Празник на сите светии

Кога човек за прв пат ќе се приближи до некое животно струење од сеќавања, или кога ќе застане на бел ѕид каде што некој со детска упорност оставил трага од своите соништа, целиот свет некако изгледа поинаку. Во нашиот дом, на работ од една работна маса, стои еден мал проект кој не е завршен до крај – една линија кодови, еден софтвер што чека да биде отклучен, еден план за летање што го сонувало момче кое знаело точно каде сака да стигне. За нашиот драг Бен, за Benjamin Vo, технологијата, логиката и математиката не беа само суви броеви на хартија. Тие беа крилја. Тие беа начин да се допре небото, да се разбере како функционира овој огромен, чудесен свет што Бог го создал. Се сеќаваме на неговата страст, на онаа негова насмевка кога со ентузијазам зборуваше за својата идеја да создаде сопствена авиокомпанија – со многу нежност наречена „con chim airlines“. Во тие зборови немаше гордост; имаше само една чиста, светла радост што го исполнуваше секој агол на неговиот дом, правејќи ги деновите потопли за неговиот татко Алан, за мајката Тао и за неговиот помлад брат Рајан.

И токму затоа, кога денес ги отвораме страниците на Откровението на свети Јован, гледаме една слика што го запира здивот. Јован гледа огромно мноштво, што никој не можеше да го изброи, од сите племиња и јазици, како стојат пред престолот и пред Јагнето, облечени во бели облеки, со гранчиња од палма во рацете. Тие се оние кои дојдоа од големата мака, оние чии облеки се исчистени и убелени во Крвта на Јагнето. Погледнете ги тие бели облеки. Тие не се знак на човечка заслуга; тие се знак на божествена благодат. Во секој од оние што поминале низ теснините на овој свет, во секој млад живот чија земна приказна завршила прерано, гледаме одек на оваа небесна визија. Бен беше момче кое со својата брилијантност и со своето златно срце сега стои токму таму, во она што нашата црква го нарекува Банкет на Небесата, заедно со младиот свети Карло Акутис – друго момче кое со истата чиста насмевка го заврши својот пат на земјата. Тие се таму, во светлината што никогаш не згаснува.

Но, пред да стигнеме до таа светлина, мораме да погледнеме во вистината на нашата секојдневна болка. Животот понекогаш тежи повеќе отколку што градите можат да поднесат. Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на тишина што ги пара срцата. Знам дека во оние часови кога темнината ќе се спушти врз домот, кога ќе го погледнете неговиот простор, кога во сеќавање ќе ви се врати неговиот глас, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светските метрополи, од Рим и Lourdes па сè до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Погледнете го Евангелието што штотуку го слушавме. Исус се искачува на планината. Тој не им држи предавање на фарисеите од некоја висока говорница; тој седи со своите ученици и ги прогласува блаженствата. Блажени се сиромашните по дух, блажени се оние што тажат, блажени се кротките, блажени се оние кои гладуваат и жеднеат за праведност. Исус ги става своите зборови токму врз оние кои носат терет. Се сеќавате ли на онаа длабока, тивка великодушност што живееше во срцето на Бен? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари, овој петнаесетгодишен момчар, сосема несебично и неочекувано, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат. Тоа е чистината на срцето која го гледа Бога.

Затоа што, како што ни вели свети Иван во второто читање: „Погледнете каква љубов ни дал Отецот: да се наречеме деца Божји; и тоа сме!“ Ние сме деца Божји сега, иако она што ќе бидеме сè уште не ни е целосно откриено. Но знаеме дека кога ќе се јави Тој, ќе бидеме слични Нему, бидејќи ќе Го видиме онаков каков што е. Бен го гледа сега лицето во лице. Тој е ослободен од секаква болка, од секој болнички ѕид, од секој страв. Во тие тихи моменти кога сеќавањата ви ги исполнуваат очите со солзи, потсетете се дека Бен е во Божјата прегратка, онаму каде што нема повеќе солзи ниту воздишки.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: останете во љубовта, живејте со чисти срца, и носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка сè уште свети како ѕвезда на нашиот пат – одете напред со надеж која е посилна од секоја смрт. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде длабок, непоколеблив мир. Амин.