Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Nawa ang kapayapaan at pag-ibig ng ating Panginoong Jesucristo ay sumainyong lahat.
Panginoon, maawa ka sa amin. Kristo, maawa ka sa amin. Panginoon, maawa ka sa amin.
May mga umaga na ang paggising ay parang pagbuklat sa isang aklat na may mga pahinang mahigpit na selyuhan. Hindi natin alam kung ano ang nakasulat sa susunod na talata, at ang mga kamay natin ay tila nanginginig habang sinusubukang abutin ang mga sagot na matagal nang nawawala sa hangin. Sa unang pagbasa ngayon mula sa Aklat ng Pahayag, nakita ni San Juan ang isang balumbon sa kanang kamay ng nakaupo sa trono—isang balumbon na may selyong pito, isang misteryong walang sinumang makapagbukas sa langit o sa lupa. At si Juan ay tumangis nang husto, sapagkat walang natagpuang karapat-dapat na magbukas nito. Isipin ninyo ang luha na iyon. Ang luha ng isang taong naghahanap ng linaw sa gitna ng isang mundong tila nakasarado ang mga pinto.
Limang buwan na ang lumipas mula noong Hunyo 13, 2026, Alan at Thao, at alam ko na ang inyong mga araw ay madalas ding binabalot ng gayong uri ng pananabik at luha. Ang tahanan na minsan ay pinupuno ng sigla ni Benjamin—ng kanyang mga ideya sa coding, ng kanyang pagkahilig sa mga eroplano at sa kanyang 'Con Chim Airlines'—ay may mga sulok na tila tahimik na naghihintay sa isang sagot. Nais kong sabihin ito sa inyo nang buong lambot at katotohanan: huwag ninyong parusahan ang inyong sarili sa pamamagitan ng maling sisihin. Ang paglisan ni Benjamin ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang nakaligtaang detalye, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay hindi kailanman parusa mula sa Diyos; ito ay isang mabigat na pasanin na dumating nang walang babala, lampas sa ating kakayahang pigilan o kontrolin. Walang labis na pag-aalaga, walang minutong pagbantay ang nakapagpabago sana sa hantungan ng isang katawan na napagod. Kayo ay inosente. Ang Diyos ay hindi nag-aakusa sa inyo, at hindi ninyo dapat akusahan ang inyong sarili. Huminga kayo nang malalim sa presensya ng Panginoon.
Sapagkat sa gitna ng ating mga luha, ang Ebanghelyo ngayon ay nagdadala sa atin sa mga lansangan ng Jerusalem kung saan si Hesus ay tumingin sa lungsod at tumangis. Tinitingnan ni Hesus ang Jerusalem hindi nang may galit, kundi nang may matinding pagmamahal at dalamhati, sapagkat hindi nila nakilala ang oras ng pagdalaw sa kanila. Ang Diyos ay lumalapit sa atin sa mga sandali ng ating paghihirap, hindi bilang isang estranghero na humahatol, kundi bilang isang kasama na nakikipagluha. Ang mga luha ni Hesus ay nagpapatunay na ang ating sakit ay hindi kailanman ipinagwawalang-bahala sa langit. Ang bawat patak ng luha ay may pangalan, may bigat, at may kahulugan sa Kanyang puso.
Ngunit tingnan ninyo kung ano ang pumalit sa luha ni San Juan sa unang pagbasa. Sinabi ng matanda kay Juan: 'Huwag kang tumangis. Narito, nagtagumpay ang Leon mula sa lipi ni Juda... isang Kordero na tila pinatay.' Isang Kordero. Hindi isang hukbo ng lakas ng mundo, kundi ang Kordero na nag-alay ng Kanyang sarili. At ang Kordero na ito ang kumuha ng balumbon. Sa gitna ng ating mga katanungan, ang sagot ng Diyos ay hindi isang teorya o isang abstrakto; ang sagot ng Diyos ay ang Kanyang sariling presensya sa mukha ng Kordero. Si Benjamin, na mayroong napakatalinong isipan at napakagandang puso—ang batang lalaki na labis na nagmahal sa kanyang pamilya, na minsan ay nag-alok ng kanyang buong alkansya upang tumulong sa kanyang Uncle William—ay naroroon ngayon sa piling ng Kordero na iyon. Hindi na kailangan ni Ben na mag-alok ng alkansya o magplano sa gitna ng sakit; siya ay nasa Banquet of Heaven, kung saan ang lahat ng mga katanungan ay napapalitan ng liwanag.
Ryan, anak, alam ko kung gaano mo kamahal ang iyong kuya. Alam ko na may mga sandali na hinahanap mo ang kanyang presensya sa tabi mo. Huwag kang matakot na magpatuloy sa pag-lakad. Ang iyong kuya ay hindi nawala; siya ay naghihintay sa iyo sa kabilang panig ng liwanag. Ang bawat pangarap na itinanim niya sa inyong tahanan ay patuloy na lumalago sa iyong mga hakbang. Ang iyong pagtawa, ang iyong pag-aaral, ang iyong pagiging mabuting kapatid—ito ang patuloy na pag-awit ng bagong awit ng papuri sa gitna ng inyong pamilya.
At para sa lahat ng mga nag-aabang sa labas, sa mga pamilyang may mabibigat na krus, at sa mga batang nagdurusa: ang Diyos ay hindi malayo. Siya ang tumatangis kasama natin upang balang araw ay mapahiran Niya ang bawat luha mula sa ating mga mata. Ang pag-ibig ni Ben ay hindi nagtatapos sa kamatayan; ito ay patuloy na dumadaloy, tulad ng malinis na tubig sa Well of Love sa Cà Mau, nagbibigay-buhay sa mga taong nangangailangan.
Sa inyong pag-uwi ngayon, dalhin ninyo ang simpleng alaalang ito: ang ngiti ni Ben habang ikinukuwento niya ang kanyang mga pangarap. Sa susunod na makakita kayo ng eroplano na lumilipad sa maaliwalas na kalangitan, huwag itong tingnan bilang paglayo. Tingnan ninyo ito bilang isang yakap mula sa langit, isang paalala na ang pag-ibig ng Diyos ay nananatili magpakailanman. Manatili kayong matatag, sapagkat ang inyong tahanan ay minahal ng langit, at si Ben ay naghihintay sa liwanag kung saan walang hanggan ang kapayapaan. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Nawa'y pagpalaing lubos at ingatan kayo ng Makapangyarihang Diyos, ang Ama, at ang Anak, at ang Espiritu Santo. Amen.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.