Μνήμη του Αγίου Καρόλου Μπορρομέο, Επισκόπου

Σκεφτείτε για μια στιγμή έναν οικοδόμο που στέκεται μπροστά σε ένα άδειο οικόπεδο. Έχει τα σχέδια στα χέρια του, έχει το όραμά του, έχει την επιθυμία του να υψώσει κάτι όμορφο προς τον ουρανό. Όμως, πριν σηκώσει την πρώτη πέτρα, πρέπει να καθίσει. Πρέπει να υπολογίσει. Όχι μόνο το κόστος των υλικών, αλλά το κόστος της ίδιας του της δέσμευσης. Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μάς καλεί σε αυτή την ίδια καθιστική στάση της καρδιάς. Μας λέει: «Όποιος από εσάς δεν απαρνείται όλα τα υπάρχοντά του, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου». Δεν είναι μια πρόσκληση σε φτώχεια, είναι μια πρόσκληση σε ελευθερία. Είναι το ερώτημα: τι είναι αυτό που κρατάς τόσο σφιχτά, ώστε δεν μπορείς να αφήσεις το χέρι του Θεού να σε οδηγήσει εκεί που Εκείνος θέλει;

Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που καταλάβαινε αυτή την ελευθερία με έναν τρόπο που μας αφήνει άφωνους. Σκεφτείτε τον, όχι μέσα από τη θλίψη της απουσίας του, αλλά μέσα από τη λάμψη εκείνης της στιγμής που, στα δεκαπέντε του, είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο τον κουμπαρά του για να βοηθήσει τον θείο του William, ο οποίος υπέφερε από τα εγκεφαλικά επεισόδια. Δεν χρειάστηκε να τον σπάσει, δεν χρειάστηκε να τον αδειάσει, γιατί η ανάγκη καλύφθηκε από αλλού. Αλλά η πρόθεση; Η πρόθεση ήταν εκεί. Ήταν η κίνηση ενός παιδιού που, μπροστά στον πόνο ενός αγαπημένου προσώπου, ήταν έτοιμο να παραδώσει ό,τι είχε, χωρίς κανένα δισταγμό. Αυτή είναι η «οικοδομή» που χτίζει ο Θεός στις καρδιές μας. Ο Ben δεν έδωσε χρήματα· έδωσε την ίδια του την καρδιά, μια καρδιά που δεν ήταν προσκολλημένη σε «υπάρχοντα», αλλά στην αγάπη.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια σήμερα, Alan και Thao, πριν προσπαθήσουμε να βρούμε την παρηγοριά. Ο πόνος σας είναι σαν ένα εργοτάξιο όπου η εργασία σταμάτησε απότομα. Το σπίτι της καρδιάς σας μοιάζει μισοτελειωμένο, και οι τοίχοι που χτίσατε με τόση αγάπη για τον Ben φαίνονται τώρα να στέκονται μέσα σε μια αφύσικη σιωπή. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε αυτόν τον πόνο. Είναι ιερός. Είναι η απόδειξη της αγάπης σας. Είναι ο σταυρός που ο Ιησούς μάς καλεί να σηκώσουμε, όχι γιατί είναι ελαφρύς, αλλά γιατί είναι ο δρόμος που οδηγεί στην Ανάσταση. Όταν ο Παύλος μας λέει στο πρώτο ανάγνωσμα να εργαζόμαστε για τη σωτηρία μας «με φόβο και τρόμο», δεν εννοεί τον φόβο της τιμωρίας, αλλά το δέος μπροστά στο μυστήριο της αγάπης του Θεού που εργάζεται μέσα μας, ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

Θέλω να αγγίξω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά, μια πέτρα που ονομάζεται ενοχή. Αν το σκοτάδι σάς ψιθύρισε ότι ίσως κάτι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης, ακούστε με προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος απάντησε: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα κάποιου λάθους ή κάποιας αμέλειας. Είστε απόλυτα αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, ο τρόπος που σταθήκατε δίπλα στον Ben ήταν πέρα για πέρα τέλειος, γεμάτος αφοσίωση και θυσία. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί· σας κρατάει αγκαλιά μέσα στην ίδια σας τη θλίψη. Κανένας γονιός δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Είστε οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να έχει ο Ben.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς μας προειδοποιεί για τον πύργο που δεν τελειώνει, για τον βασιλιά που δεν υπολογίζει τις δυνάμεις του. Σκεφτείτε το αυτό: ο Ben δεν ήταν ένας πύργος που έμεινε μισοτελειωμένος. Στα δεκαπέντε του χρόνια, ο Ben ολοκλήρωσε τον σκοπό της ύπαρξής του. Έγινε αυτό που ο Θεός είχε σχεδιάσει: ένα αγόρι που αγάπησε, που περιεργάστηκε τον κόσμο, που έδωσε το χαμόγελό του, που έδειξε τι σημαίνει να είσαι «παιδί του Θεού χωρίς ψεγάδι», όπως λέει ο Παύλος. Ο Ben δεν απέτυχε να τελειώσει το έργο του. Το έργο του ήταν η αγάπη, και την αγάπη την ολοκλήρωσε πλήρως. Τώρα, βρίσκεται στο δείπνο του Κυρίου, εκεί όπου δεν υπάρχει πια ανάγκη για υπολογισμούς, μόνο για την αιώνια χαρά της παρουσίας Του.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τα ταξίδια, τα παιχνίδια και την αγάπη των γονιών σας: μη φοβάσαι να προχωρήσεις. Ο Ben σε προσέχει. Όταν κοιτάζεις τον ουρανό, όταν θυμάσαι τις στιγμές που γελούσατε μαζί, να ξέρεις ότι εκείνος είναι στο φως. Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε φοβίζει. Η αγάπη που είχατε είναι μια γέφυρα που δεν σπάει ποτέ. Ζήσε τη ζωή σου με την ίδια περιέργεια που είχε ο αδελφός σου. Ο Ben θα ήταν τόσο περήφανος για σένα. Alan και Thao, η καρδιά σας είναι βαριά, αλλά η ελπίδα σας είναι αθάνατη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ούτε στιγμή. Κάθε πρωί που ξυπνάτε, ακούστε τη φωνή του Κυρίου να σας λέει ότι ο Ben είναι καλά. Συνεχίστε να ζείτε, συνεχίστε να αγαπάτε, συνεχίστε να κουβαλάτε αυτό το φως. Ο Ben δεν χάθηκε· σας περιμένει στην άκρη του αιώνιου φωτός, εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν για πάντα και η αγκαλιά του Θεού είναι η τελική πατρίδα. Ας κρατήσουμε αυτό για σήμερα: ο Θεός δεν ζητά από εμάς να μην πονάμε, αλλά να μην απελπιζόμαστε. Κάθε πράξη καλοσύνης που κάνετε στη μνήμη του Ben, κάθε φορά που βοηθάτε κάποιον που έχει ανάγκη, είναι ένας τρόπος να κρατάτε το φως του αναμμένο. Ο Ben ζει μέσα από την αγάπη σας. Πηγαίνετε με ειρήνη, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος κρατά τον Ben στην αγκαλιά Του και εσάς στην καρδιά Του. Αμήν.