Memoria de San Xerome, presbítero e doutor da Igrexa

Hai momentos na vida, e quizais hoxe sexa un deses días, nos que as palabras semellan pequenas, case insignificantes, fronte á inmensidade do que sentimos. Na primeira lectura de hoxe, o libro de Job preséntanos a un home que está no límite da súa capacidade de comprender. Job, que intentou vivir con rectitude, que buscou a verdade con todo o seu ser, atópase nunha noite escura onde non hai respostas fáciles. 'Como se poderá xustificar o home ante Deus?', pregúntase. É unha pregunta que, moitas veces, nace do noso propio peito cando a vida nos golpea, cando o baleiro que deixa un ser querido parece desafiar a lóxica do amor e da bondade. Job mira cara ao ceo e ve a Deus na súa grandeza inabarcable: 'El fai cousas grandes, inescrutables, marabillas que non se poden contar'. E, con todo, nesa grandeza, Job sente a súa propia pequenez, a súa incapacidade de entender o 'por que' das tormentas que sacuden a terra.

Benjamin, o noso querido Ben, era un rapaz que amaba a lóxica. Lembrades? Unha mente brillante, capaz de navegar polas correntes complexas da intelixencia artificial e da infraestrutura na nube, case coma se fose un xogo. El atopaba beleza no funcionamento das cousas, na precisión dun sistema ben deseñado. Pero, como Job, Ben tamén coñeceu o misterio. Non un misterio que se resolve cunha ecuación, senón o misterio da vida mesma, que moitas veces nos leva por camiños que non eliximos. Pero hai unha imaxe que hoxe quero que levemos con nós: a imaxe do 'arado'. No Evanxeo, Xesús dille a quen quere seguilo: 'Ninguén que pon a man no arado e mira cara atrás é apto para o Reino de Deus'.

Imaxinade ese arado. Non é unha ferramenta de luxo; é unha ferramenta de traballo duro, de suor, de abrir o suco na terra para que a vida poida agromar. Ben sabía o que era o esforzo. Non só nos seus estudos ou nos seus proxectos de código, senón no seu xeito de vivir. Lembrades a súa determinación na pista de bádminton? Ou ese soño, tan seu, tan fermoso, de crear 'Con Chim Airlines'? Cada vez que falaba diso, os seus ollos iluminábanse cunha ledicia pura. Non era só un soño de neno; era a súa maneira de mirar cara adiante, de querer voar, de querer conectar o seu mundo co mundo dos demais. O seu arado era o seu corazón, e a terra que traballaba era o amor que repartía entre os seus, entre os seus amigos, entre os que tiñan menos ca el.

E aquí, debemos deter a nosa mirada. Sei, Alan e Thao, que nestes meses de silencio na casa, despois de que Ben regresase á casa do Pai, a tentación de 'mirar cara atrás' é constante. É a tentación de querer volver ao momento anterior á tormenta, de querer recuperar o que parece perdido. E Ryan, irmán, sei que cando miras ao teu lado, o espazo que antes ocupaba Ben parece un abismo. Pero escoitade isto con atención: mirar cara atrás non é o mesmo que recordar. Recordar é un acto de amor; mirar cara atrás con dor é, moitas veces, un intento de buscar respostas que non están no pasado. A vosa dor é real, a vosa ausencia é un peso que ninguén debería levar só. Pero non vos deixedes atrapar polo 'se...'.

Hai unha pedra que moitos pais levan no corazón, unha pedra que non vos corresponde e que hoxe, ante a Palabra de Deus, quero axudarvos a deixar caer. É a culpa. Ese pensamento que, no silencio da noite, susurra: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo, se...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixil vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis. Ben non quere que vos culpades; Ben quere que sigades voando.

Cando pensamos en Ben, pensamos en alguén que, a pesar da súa curta vida, xa tiña o corazón posto no Reino. Lembrades aquela oferta, un acto de bondade tan puro que nos deixa mudos? Aquel día en que, sen que ninguén llo pedise, quixo entregar todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non importaba se o diñeiro era necesario ou non; o que importaba, o que Deus viu, foi a intención dunha alma que xa entendía a lóxica do Evanxeo: que o que temos é para ser compartido. Ben non estaba apegado ás súas cousas, estaba apegado ao amor. E iso é o que fai que alguén sexa 'apto' para o Reino.

O Evanxeo de hoxe fálanos de seguir a Xesús, de non ter onde reclinar a cabeza. É unha chamada á confianza total. Ben ensínanos, dende o seu lugar no Banquete do Ceo, que a vida non se mide polo tempo que estamos aquí, senón pola intensidade coa que amamos. Ben amou intensamente. Amou aos seus pais, amou ao seu irmán Ryan, amou a súa familia. E ese amor non se perdeu. Como o arado que abre a terra, o amor de Ben abriu sucos de esperanza no corazón de moitos. A súa vida segue dando froito, non só no recordo, senón nas obras de misericordia que se fan no seu nome, como ese pozo en Vietnam que leva a auga da vida a quen a necesita. Ben segue a ser o noso Ben, o rapaz que sorrí, o rapaz que nos anima a seguir adiante.

Ryan, ti es o portador da súa memoria. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor. Non teñades medo de mirar cara adiante, mesmo cando o camiño parece incerto. O arado está nas vosas mans, pero é o Señor quen guía o camiño. El sabe o que é perder, El sabe o que é a dor, e El camiña ao voso lado en cada paso.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza. Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Que o seu recordo sexa sempre unha luz que vos guíe cara ao Pai, onde un día, nun abrazo que nunca terá fin, volveredes a atopalo. Amén.