அனைத்துப் புனிதர்களின் பெருவிழா

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். கோடை விடுமுறை ஒன்றில், பெஞ்சமின் தன் தம்பி ரியானுடன் சேர்ந்து அந்தப் பசுமையான எழில் கொஞ்சும் மலைப்பாதையில் நடந்து செல்கிறான். அவனது தோளில் ஒரு சிறிய பை; அவன் முகத்திலோ அந்தத் தெள்ளிய, பிரகாசமான புன்னகை. சுற்றிலும் மலைகளிலிருந்து வழியும் அருவிகளின் சத்தம், பறவைகளின் கீச்சொலி... அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவன் இயற்கையின் அழகை வியந்து பார்த்து, தன் குடும்பத்தோடு அந்தத் தருணத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கிறான். அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தூய்மையான ஆர்வம், இன்றைக்கும் நம் நினைவுகளில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, திருவெளிப்பாடு நூலில் யோவான் தூதர் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'வெள்ளை ஆடை அணிந்த இவர்கள் யார்? எ拢ிிருந்து வந்தவர்கள்?' என்று ஒரு மூப்பர் கேட்கிறார். அதற்கு யோவான், 'ஐயா, உமக்குத் தெரியும்' என்கிறார். உடனே அந்த மூப்பர் சொல்கிறார்: 'இவர்கள்தான் பெருந்துயரத்திலிருந்து வந்தவர்கள்; இவர்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் செம்மறி ஆட்டின் இரத்தத்தில் துவைத்து வெண்மையாக்கிக் கொண்டவர்கள்.' இந்த உலகத்தில் பலத்த சோதனைகளையும், கண்ணீரையும் தாண்டி, இன்று விண்ணகத்தில் வெண்மை ஆடை அணிந்து நிற்கும் அந்தப் பெருங்கூட்டத்தோடு பெஞ்சமினும் கலந்திருக்கிறான். அவன் அந்தப் பெரும் துயரத்தைக் கடந்து, இப்போது இறைவனின் திருமுன்னிலையில் முழுமையான அமைதியையும் ஒளியையும் பெற்றுள்ளான்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு வீரனைப் போல நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், மத்தேயு எழுதிய நற்செய்தியில் இயேசு மலைமீது அமர்ந்து அந்த அழியாத பேறுபெற்றோர் பட்டியலை வெளியிடுகிறார்: 'துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆறுதல் பெறுவர்.' இந்த வார்த்தைகள் வெறும் ஆறுதல் சொற்கள் அல்ல; இவை விண்ணகத்தின் உண்மை. பெஞ்சமின் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய இரக்கம். அவன் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இயேசு துயருறுவோரைத் தழுவிக்கொள்வது போல, பெஞ்சமின் தன் அன்பின் மூலமாகப் பல இதயங்களை அணைத்துக்கொண்டான். அவன் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து விமானங்களைப் பார்த்தபோது, 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று சொல்லிச் சிரித்தானே... அந்தச் சிரிப்பு இந்த உலகத்தின் குறுகിയ எல்லைகளைத் தாண்டி, விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில் பறக்கத் துடித்த ஒரு ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், யோவான் தன் திருமுகத்தில் எழுதுகிறார்: 'தந்தை நம் மீது எவ்வளவு அன்பு பொழிந்துள்ளார் என எண்ணிப் பாருங்கள்! நாம் கடவுளின் மக்கள் என அழைக்கப்படுகிறோம். நாம் உண்மையில் கடவுளின் மக்களே!' ஆம், பெஞ்சமின் கடவுளின் அன்புப் பிள்ளை. அவன் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்த குறுகிய காலத்தில், விமானப் பயணங்கள் மூலமாகவும், மடிக்கணினியில் அவன் எழுதிய அந்த கிதுப் (GitHub) வரிகள் மூலமாகவும், தன் குடும்பத்தினரோடு பகிர்ந்துகொண்ட அந்தப் பொன்னான கணங்கள் மூலமாகவும், கடவுளின் அன்பை இந்த உலகத்திற்கு வெளிப்படுத்தினான். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்டு, அந்தச் சிரிப்போடு கூடியிருந்தபோது, அவன் தன் தந்தையைத் தன் சிறகுகளுக்குள் வைத்திருந்தான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும்.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.