Jumatatu ya Juma la Thelathini la Mwaka la Kawaida

Fikiria kwa dakika moja picha ile ya utotoni, ile inayokaa kimya kwenye pembe ya kumbukumbu: mdogo Benjamin Vo, akiwa amesimama kwa tabasamu lake la upole, akiwa amevaa shati lake safi la buluu lenye picha ya nyota ndogo, akiweka mikono yake mifukoni kwa utulivu mkubwa na sura ya amani isiyo na mashaka. Hakukuwa na kelele wakati ule. Hakukuwa na skrini zilizokuwa zikiwaka wala hesabu ngumu za kiteknolojia za AWS. Kulikuwa tu na mtoto mdogo, macho yake meusi yakiwa yamejawa na udadisi mtakatifu juu ya ulimwengu ambao bado alikuwa akianza kuugundua kwa upole. Katika wakati huo mdogo wa kawaida kabisa, mtu hangeweza kujua kama ndani ya kichwa kile kidogo kulikuwa kumejificha akili kubwa iliyokuja kushughulika na mambo ya ajabu, wala mtu hangeweza kujua kwamba mikono hiyo ingefikia kutoa ahadi ya kutoa kila kitu alichonacho kwa ajili ya familia yake, akisema maneno ya upendo yaliyobaki kama hazina isiyofifia mioyoni mwa wazazi wake.

Leo, Mtume Paulo anatuletea wito wa ajabu sana katika Waraka kwa Waefeso. Anasema: 'Basi, iweni wafuasi wa Mungu, kama watoto wapendwa; mkaenende katika upendo, kama Kristo naye alivyowapenda, akajitoa kwa ajili yetu kuwa dhabihu na sadaka kwa Mungu, kuwa anukizo jema.' Paulo anazungumza kuhusu kubadilika kabisa kutoka kwenye giza na kuwa nuru. Anasema, 'Maana zamani ninyi mlikuwa giza, bali sasa mmekuwa nuru katika Bwana; enendeni kama watoto wa nuru.' Unaona hilo? Nuru haifichiki. Benjamin alikuwa na akili iliweza kupenya kwenye mantiki na hisabati ya darasa la nane akiwa bado mdogo, lakini ule upendo uliokuwa ukisukuma moyo wake haukutoka kwenye vitabu vyake vya shule wala kwenye mifumo yake ya kompyuta. Ulitoka kwenye ule kina cha Mungu ambacho Paulo anasema kinawasha nuru inayong'aa hata katikati ya usiku mnene.

Lakini lazima tuseme ukweli kabisa kabla hatujakimbilia kwenye faraja. Kuna wakati ambapo ukimya wa nyumba unakuwa mzito kupita kiasi. Kuna asubuhi ambapo kuamka kunamaanisha kukutana na kile kiti kilicho wazi, au kuona yale viatu vyake vikiwa vimesimama kimya mlangoni, kama kumbukumbu ya ghafla ya safari iliyokatika katikati ya njia. Alan na Thao, najua mzigo mnaoumbia ndani ya mioyo yenu hauwezi kupimwa kwa maneno mepesi ya kibinadamu. Najua kuna nyakati ambapo uchovu unakuwa mkubwa kiasi kwamba hata hewa inakuwa nzito. Na labda, katika zile saa za usiku wa manane wakati giza limetulia, kuna maswali yanayozunguka kimya kimya kwenye vichwa vyenu. Lakini sikilizeni kwa makini sana sasa hivi, msinyime masikio yenu neno hili: Mungu hawashtumu. Mungu haoni makosa; anaona upendo mliompa mtoto wenu. Mungu anawapokea kama alivyompokea Ben, na anatembea nanyi mkono kwa mkono katika bonde hili.

Na kisha, ghafla, Injili inatupiga kwa nguvu ya ajabu ambayo inaweza kushangaza wengi wetu. Katika Injili ya Luka, tunasikia Yesu akifundisha katika sinagogi siku ya sabato, na palikuwa na mwanamke aliyekuwa amepooza kwa miaka kumi na minane, ametembea amainama bila kuweza kusimama wima hata kidogo. Yesu alipomwona, alimwita akasema, 'Mwanamke, umefunguliwa udhaifu wako.' Akaweka mikono yake juu yake, na mara hiyo akasimama wima, akamtukuza Mungu. Lakini mkuu wa sinagogi alikasirika kwa sababu Yesu aliponya siku ya sabato. Yesu akamjibu kwa nguvu: 'Wanafiki! Je, kila mmoja wenu hamfungui ng'ombe wake au punda wake siku ya sabato akampeleka anywe maji? Na huyu mwanamke, aliye binti ya Ibrahimu, ambaye Shetani amamfunga miaka kumi na minane, haikumpasa afunguliwe siku ya sabato?' Hapa ndipo tunapopaswa kusimama na kupunguza mwendo. Yesu ni Bwana wa uhuru, Bwana anayevunja minyororo yote inayofunga miili na roho zetu.

Fikiria kwa sekunde chache kijana huyu huyu, Benjamin, ambaye alikuwa akisafiri na familia yake kote ulimwenguni, kuanzia mitaa yenye shughuli nyingi hadi kwenye makao matakatifu kama Lourdes na Vatikani. Fikiria jinsi ambavyo roho yake ilikuwa imejaa hamu ya kuona uzuri wa uumbaji wa Mungu. Katika safari hizo, katika kila picha ambapo alisimama kwa tabasamu lake la upole—iwe akiwa amesimama kando ya ndugu zake wakiwa wamevaa nguo za sherehe, au akiwa anatazama anga kwa udadisi wa ndege zilizokuwa zikipaa—alikuwa akiishi kama mtoto wa nuru. Hakuwa akiogopa kesho; alikuwa akifurahia zawadi ya kila siku iliyotoka kwa Baba.

Ryan, kaka mpendwa, wewe unajua vizuri zaidi kuliko mtu mwingine yeyote jinsi ilivyo kuwa na ndugu ambaye alikuwa rafiki na mwenza katika kila jambo, kuanzia michezo yenu hadi zile ndoto zote mlizoshiriki kimya kimya. Unapokumbuka safari zenu na zile nyakati za furaha, jua kwamba udugu wenu haujakufa. Kifo kinachukua mwili, lakini hakiwezi kugusa kile kilichojengwa ndani ya roho. Endelea kusonga mbele, endelea kuwa na ule udadisi wa maisha, na ujue kwamba kaka yako yuko salama mikononi mwa Baba wa mbinguni, akikutazama kwa tabasamu lilelile la upole alilokuwa nalo alipokuwa akicheza nawe.

Kwa wote mnaosikiliza leo kutoka mbali, mkiwa mmebeba mizigo yenu wenyewe—wazazi ambao wamepoteza watoto wao, watoto wanao-teseka kimya kimya, na familia zinazopambana na giza la mahangaiko—simameni imara. Mungu anayezungumza leo kupitia Mtume Paulo na Injili si Mungu aliyetulia mbali mbinguni asiyejali maumivu yenu. Ni Mungu ambaye anasimama nanyi, akiwafungua kutoka katika vifungo vya huzuni, akiwapa nguvu mpya kwa Roho wake Mtakatifu.

Hivyo basi, ndugu zangu, tunapoelekea kumaliza muda huu wa Neno na Sala, chukua neno hili moja tu moyoni mwako: Wewe ni mtoto wa nuru, na hakuna giza linaloweza kuzima upendo wa Mungu ndani yako. Benjamin Vo yuko kwenye karamu ya milele, kwenye meza ile ambapo hakuna tena kulia wala kusaga meno, akifurahia uzima ule usio na mwisho. Na wewe pia umeshikwa mkono kwa nguvu na upendo usiokoma wa Mungu. Acha machozi yako yafutwe, na uruhusu amani ya Kristo ijae ndani ya moyo wako kuanzia leo na milele yote. Amina.