Luns da trixésima semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe, pequena e case invisible, que hoxe se nos ofrece no centro da nosa fe: a imaxe dunha man que se estende para tocar a alguén que leva dezaoito anos encorvado. Dezaoito anos mirando o chan, dezaoito anos sen poder ver o ceo na súa inmensidade, dezaoito anos de peso sobre os ombros. Xesús, no Evanxeo, non lle pide que faga un esforzo, non lle pide que se enderece por si mesma. El simplemente a chama, pon as súas mans sobre ela e dille: 'Muller, quedas libre da túa enfermidade'. E ela, de súpeto, ergueuse. De súpeto, o ceo volveu ser o seu horizonte.

Pensei moito en Benjamin, en Ben. Non podo evitar ver nel esa mesma mirada que sempre buscaba o alto. Non só porque lle fascinaban os avións —aquel soño de 'con chim airlines' que facía que os seus ollos brillasen cunha ledicia tan pura—, senón porque Ben tiña a alma ergueita. Mentres outros nenos se perdían en trivialidades, Ben estaba a aprender a lóxica das nubes, a infraestrutura que sostén o mundo, a complexidade que só unha mente brillante e curiosa pode abrazar. Pero, máis alá da súa intelixencia, o que definía a Ben era a súa verticalidade interior. El era coma esa árbore da que fala o salmo, plantada xunto a correntes de auga, cuxas follas nunca murchan. Ben non estaba encorvado polas preocupacións do mundo; estaba sempre disposto a estender as súas mans, a ofrecer o seu corazón.

Lembras, Thao, Alan, aquela vez que Benjamin, con apenas quince anos, ofreceu todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William? Non fixo falta romper o porquiño, pois a necesidade xa estaba cuberta por outros medios, pero o xesto xa quedara gravado na eternidade. Ben non calculaba o custo do amor. Non se preguntaba se lle quedaba algo para el mesmo. El simplemente quería ser o apoio de quen sufría. Ese era o Ben que vós criastes: un rapaz que, na súa curta vida, xa entendera o segredo que Paulo nos escribe aos Efesios: 'Sede imitadores de Deus, como fillos amados, e camiñade no amor'.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia se converte nun peso que non se pode medir. Non imos cubrir a vosa dor con palabras bonitas que non toquen a realidade do que sentides. A vosa casa, o silencio da mañá, os obxectos que Ben deixou intocables, falan dunha perda que corta coma o vento do norte. A dor é real, é profunda, e habítavos no corpo. Non hai présa por marchar de aí. Cando o Evanxeo nos fala desa muller encorvada, fálanos dunha dor que durou case dúas décadas. Dezaoito anos de carga. Vós levades pouco máis de catro meses, e sei que eses meses se senten como unha eternidade de saudade.

Quero dicirvos algo moi quedo, especialmente a vós, pais, que cargades coa saudade máis pesada e que ás veces, no silencio da noite, deixades entrar esa voz sutil que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou. Deixade caer esa pedra agora mesmo. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Deus non envía a dor, e Deus non acusa aos que aman. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa vida non foi un erro, non foi un tempo perdido; foi unha colleita de amor que xa está gardada no celeiro do Ceo.

Ás veces, cando o cansazo vos vence, recordade o soño que Alan compartiu: Ben, forte e saudable, dicíndolle: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' —'Papá, pasei todas as probas'. Ben está libre. Xa non hai enfermidade que o encorve, xa non hai peso que o dobregue. El camiña ergueito no Banquete do Ceo, e dende alí, segue a mirar por vós. Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz.

O Señor, no Evanxeo, chama á muller 'filla de Abraham'. Ela non era só unha enferma; era unha filla de Deus, amada, recoñecida, digna de ser liberada en pleno sábado. Ben tamén é un fillo de Deus, un fillo amado que xa non precisa ser liberado porque xa está na liberdade total. E vós, tamén sodes fillos de Deus. A vosa dor non vos separa de El; ao contrario, é na vosa dor onde Deus máis se achega, onde máis vos abraza.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome, Benjamin, sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.