Hátíð heilagra Mikaels, Gabríels og Rafels, höfuðengla

Við stöndum í dag frammi fyrir sýn sem er svo stór að hún sprengir ramma þess sem augað getur séð. Daníel spámaður lýsir hásæti sem er eldur, straumi af eldi sem rennur frá „Hinum aldna“, og þúsundum sem þjóna honum. Þetta er ekki ógnvekjandi mynd, heldur mynd af raunveruleika sem er miklu raunverulegri en það sem við snertum hér á jörðu. Í miðju þessarar dýrðar stígur „einn sem líkist mannssyni“ fram á skýjum himins. Hann fær vald, vegsemd og konungdóm. Þetta er himneski heimurinn, heimurinn sem Benjamín er nú hluti af.

Ímyndið ykkur Benjamín, þennan dreng sem elskaði að horfa upp. Hann var ekki bara að horfa á flugvélar eða ský; hann var að leita að því sem er handan. Hann var forvitinn um hvernig heimurinn virkar, ekki af því að hann vildi bara vita, heldur af því að hann fann fegurðina í kerfunum, í stærðfræðinni, í röðinni. Hann var drengur sem lifði í þessari spennu milli jarðar og himins. Þegar hann sat í flugstöðinni með bróður sínum Ryan, með töskurnar sínar og þennan stóra brosaða svip, var hann að undirbúa sig fyrir ferðalög. Hann vissi ekki þá að ferðalagið sem beið hans var stærra en nokkur Boeing 737 gæti borið hann.

Í guðspjallinu mætir Jesús Natanael. Hann segir við hann: „Ég sá þig undir fíkjutrénu.“ Þetta er svo stórkostleg stund. Natanael hélt að hann væri einn, að enginn sæi hann, en Jesús hafði séð hann löngu áður. Þetta er sannleikurinn um okkur líka. Þegar við erum ein, þegar við grátum í hljóði, þegar við veltum fyrir okkur hvers vegna lífið varð svona stutt, þá er Jesús þar. Hann sá Benjamín ekki bara þegar hann var að kóða leiki eða brosa í París við Eiffel-turninn; hann sá hann í hverju andartaki, í hverri hræðslu, í hverri von.

Alan og Thao, ég veit að þið berið þessa þungu spurningu um „hvers vegna“ með ykkur. Ég veit að það eru nætur þar sem þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort eitthvað hafi farið úrskeiðis sem þið gátuð hafa komið í veg fyrir. Ég vil að þið hlustið á mig núna, af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Þegar Jesús segir við Natanael: „Þú munt sjá himininn opinn og engla Guðs stíga upp og niður á mannssoninn,“ þá er hann að segja okkur að tengingin milli himins og jarðar er aldrei rofin. Benjamín er ekki „langt í burtu“. Hann er í þeim himni sem Jesús opnaði. Hann er í ljósinu þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er í návist englanna sem við fögnum í dag.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans svo sárt. Ég veit að það er svo margt sem þú vilt segja honum, svo margt sem þú vilt deila með honum. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú ert einn, þá ertu ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Benjamín var drengur með svo stórt hjarta. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William, þá var það ekki tilviljun. Það var eðli hans. Hann skildi, kannski betur en margir fullorðnir, að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þessi kærleikur, þessi „Well of Love“ í Cà Mau, er ekki bara vatnsbrunnur; það er Benjamín sem heldur áfram að gefa. Hann heldur áfram að vera til staðar.

Við skulum í dag horfa upp. Við skulum trúa því sem Jesús lofar: að himinninn er opinn. Þegar við erum þreytt, þegar sorgin yfirgnæfir okkur, þá skulum við ekki leita að svörum í þessum heimi, heldur leita til þess Guðs sem tók Benjamín í faðm sinn. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur.

Þegar þið gangið út í dag, takist þá með ykkur þessa vissu: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Þangað til, skulum við lifa þannig að kærleikurinn hans fái að blómstra í gegnum okkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Amen.