Pag-emok sa mga San Jose de Brébeuf at Isaac Jogues, mga Pari, at mga Kasamahan, mga Martir

Magandang araw sa inyong lahat. Umupo muna tayo sandali. May mga araw na ang bigat ng mundo ay parang dumaragan sa ating mga balikat, at ang tanging gusto mo lang gawin ay maupo sa isang sulok, tumingin sa sahig, at magtanong kung paano ka umabot sa ganitong tagpo sa buhay. Iyan ang eksena sa ating Ebanghelyo ngayon. Isang tao mula sa karamihan ang lumapit kay Hesus habang Siya ay nagtuturo, hindi upang makinig sa kaharian ng langit, kundi upang magreklamo tungkol sa lupa. 'Guro,' sabi niya, 'sabihin mo sa aking kapatid na hatiin sa akin ang mana.' Isang pamilyar na eksena. Isang alitan sa pamilya tungkol sa kung sino ang dapat magmay-ari ng alin, tungkol sa mga bagay na naiwan, tungkol sa mga sukat at hati na tila ba sa pamamagitan lamang ng pagkakaroon ay magiging ligtas at panatag ang ating bukas.

At ano ang tugon ni Hesus? Hindi Niya sinabi ang inaasahan ng lalaki. Hindi Siya pumanig sa mga dokumento o sa mga ari-arian. Sa halip, binalaan Niya ang lahat na mag-ingat sa kasakiman, at ikinuwento ang tungkol sa isang taong mayaman na napakasagana ang ani kaya't pinagpasyahan niyang gibain ang kanyang mga kamalig at magtayo ng mas malalaki. 'At sasabihin ko sa aking sarili,' wika ng taong mayaman, 'marami ka nang naipon para sa maraming taon; magpahinga ka, kumain, uminom, at magsaya.' Ngunit sinabi sa kanya ng Diyos, 'Hangal! Sa gabing ito ay babawiin ang iyong buhay; at ang mga inihanda mo, kanino mapupunta?' At nagtapos si Hesus sa isang babala na tumatagos sa ating mga buto: 'Ganito ang mangyayari sa nag-iimbak ng kayamanan para sa kanyang sarili, ngunit hindi mayaman sa harap ng Diyos.'

Isipin ninyo ang mga kamalig na iyon. Malaki, matibay, semento at bakal, puno hanggang sa labi ng ani at mga produkto. Naisip ng lalaki na ligtas na siya dahil mayroon siyang sapat na reserba para sa bukas. Ngunit ang imaheng iyon ng mabibigat at saradong kamalig ay kabaligtaran ng kung ano ang ibig sabihin ng mabuhay sa Diyos. Ang kamalig ay sarili lamang ang laman. Ang kamalig ay nakatali sa lupa. At madalas, sa ating pagdadalamhati, sa ating sariling mga pagsubok na subukang itaguyod ang ating mga nawasak na bukas, sinusubukan din nating magtayo ng mga kamalig. Nagtatayo tayo ng mga pader ng proteksyon sa ating mga puso upang hindi na muling masaktan, nag-iimbak tayo ng mga bakas ng nakaraan, kinakalkal natin ang mga tanong na walang sagot, umaasang kung sapat lamang ang ating iisipin, kung sapat lamang ang ating pagbabantay, maibabalik natin ang nawala. Ngunit ang mga kamalig na iyon ay hindi naglalaman ng kapayapaan; sila ay mga kulungan ng pananabik.

Sapagkat ang totoo, ang sakit na dinadala ninyo, Alan at Thao, ay hindi kailanman malulunasan ng anumang nakaimbak na alaala lamang kung ang mga alaalang iyon ay hindi dadaloy patungo sa Diyos. Apat na buwan na ang lumipas mula nang tawagin ng Diyos si Benjamin pabalik sa Kanyang piling. Apat na buwan ng paggising sa umaga kung saan ang unang hinahanap ng inyong mga mata ay ang kanyang bakas, ang kanyang mga ngiti, ang kanyang presensya. Naaalala ko ang isa sa mga magagandang kuwento tungkol kay Ben—isang batang lalaki na may napakatalinong isipan, na kaya nang tumalakay sa mga kumplikadong paksa ng teknolohiya at cloud infrastructure habang ang iba ay nag-aaral pa lamang ng mga batayang bagay. Isang batang may malalim na pagmamahal sa mga eroplano at sa kanyang sariling panaginip na 'Con Chim Airlines'—isang kumpanya sa kanyang isip na puno ng kalayaan at paglipad. Ngunit sa likod ng katalinuhang iyon ay ang pinakamagandang bagay tungkol sa kanya: ang kanyang kabaitan. Ang isang batang labinlimang taon na nag-isip na ibigay ang kanyang buong piggy bank para sa kanyang Uncle William nang ito ay may karamdaman. Hindi niya binasag, hindi niya kailangang sirain ang alkansya; sapat na ang kanyang sinabi, sapat na ang kanyang alok na ibigay ang lahat ng mayroon siya para sa taong kanyang mahal. Iyan ang yaman sa harap ng Diyos. Hindi ang mga kamalig na puno ng trigo, kundi ang pusong handang mag-alay nang walang reserba.

At dito pumapasok ang takot at ang bigat na minsan ay dinadala ninyo sa katahimikan. May mga gabing ang isip ay lumiligaw sa tanong na: 'May nagawa ba akong mali? May nakaligtaan ba ako?' Ang bigat ng pagiging magulang sa isang batang dumaan sa mabibigat na pagsubok ay nag-iiwan ng mga bakas ng pag-aalinlangan sa sarili. Hayaan ninyong itigil ko ang pag-aalinlangang iyan sa harap ng altar na ito. Kayo ay absolbado. Ang pagkawala ni Ben ay hindi bunga ng anumang pagkukulang ninyo. Ang Diyos ay hindi nag-aakusa sa mga pusong nagmahal nang buong-tapang at tapat. Ang pag-aaruga ninyo kay Ben ay isang banal na handog, at ang kanyang buhay ay isang regalong nagpabago sa mundong ito. Hindi kayo nagkulang; minahal ninyo siya sa paraang tanging ang mga magulang lamang ang nakakaalam.

Tingnan natin si Ryan. Ryan, ang iyong kuya ay hindi kailanman nawala sa iyong tabi. Ang mga sandali ng inyong paglalaro, ang inyong tawanan, ang mga biro ng iyong ama na tanging si Ben lamang ang nakikitang nakakatawa at nakikinig nang buong-puso—ang mga alaalang iyan ay hindi naiwan sa nakaraan. Sila ay buhay sa iyong paglaki. Huwag kang matakot na ipagpatuloy ang iyong mga pangarap, dahil daladala mo sa iyong ngiti ang liwanag ng iyong kuya.

At sa inyong lahat na nakikinig mula sa malayo, lalo na sa mga pamilyang may mabibigat na krus at sa mga batang nagdurusa: hindi kayo nag-isa. Ang Diyos na nagbigay ng buhay kay Ben ay Siya ring Diyos na humahawak sa inyong mga kamay ngayong gabing ito. Hindi Siya isang malayong hukom; Siya ang Ama na yumakap kay Ben at yumakap din sa inyo sa inyong mga luha.

Kaya't ano ang dadalhin natin sa labas ng pintong ito ngayong araw? Huwag tayong magtayo ng mga kamalig ng takot. Sa halip, maging katulad tayo ni Ben: bukas ang palad, handang magbahagi ng kabutihan kahit sa mga tahimik at simpleng paraan. Sa susunod na makakita kayo ng eroplano na pumapailanlang sa ulap, o makarinig ng isang simpleng pagtawa sa loob ng tahanan, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang langit, at sabihin nang may kapayapaan sa puso: 'Salamat, Panginoon, sa pagpapahiram sa amin ng isang anghel.' Si Ben ay payapa na sa Kanyang piling, at ang kanyang pagmamahal ay patuloy na dumadaloy—gaya ng isang malinaw na balon ng tubig na nagbibigay-buhay sa mga nauuhaw. Manatili kayong matatag. Ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman.