Í nafni föður og sonar og heilags anda. Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi.
Herra, miskunna þú okkur. Kristur, miskunna þú okkur. Herra, miskunna þú okkur.
Það er eitthvað svo djúpt við það að horfa á pappír sem er skrifaður á báðum hliðum og lokaður innsiglum, eins og Jóhannes postuli lýsir í Opinberunarbókinni. Hann stendur þar, í sýn sinni, og horfir á bókrolluna í hægri hendi þess sem situr í hásætinu. Og enginn finnst, hvorki á himni né jörðu, sem er verður til að opna hana. Jóhannes grætur mörg tár, því bókrollan er lokuð; leyndardómurinn virðist hylja það sem við þráum mest að sjá. Við þekkjum þennan grát. Við þekkjum þessa stund þegar eitthvað sem skiptir okkur öllu máli er lokað, innsiglað, og okkur finnst við ekki ná í gegn.
Ímyndið ykkur Benjamin okkar, Ben, í þessu ljósi. Hann var drengur sem elskaði að opna lokanir, að skilja hvernig hlutirnir virkuðu. Hugsið um þennan litla GitHub-reikning hans, fullan af kóða, leikjum og forritum sem hann smíðaði af þeirri einstöku einbeitingu sem einkenndi hann. Hann var alltaf að reyna að búa til eitthvað nýtt, eins og þennan hlýja og broslega draum um „con chim airlines“ – flugfélagið sem hann talaði um með galsa og brosi á vör. Ben óttaðist ekki flókið mál eða lokaðar dyr; hann vildi alltaf vita hvað var hinum megin. En núna, í þessari himnesku sýn, er það ekki bókrolla manna sem er opnuð, heldur Lambið sem hefur verið slátrað, sem stígur fram og tekur við henni.
Við skulum vera alveg hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að heyra um lokaðar bókrollur og himneska lofgjörð þegar jörðin undir fótum okkar virðist svo þung. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan Ben gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og þetta „tóma herbergi“ eða hljóðleikinn við morgunverðarborðið – þar sem enginn kallar lengur „Good morning, Dad“ – leggst eins og steinn á brjóstið. Þessi sársauki, þessi sárgrætilega þörf fyrir að heyra í honum aftur eða finna handartak hans, er ekki merki um skort á trú. Það er merki um þá óendanlegu ást sem þið berið í brjósti ykkar. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn nema Guð sjálfur getur numið staðar við.
Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag, rétt eins og Jesús lyftir byrðum af þeim sem þreyttir eru. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta í dag: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
Og þá skulum við líta á guðspjallið í dag. Jesús nálgast Jerúsalem. Hann lítur yfir borgina og hann grætur. Hann grætur því borgin þekkti ekki tímann er hún var sótt heim, hún þekkti ekki friðinn sem stóð henni til boða. Jesús þekkir tár. Hann stendur ekki fjarri þegar okkar hjarta er brotið; hann grætur með okkur. Ben sjálfur bar þennan sömu mildi í hjarta sínu. Munum eftir því þegar hann, aðeins fimmtán ára gamall, sagði foreldrum sínum að hann vildi gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum, og það þurfti þess ekki heldur – en hann bauðst til þess. Hann var reiðubúinn að gefa allt sem hann átti, óaðfinnanlega og án þess að hugsa um sjálfan sig.
Það er þetta hjarta sem Jesús kallar sælt. Það er þetta sama hjarta sem nú hvílir í friði Guðs. Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér, að sakna þess að deila með honum framtíðardraumum og pælingum. En mundu að Benjamin er ekki farinn úr kærleikanum. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Guð hefur ofið þig inn í þetta sama kærleiksband.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum. Hann er frjáls, hann er heill, hann er kominn á þann stað þar sem engin þreyta er og engin sorg. Það er þessi von sem er sterkari en dauðinn.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Miskunnsemi Guðs og friður Drottins sé með ykkur öllum, nú og að eilífu. Amen.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.