој твој чекор е чекор кон оној ден кога повторно ќе бидете сите заедно.

Свети Павле ни вели: „Бидете светла во светот“. Бен беше токму тоа. Тој беше светлина во вашиот дом, светлина која не згасна со неговото заминување, туку се претвори во ѕвезда која сега ве води низ најтемните ноќи. Кога ќе излезете од овој простор, земете го со себе ова ветување: Бог никогаш не престанува да повикува. Неговиот дом е полн, но секогаш има место за оние кои тагуваат, за оние кои се уморни. Нека Мајката Марија, која го држеше својот Син под крстот и која ја знае секоја мајчинска болка, ве прегрне денес. Нека таа ви биде утеха кога срцето ќе ви биде тешко. И нека споменот на Бен – момчето со златно срце и соништа за небото – биде светлината што ќе ве води низ секој ден, сè додека не се сретнеме сите на таа голема, вечна гозба каде што нема повеќе солзи, каде што сè е љубов, и каде што секој празен стол е повторно пополнет со радоста на заедништвото. Амин.