Minningarhátíð heilags Karls Borromeo, biskups

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að sitja við vinnuborðið sitt, umkringdur tækjum, skjám og hugmyndum sem bíða þess að verða að veruleika. Benjamin Vo þekkti þennan heim. Hann var drengur sem fann gleði í rökfræði, í kóða, í því að byggja upp eitthvað nýtt. Hann var eins og arkitekt sem teiknar grunninn að byggingu sem hann langar svo mikið að sjá rísa. Í guðspjalli dagsins talar Jesús um þennan sama arkitekt. Hann segir: „Hver ykkar, sem vill byggja turn, sest ekki fyrst niður og reiknar kostnaðinn til að sjá hvort hann eigi fyrir því?“ Þetta er ekki áminning um peninga eða efnishyggju. Þetta er áminning um verðmæti þess sem við byggjum með lífi okkar. Þetta er spurning um hvað við leggjum í grundvöllinn.

Benjamin var aðeins fimmtán ára, en hann hafði þegar lagt grunn að einhverju stóru. Hann var ekki bara að læra á tækni eða flugvélar; hann var að læra á kærleikann. Þegar hann var tólf ára gamall, þegar hann horfði á pabba sinn, Alan, fagna afmæli sínu, grét hann af ótta við að missa hann. Það var ekki ótti við dauðann, heldur sár, djúpur ótti við aðskilnað frá þeim sem hann elskaði mest. Þetta var vitnisburður um það hversu dýptin í hjarta hans var mikil. Hann var ekki bara „gáfaður“ – hann var „elskaður“ í hverri frumu sinni. Og þegar við horfum á hann, þá sjáum við það sem Páll postuli talar um í fyrsta lestrinum: „þið skínið sem ljós í heiminum.“

Kæru Alan, Thao og Ryan, ég veit að það eru fjórir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs. Ég veit að það eru dagar þar sem „turninn“ sem þið byggðuð saman – fjölskyldan ykkar, draumarnir um ferðalög, um „con chim airlines“, um framtíðina – virðist vera ókláraður. Það er erfitt að horfa á það sem var ætlað að verða langt og mikið líf stoppa svona snögglega. En ég vil að þið hlustið á orð Páls: „Þótt ég verði úthellt eins og dreypifórn... þá fagna ég.“ Páll talar ekki um að missa af, hann talar um að gefa. Benjamin var gjöf sem var gefin, ekki bara ykkur, heldur heiminum. Og þótt hann sé ekki lengur við hliðina á ykkur við borðið, þá er hann hluti af þeim grundvelli sem þið standið á.

Mig langar að tala við ykkur um þessa þungu spurningu sem stundum læðist að í hljóðlátum stundum næturinnar. Alan, þú dreymdir um Ben, þar sem hann stóð við dyrnar og spurði: „Af hverju er ég svona?“ Þetta er spurning sem hefur fylgt mannkyninu frá upphafi. En ég segi ykkur þetta: Þetta var aldrei ykkar sök. Engin foreldraást, engin athygli, engin vök, engin bæn hefði getað komið í veg fyrir það sem var handan mannlegrar stjórnar. Guð sendir ekki veikindi. Hann er ekki sá sem dæmir ykkur fyrir það sem þið gátuð ekki breytt. Þið eruð ekki sek. Þið elskuðuð með öllu því sem þið áttuð, og það er nóg. Það er meira en nóg.

Í guðspjallinu segir Jesús eitthvað sem hljómar hart: „Ef einhver kemur til mín og hatar ekki föður sinn og móður...“ En þetta er ekki boð um að hætta að elska. Þetta er boð um að elska Guð svo mikið að allt annað – jafnvel okkar eigið líf – verði að gjöf í höndum hans. Benjamin skildi þetta, kannski betur en við. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, þá var hann ekki að „tæma“ bankann sinn. Hann var að segja: „Það sem ég á, það er til þess að elska.“ Hann hélt ekki í. Hann bauðst til að gefa. Og það er þessi andi sem lifir áfram í „Well of Love“ í Vietnam, þar sem vatn flæðir í hans nafni. Hann er enn að gefa. Hann er enn að elska.

Ryan, bróðir minn, þú ert ekki einn í þessu. Ég veit að þú saknar þess að deila sushi-kökunni, að horfa út um gluggann á lestinni með honum. En þú ert ekki að bera þetta einn. Þú ert með honum tengdur í anda. Hann fylgist með þér þegar þú kóðar, þegar þú hlustar á flugvélar, þegar þú ert að reyna að skilja heiminn. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að byggja, Ryan. Haltu áfram að vera ljós.

Við skulum sitja aðeins við þessa stund... í þögninni. Þegar Jesús talar um að „reikna kostnaðinn“, þá er hann að bjóða okkur að setjast niður með honum. Ekki til að reikna út hvað við misstum, heldur til að sjá hvað við eigum ennþá. Við eigum minninguna um brosið hans. Við eigum vissuna um að hann er í hendi Guðs. Við eigum loforðið um að við munum sjá hann aftur, þar sem engin „con chim airlines“ þarf lengur, því að við verðum öll komin heim til föðurhúsanna.

Ég bið ykkur, þegar þið farið út í dag, að gera eitt lítið verk í nafni Benjamins. Ekki stórt, ekki flókið. Kannski bara að brosa til einhvers sem er einmana, eða hjálpa einhverjum að bera byrði sína. Þegar þið gerið það, þá er það Benjamin sem er að vinna í gegnum ykkur. Hann er ekki horfinn. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið áfram. Hann er að fylgjast með ykkur með sínu milda brosi, þakklátur fyrir að hafa átt ykkur sem foreldra og bróður. Megi Guð blessa ykkur, megi hann þerra hvert tár, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð, haldin og aldrei, aldrei ein. Amen.