Сабота од триесеттата недела низ годината

Понекогаш, кога ќе застанеме на некој аеродром или ќе погледнеме кон небото додека еден авион полека се издигнува, нашиот поглед се задржува на тие метални крилја што пркосат на гравитацијата. За нашиот драг Бен, авионите не беа само машини. Тие беа симбол на слободата, на сонот што се остварува, на можноста да се допре до хоризонтот. Бен беше момче кое со својата љубопитност и брилијантност – оној негов ум што со леснотија ги разбираше сложените облачни инфраструктури и логички системи – секогаш гледаше нагоре. Тој не беше момче што се задоволуваше со површното; тој сакаше да разбере како сè е поврзано, како функционира светот, како се гради иднината.

Денес, во Евангелието, Исус нè кани на една поинаква гозба. Тој е на вечера кај еден фарисеј и забележува како гостите се туркаат за местата на честа. Исус, кој е самиот Господар на животот, не ги учи на етика на однесување, туку на етика на срцето. „Кога ќе бидеш поканет, оди и седни на последното место“, ни вели Он. Ова не е повик на лажна скромност. Ова е повик на вистина. Зашто, кога ќе седнеме на последното место, ние го признаваме она што е најтешко да се признае: дека сè што сме, сè што имаме, е дар од Бога. Ние не мораме да се докажуваме. Ние не мораме да се бориме за признание во очите на луѓето, бидејќи веќе сме прифатени во очите на Отецот.

Бен го живееше ова, можеби без да знае дека го исполнува Евангелието. Се сеќавате на неговата тивка, но длабока великодушност? Тој не бараше пофалби за својата памет, ниту за својата способност да ги совлада училишните предизвици години пред своите врсници. Тој беше едноставно – Бен. Бил „фотокопија“ на својот татко, со истите амбиции, но со едно срце кое беше толку нежно, што се плашеше за другите повеќе отколку за себе. Се сеќаваме на оној момент кога, поттикнат од љубовта кон својот чичко Вилијам, сакаше да ја понуди целата своја заштеда од касичката. Тој не ја скрши, не ја испразни – тоа не беше ни потребно – но самата понуда, таа подготвеност на петнаесетгодишно момче да го даде сето свое мало богатство за да му помогне на некој што страда, е слика на вистинската понизност. Тоа е срце што седи на последното место, за да може Бог да го воздигне.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по неговото заминување се време на тишина што ги пара градите. Знам дека во тие моменти кога сенките паѓаат врз вашиот дом, кога ќе се сетите на неговиот глас, на неговата брилијантност, на онаа негова насмевка кога зборуваше за „con chim airlines“, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што ви шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Погледнете го свети Павле во првото читање. Тој е во окови, но неговото срце е слободно. Тој вели: „За мене, животот е Христос, а смртта е добивка“. Тој не се плаши, затоа што знае дека неговиот живот не припаѓа на него, туку на Оној кој го повикал. Бен, исто како и свети Карло Акутис, беше момче кое живееше во оваа близина со Исус. Тој не беше совршен, но беше автентичен. Тој беше „светло“ во домот. Сега, кога Бен е кај Отецот, тој не е далеку. Тој е во онаа совршена светлина за која пишуваше Павле. Тој е ослободен од секоја болка, од секој страв, од секој тест. Тој сега лета, но не со авиони од метал, туку со крилјата на Божјата милост.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и љубов. Не плаши се да се насмевнеш, да сонуваш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување. Не си сам. Ти си дел од љубовта што не престанува со смртта, туку се трансформира во вечност.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: останете во љубовта, простувајте си еден на друг како што Бог ни прости нам во Христа, и носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка и чија чистота сè уште светат како ѕвезда на нашиот пат. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде длабок, непоколеблив мир. Амин.