புனித ஜெரோம், குரு மற்றும் திருச்சபையின் மறைவல்லுநர்

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். ஒரு கோடை காலத்தின் மாலை வேளையில், வீட்டின் வராந்தாவில் அமர்ந்து, பெஞ்சமின் தன் தந்தையிடம் ஒரு கதையைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவன் தன் கையில் ஒரு சிறிய விமான மாதிரியைப் பிடித்திருக்கிறான்; அவனது கண்கள் அந்த விமானத்தின் இறக்கைகளைத் தடவும்போது, அது வெறும் பிளாஸ்டிக் அல்ல, அது அவனது கனவுகளின் சிறகு. அவன் தன் தந்தையைப் பார்த்து, 'அப்பா, இது எப்படி இவ்வளவு உயரத்தில் பறக்கிறது?' என்று கேட்கும் அந்தத் தருணம், வெறும் ஆர்வம் மட்டுமல்ல; அது இந்த உலகத்தின் எல்லையைத் தாண்டி, கடவுளின் பரந்த வானத்தைப் பார்க்கத் துடிக்கும் ஒரு தூய உள்ளத்தின் தாகம். அந்த பெஞ்சமின் வோ, தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், அறிவியலையும் அன்பையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இணைத்த ஒரு அற்புதமான சிறுவன். அவன் விமானங்களை நேசித்தது போல, தன் வாழ்க்கையையே ஒரு அழகான பயணமாக வாழ்ந்து தீர்த்தான்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். இன்றைய வாசகங்கள் நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகின்றன. யோபு தன் நண்பர்களிடம் பேசும்போது, 'கடவுள் பெரிய காரியங்களைச் செய்கிறார், அவற்றை நம்மால் அளவிட முடியாது' என்கிறான். மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த மர்மத்தை, நாம் இன்று நம்முடைய துயரத்தின் வழியாகப் பார்க்கிறோம். யோபுவின் அந்த வலி, 'ஏன் இது நடந்தது?' என்ற கேள்வி, இன்று உங்கள் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் எதிரொலிப்பதை நான் உணர்கிறேன்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, இரவின் அமைதியில், 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு, தன் தந்தையின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, அந்த அன்பின் பாதையில் நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், ஒரு விமானியைப் போல, உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசுவைச் சீடர்கள் பின்தொடர விரும்புகிறார்கள். ஆனால், இயேசு அவர்களுக்கு ஒரு கடினமான உண்மையைக் கூறுகிறார்: 'நரிக்கு வளை உண்டு, வானத்துப் பறவைக்குக் கூடு உண்டு, ஆனால் மானிட மகனுக்குத் தலை சாய்க்க இடமில்லை.' இது ஒரு தியாகத்தின் பாதை. பெஞ்சமின், அவன் தன் வாழ்க்கையின் இறுதிப் பயணத்தில், தன் தந்தையின் மடியில் தலை சாய்த்தான். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்பதில் காட்டிய அந்தத் தூய ஆர்வம், இறைவனின் வார்த்தையைக் கேட்பதற்குச் சமம். அவன் தன் தந்தை ஆலன், தாய் தாவோ மற்றும் தம்பி ரியானுடன் சேர்ந்து அந்தப் பூங்காவில் விளையாடியபோது, அந்த அன்பின் பிணைப்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து. அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.