Þrítugasti sunnudagur á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það þegar maður stendur við gluggann og horfir á flugvél á flugbraut. Það er þessi einbeitta kyrrð, þessi undirbúningur fyrir eitthvað stærra, eitthvað sem á eftir að lyfta sér yfir skýin. Benjamin Vo þekkti þessa kyrrð. Hann horfði ekki bara á stál og stjórnborð; hann sá möguleika. Hann sá „con chim airlines“, þennan draum sem hann talaði um með svo smitandi brosi, þennan draum sem hann hannaði af þeirri forvitni sem einkenndi hann. Hann var drengur sem lifði í tengslum við heiminn, drengur sem vildi að allt væri í lagi, að öllum liði vel. Þegar við minnumst hans í dag, fjórum mánuðum eftir að hann fór heim, þá er það ekki tómleikinn sem við eigum að horfa á, heldur þessi ótrúlega gjafmildi sem bjó í hjarta hans.

Í guðspjalli dagsins spyrja farísearnir Jesú hvaða boðorð sé hið mesta. Þeir leita að reglu, þeir leita að forgangsröðun. Jesús svarar ekki með lagabókstaf, heldur með hjarta sínu: „Þú skalt elska Drottin, Guð þinn, af öllu hjarta þínu... Þú skalt elska náungann eins og sjálfan þig.“ Þessi tvö boðorð eru ekki tvær aðskildar leiðir; þau eru ein og sama leiðin. Það er ekki hægt að elska Guð án þess að elska náungann, og það er ekki hægt að elska náungann án þess að finna kærleika Guðs í hjarta sér. Þetta var það sem Benjamin skildi svo dýptarlega. Hann var ekki bara greindur drengur sem gat leyst stærðfræði sem flestir fullorðnir myndu gefast upp á; hann var drengur sem átti þennan innri áttavita sem vísaði alltaf á kærleikann.

Þið munið ef til vill eftir þeirri stundu þegar hann, aðeins fimmtán ára, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William, sem glímdi við veikindi. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Það var eins og hann skildi, með einhverri dularfullri innsýn, að það sem við eigum er aðeins gefið okkur til að vera öðrum til blessunar. Hann var tilbúinn að láta af hendi allt sem hann átti vegna þess að hann vissi að kærleikurinn er það eina sem raunverulega skiptir máli.

En ég veit líka, kæru foreldrar, Alan og Thao, að þessi kærleikur er stundum þungur að bera. Ég veit að það eru dagar þar sem sorgin er svo yfirþyrmandi að hún virðist kæfa allt annað. Ég veit að það eru nætur þar sem spurningarnar vakna: „Hvers vegna? Gat ég gert eitthvað meira? Missti ég af einhverju?“ Í dag, í þessu helga rými, vil ég að þið heyrið þetta: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar í dag. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð. Guð hefur ekki dæmt ykkur, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf.

Í fyrri lestrinum minnir Drottinn okkur á að við eigum ekki að kúga neinn, sérstaklega ekki þá sem eru viðkvæmastir. „Ef þeir hrópa til mín, mun ég heyra hróp þeirra, því að ég er miskunnsamur.“ Guð heyrir ykkar hróp í nóttinni. Hann heyrir þegar þið kallið á Benjamin, eins og þú, Thao, heyrðir hann kalla á þig. Þetta er ekki ímyndun; þetta er vitnisburður um það að Benjamin er lifandi í Guði. Hann er ekki týndur. Hann er í ljósinu, þar sem engin veikindi eru, engin þreyta, engin spurning um „hvers vegna“. Hann er kominn heim til föðurins, þar sem hann fær að fljúga um í þeim víðáttum sem hann dreymdi alltaf um.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar hans svo sárt. Þú vilt deila með honum nýjum uppgötvunum, nýjum tölvuleikjum, nýjum draumum. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki bundin við þennan heim. Hún er hluti af eilífðinni. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að búa til eitthvað nýtt, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem hann elskaði svo heitt. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera eins og Benjamin. Að vera tilbúin að gefa, ekki bara af því sem við eigum, heldur af því sem við erum. Að vera vakandi fyrir kærleikanum sem umlykur okkur, jafnvel í sorginni. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í eilífum friði kærleikans. Það er engin spurning um að Guð elskar ykkur. Það er engin spurning um að Benjamin er í góðum höndum. Það er engin spurning um að þið eruð ekki ein. Mætið deginum í dag með þá vissu að þið eruð kölluð til að vera full af fyllingu Guðs, rétt eins og Benjamin er núna. Amen.