Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Ang biyaya at kapayapaan mula sa Diyos na ating Ama at sa Panginoong Hesu-Kristo ay suma-inyong lahat.
Panginoon, kaawaan mo kami. Kristo, kaawaan mo kami. Panginoon, kaawaan mo kami.
Madalas nating isipin na ang buhay ay isang mahabang paglalakbay na dapat nating lakaran nang tuwid at matatag. Ngunit may mga sandali, gaya ng tagpo sa ating Ebanghelyo ngayon, kung saan ang isang tao ay hindi na makatingin sa langit. Ang babaeng inilarawan ni San Lucas ay labing-walong taon nang nakayuko. Labing-walong taon na ang kanyang mundo ay ang alikabok sa lupa, ang kanyang sariling mga paa, ang anino ng kanyang sariling paghihirap. Hindi siya makatingin sa mga bituin, hindi siya makatingin sa mga mata ng kanyang kapwa nang diretso. Siya ay nakagapos sa isang espiritu ng kahinaan.
Isipin ninyo ang bigat ng ganitong kalagayan. Hindi lamang pisikal na sakit, kundi ang pagod ng kaluluwa na laging nakatingin sa ibaba. At pagkatapos, dumating si Hesus. Hindi Siya naghintay na lumapit ang babae; Siya ang tumawag. "Babae, ikaw ay pinalaya na sa iyong sakit." Isang salita, isang paghawak ng kamay, at ang isang buhay na labing-walong taong nakayuko ay biglang tumindig nang tuwid. Ang unang nakita niya pagkatapos ng mahabang panahon ay hindi na ang lupa, kundi ang mukha ng Diyos na nagpalaya sa kanya.
Sa mga nakalipas na apat na buwan, mula noong ika-13 ng Hunyo, alam ko na marami sa inyo—lalo na kayo, Alan at Thao—ang nakaramdam ng ganitong uri ng pagkakayuko. Ang bigat ng pagkawala ni Benjamin ay parang isang espiritung nagpipilit sa inyong tumingin lamang sa nakaraan, sa mga alaala na masakit hawakan, sa mga tanong na walang sagot. Ang inyong puso ay parang nakayuko sa ilalim ng bigat ng isang krus na hindi ninyo hiniling. Ngunit nais kong sabihin sa inyo: ang Panginoon na nagpalaya sa babae sa sinagoga ay Siya ring Panginoon na nakakakita sa inyo ngayon. Hindi Niya kayo pinapabayaan sa inyong pagkakayuko. Siya ang humahawak sa inyong mga kamay upang unti-unti, sa Kanyang sariling panahon, kayo ay makatindig muli.
Si Ben, ang ating minamahal na Benjamin Vo, ay isang batang ang buhay ay kabaligtaran ng pagkakayuko. Naaalala ninyo ang larawan niya na nakatayo sa gitna ng malawak na pavement, ang kanyang mga braso ay nakabuka na parang mga pakpak ng eroplano sa ilalim ng malawak at maulap na langit? Iyon ang esensya ni Ben. Ang kanyang isipan ay laging nasa 'Con Chim Airlines', laging nasa mga Boeing 737 na humahawi sa ulap, laging naghahanap ng mas malawak na abot-tanaw. Siya ay isang batang hindi nakakulong sa lupa. Ang kanyang katalinuhan—ang pag-aaral ng AI at DevOps sa edad na labinlima—ay hindi lamang isang libangan. Iyon ay ang kanyang paraan ng paglipad. Si Ben ay laging nakatingala, laging naghahanap ng liwanag.
At dito, sa ating unang pagbasa, pinaaalalahanan tayo ni San Pablo: "Dati kayo ay kadiliman, ngunit ngayon kayo ay liwanag sa Panginoon. Mamuhay kayo bilang mga anak ng liwanag." Si Ben ay namuhay bilang isang anak ng liwanag. Hindi lamang sa kanyang henyong isip, kundi sa kanyang maamong puso. Naaalala ninyo ang kanyang pag-aalok na ibigay ang kanyang buong piggy bank para sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang gawin iyon. Hindi niya kailangang basagin ang kanyang mga ipon. Ngunit ang kanyang puso ay nag-uumapaw sa malasakit. Iyon ang liwanag ni Ben. Iyon ang pag-ibig na hindi nakayuko sa sarili, kundi nakatingala sa pangangailangan ng iba.
Alan at Thao, alam ko ang mga gabi na ang pighati ay bumabalik na parang isang magnanakaw. Alam ko ang mga tanong na bumubulong sa inyong isipan: 'Ano ang pagkukulang ko? May nagawa ba akong mali?' Hayaan ninyong sabihin ko ito nang malinaw, nang may buong awtoridad ng awa ng Diyos: Absolbado kayo. Ang sakit na inyong nararamdaman ay hindi parusa. Ang pagkawala ni Ben ay hindi bunga ng anumang pagkukulang ninyo. Ang Diyos ay hindi naghahanap ng kasalanan sa inyong tapat na pag-aaruga; Siya ay naghahanap ng mga taong handang magpahinga sa Kanyang yakap. Huwag ninyong akusahan ang inyong sarili sa mga bagay na higit pa sa abot ng kamay ng sinumang tao. Kayo ay nagmahal nang buong-puso, at ang pagmamahal na iyon ay hindi kailanman nawalan ng bisa. Ang inyong pag-aaruga ay hindi 'in vain.' Ang inyong pagmamahal ay ang lupa kung saan lumago ang isang anghel.
Ryan, anak, narito ang iyong kuya. Ang bawat laro ninyo, ang bawat tawanan sa inyong mga paglalakbay, ang mga iyon ay hindi nabura. Si Ben ay nanatili sa iyong ngiti, sa iyong paglaki. Huwag kang matakot na mabuhay nang buong tapang, dahil may isang kapatid na nagmamatyag sa iyo mula sa itaas. Siya ang iyong unang tagahanga. Ipagpatuloy mo ang inyong mga pangarap, dahil ang liwanag ni Ben ay nagpapatuloy sa iyo.
Sa ating Ebanghelyo, nagalit ang pinuno ng sinagoga dahil nagpagaling si Hesus sa araw ng Sabbath. Masyado silang nakatutok sa batas, sa 'dapat at hindi dapat,' kaya hindi nila nakita ang himala ng pag-ibig. Minsan, ang ating pighati ay nagiging parang batas din—iniisip natin na kailangan nating magdalamhati sa isang partikular na paraan, na kailangan nating manatiling nakayuko. Ngunit sinabi ni Hesus, "Hindi ba dapat palayain ang anak na ito ni Abraham?" Ang inyong paglaya, Alan at Thao, ay hindi pagtataksil kay Ben. Ang inyong pagtawa, ang inyong muling pagtindig, ay hindi paglimot sa kanya. Ito ay pagkilala na si Ben ay malaya na, at nais niyang makita kayong malaya rin.
Nais kong mag-iwan ng isang imahe para sa inyo ngayong araw: ang imahe ng isang eroplano na lumilipad sa gitna ng ulap. Minsan, ang ulap ay makapal at hindi natin makita ang araw. Ngunit alam natin na sa itaas ng ulap, ang araw ay laging nagniningning. Si Ben ay nasa itaas na ng mga ulap, sa 'Banquet of Heaven,' kung saan wala nang sakit, wala nang AML, wala nang pagkakayuko. Siya ay malaya, nakatayo nang tuwid, at naghihintay sa inyo.
Sa inyong pag-uwi, may isang munting bagay na maaari ninyong gawin: sa susunod na makakita kayo ng eroplano na lumilipad sa kalangitan, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang langit at sabihin nang may kapayapaan sa puso: 'Salamat, Panginoon, sa pagpapahiram sa amin ng isang anak ng liwanag.' Gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na walang nakakaalam, isang ngiti sa isang estranghero. Ipakita ninyo na ang pag-ibig ni Benjamin ay buhay pa rin at patuloy na nagbibigay ng liwanag sa mundo. Ang inyong buhay ay hindi 'walang kabuluhan.' Ito ay isang mahalagang bahagi ng plano ng Diyos. Manatili kayong matatag, dahil ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy sa inyong mga buhay. Ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Pagpalain kayo ng makapangyarihang Diyos, ang Ama, at ang Anak, at ang Espiritu Santo. Humayo kayo sa kapayapaan ni Kristo.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.