Miðvikudagur í 29. viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hversdagslegt við það að bíða eftir flugi. Við þekkjum það öll: biðstofurnar, skjáina sem blikka með brottfarartímum, þessa hljóðlátu spennu þegar maður fylgist með flugvélunum renna inn á stæðið. Fyrir Benjamin Vo var þetta ekki bara bið; þetta var heimur fullur af undrum. Hann horfði á Boeing 737 vélarnar með augum sem sáu ekki bara stál og málm, heldur tækifæri til að tengja, til að fljúga, til að fara lengra. Hann átti þennan draum um „con chim airlines“, þetta ímyndaða flugfélag sem hann talaði um með svo miklum glettnisglampa í augunum. Það var ekki bara tækniáhugi; það var löngun drengs sem vildi að heimurinn væri stærri, nær og tengdari.

Í guðspjalli dagsins talar Jesús til okkar um þessa bið. Hann segir: „Þér verðið einnig viðbúnir því að á þeirri stundu sem þér ætlið eigi, kemur Mannssonurinn.“ Þetta er ekki hótan um óvæntan gest sem kemur til að grípa okkur. Þetta er boð um að vera vakandi fyrir því að húsbóndinn er á leiðinni – ekki til að dæma, heldur til að ganga að borðinu og þjóna okkur. Jesús lýsir þjóninum sem húsbóndinn finnur við vinnu sína, og segir: „Sannlega segi ég yður: Hann mun láta hann sitja til borðs og ganga fram og þjóna honum.“ Hugsið ykkur það. Guð alheimsins, sem skóp stjörnurnar og himinhvolfið, gengur um og þjónar okkur. Þetta er sá Guð sem Benjamin er hjá núna.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli frá því að „leyndardómurinn“ hafi verið opinberaður. Þetta er leyndardómurinn um að við erum öll kölluð til að vera „samþegnar og limir sama líkama“. Þegar við upplifum sorgina, þegar tómið við borðið virðist óyfirstíganlegt, þá getur þessi leyndardómur virst fjarlægur. Við spyrjum okkur: „Hvar er hann? Af hverju núna?“ Við reynum að skilja þetta með okkar mannlegu rökfræði, með stærðfræðinni sem Benjamin var svo ótrúlega góður í. En Páll minnir okkur á að þetta er „órekjanleg auðlegð Krists“. Það er dýpt hér sem við getum ekki mælt, aðeins tekið á móti.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og Ryan, kæri bróðir. Ég veit að það eru stundir þar sem þessi bið eftir himninum virðist svo löng. Ég veit að þið berið þunga sem enginn foreldri ætti að þurfa að bera. Stundum læðist sú hljóðláta, þunga spurning að ykkur: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi?“ Ég bið ykkur að heyra þetta í dag, í þessu helga rými: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi gert eða misst af einhverju. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Benjamin var drengur sem gaf af sér án þess að reikna. Munið þið eftir því þegar hann var aðeins fimmtán ára og bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var gjörð drengs sem átti hjarta sem var þegar í takt við himininn. Hann vissi að það sem við eigum er ekki okkar eigið; það er gjöf frá Guði til að deila með öðrum. Þessi gjafmildi hans lifir áfram. Hún lifir í hverju því góðverki sem unnið er í hans nafni, í hverjum dropa af vatni sem streymir í Cà Mau, í hverri huggun sem þið veitið öðrum í sorg ykkar.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar hans. Þú vilt deila með honum nýjum uppgötvunum, nýjum tölvuleikjum, nýjum draumum. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki bundin við þennan heim. Hún er hluti af eilífðinni. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að búa til eitthvað nýtt, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera þessi góði og sterki drengur sem hann elskaði svo heitt. Þú ert ekki einn.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera vakandi. Að vera vakandi fyrir kærleikanum sem umlykur okkur, jafnvel í sorginni. Að vera vakandi fyrir því að við erum hluti af stóru heimili Guðs. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að gefa af okkur eins og hann vildi gera með sparibaukinn sinn – þá erum við að kveikja á ljósunum okkar. Við erum að bíða með honum. Við erum að segja við Guð: „Hér erum við, Drottinn, við erum tilbúin að elska.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í eilífum friði kærleikans. Amen.