ஆண்டுப் பொதுக்காலம், இருபத்தி எட்டாம் வாரம், வெள்ளி

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் ஜன்னல் ஓரத்தில் நிற்கிறான். வெளியே, வானூர்திகள் ஒவ்வொன்றாக மேகங்களுக்குள் மறைந்து கொண்டிருக்கின்றன. பெஞ்சமினின் கண்கள் அந்த இயந்திரங்களின் இறக்கைகளை, அவற்றின் நுட்பமான இயக்கத்தை உற்று நோக்குகின்றன. அவன் தன் தந்தையிடம், ஒரு பொறியாளருக்குரிய அதே துல்லியத்தோடு, அந்த விமானத்தின் பாதையை விவரிக்கிறான். அந்தச் சிறுவன், வெறும் உலோகங்களால் ஆன இயந்திரத்தைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, எல்லையற்ற வானத்தின் மீது கொண்ட தாகத்தையும், தன் தந்தையோடு அந்த அழகைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்தத் தூய மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, அந்தத் துடிப்பு... அவை இன்று நம்மிடையே ஒரு நினைவாக மட்டுமல்ல, ஒரு நித்தியமான ஒளியாக இருக்கின்றன.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, குறிப்பாக எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் சொல்லும் அந்த வார்த்தை நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகிறது: 'இறைவன் தம் விருப்பத்தின்படி அனைத்தையும் செய்பவர்; அவர் தம் திட்டத்திற்கேற்ப, நம்மை முன்குறித்துத் தேர்ந்தெடுத்தார்.' இந்தத் தேர்வு என்பது ஏதோ தற்செயலானதல்ல. பெஞ்சமின் இறைவனின் திட்டத்தில், அவரது அன்பின் அடையாளமாக, ஒரு தூய ஆன்மாவாகப் படைக்கப்பட்டான். அவன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், அந்த அன்பை முழுமையாக சுவாசித்தான்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு லூக்கா நற்செய்தியில் மிக அழகான, ஆறுதலான வார்த்தைகளைச் சொல்கிறார். 'ஐந்து அடைக்கலான் குருவிகள் இரண்டு காசுக்கு விற்கப்படுகின்றன அல்லவா? அவற்றுள் ஒன்றையும் கடவுள் மறப்பதில்லை. உங்கள் தலைமுடி கூட அனைத்தும் எண்ணப்பட்டிருக்கின்றன. அஞ்சாதீர்கள்; பல அடைக்கலான் குருவிகளை விட நீங்கள் மேலானவர்கள்.' இந்த வார்த்தைகள் பெஞ்சமினுக்காகவே சொல்லப்பட்டது போல இருக்கிறது. அவன் ஒருமுறை தன் தந்தை ஆலனிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் பறக்க விரும்பினான்; அவனது அந்த ஆசை இப்போது நிறைவேறிவிட்டது. அவன் விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற நீல வானத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கிறான். இயேசு சொல்கிறார், 'உங்கள் தலைமுடி கூட எண்ணப்பட்டிருக்கின்றன.' அதாவது, உங்கள் மகனின் ஒவ்வொரு சிரிப்பும், ஒவ்வொரு கண்ணீரும், அவன் காட்டிய ஒவ்வொரு அன்பும் இறைவனின் நினைவில் இருக்கிறது. அவன் எதையும் மறந்துவிடவில்லை. பெஞ்சமினின் அந்த அன்பான இதயம், அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். பரிசேயர்கள் தங்கள் கபடமான 'புளிப்பு மாவை' மறைத்து வைத்தனர், ஆனால் பெஞ்சமினோ தன் இதயத்தைத் திறந்து வைத்தான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.