Сабота од дваесет и петтата недела низ годината

Денес, додека седиме во оваа тишина, сакам да размислуваме за една слика која често ни измигнува во брзањето на животот: сликата на еден млад човек кој стои пред отворена врата, подготвен за лет. Проповедникот во првото читање ни вели: „Радувај се, млади човеку, во својата младост“. Овие зборови не се само совет; тие се признавање на она што е свето во еден млад живот. Бен, нашиот драг Бенџамин, беше токму тоа – момче кое стоеше на прагот на многу врати. Тој беше момче кое сонуваше за „Con Chim Airlines“, момче кое со својот интелект ги допираше ѕвездите, а со своето срце ја допираше земјата. Кога размислуваме за него, не размислуваме за крајот, туку за онаа бескрајна љубопитност што го водеше низ светот, од Токио до Ватикан, секогаш со очите вперени нагоре, барајќи го следното искуство, следната прилика да се научи нешто ново.

Но, денес, Светото Писмо нè соочува и со една тешка вистина. Во Евангелието по Лука, Исус им вели на своите ученици: „Синот Човечки ќе биде предаден во рацете на луѓето“. Учениците не разбираа. Се плашеа да прашаат. Колку пати и ние, во нашата болка, сме се плашеле да прашаме „зошто“? Колку пати тишината на Бога ни изгледала како најтешкиот одговор? Алан, Тао, Рајан, знам дека овие три месеци по заминувањето на Бен, таа тишина понекогаш е толку гласна што ги исполнува сите соби во вашиот дом. Знам дека болката не е само емоција; таа е како сенка што ве придружува дури и кога сонцето е најсилно. Се прашувате дали сте можеле да го задржите, дали сте пропуштиле нешто, дали некој мал детал можел да го промени исходот. Слушајте ме сега многу внимателно: тој глас што ви шепоти дека не сте направиле доволно – тој глас не е од Бога. Бог е Оној кој го дава животот, а вие бевте, и останувате, совршени родители. Болеста што го однесе Бен не беше ваша вина. Немаше ништо што можевте да направите поинаку. Некои страдања во овој паднат свет доаѓаат како бура, надвор од контролата на секој човек, надвор од дофатот на секоја родителска љубов. Бог не ве обвинува. Ве молам, отпуштете го тој камен од вашите срца. Вие не сте виновни за она што беше надвор од човечката моќ.

Бен беше момче со неверојатен дух. Се сеќавате ли на неговата подготвеност да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка, никогаш не ги изброи тие пари, но самиот факт што го понуди тоа – таа чиста, несебична подготвеност да се даде сè – е доказ за срцето што го носеше. Тоа е срцето на Божјото царство. Тоа е срцето на Бен. Тој не живееше за себе; тој живееше со отворени раце. Ова е таа „визија на очите“ за која зборува Проповедникот, но преобразена во љубов. Бен не гледаше само математички формули или кодови за AWS; тој гледаше луѓе на кои им е потребна помош. Тој гледаше можности за љубов.

Денес, сакам да ве потсетам на една слика од неговото детство: Бен со неговата зелена капа, насмеан, полн со живот. Таа радост не исчезна. Таа е преобразена. Кога Исус им зборува на учениците за предавањето на Синот Човечки, Тој истовремено зборува и за воскресението. Тој ги подготвува за момент кога ништо нема да биде како што изгледа. Бен сега живее во таа реалност. Тој не е заробен во времето на Проповедникот, каде „сè е суета“. За него, сè стана вечност. Кога ќе погледнете во небото и ќе видите авион како лета, не гледајте само челик и гориво. Гледајте го она што Бен го гледаше – ветување дека можеме да се издигнеме над земното, дека можеме да стигнеме до места што сега не можеме ни да ги замислиме.

Рајан, ти си помладиот брат. Твојот живот е продолжение на онаа радост што ја делевте со Бен. Кога ќе се сетиш на него, кога ќе го погледнеш небото, знај дека тој е таму, дека те чува. Ти си неговиот глас овде на земјата. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат би сакал да те види како леташ, како ги остваруваш сопствените соништа, како растеш во љубовта. Ти си неговото продолжение. Ти си дел од онаа љубов што ја понуди Бен. Не дозволувај тагата да го затвори твоето срце. Биди храбар, како што беше тој.

За сите вас кои се борите со загубата, знајте дека Бог не ве остава сами. Тој е со вас во секој чекор, во секоја солза, во секоја тишина. Не морате да ги имате сите одговори. Не морате да ја разберете логиката на болката. Доволно е само да Му го предадете своето срце на Бога, како што Бен го предаваше своето секој ден преку својата добрина. Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Направете само едно едноставно дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Сетете се дека сте видени и сакани од Оној кој го воскресна Својот Син. Бен ве чека. Тој ве чека со онаа иста нежност, со онаа иста насмевка што ја делеше со вас. Доверувајте Му се на Бога. Оставете го вашето срце да биде добра почва, прифаќајќи ја Неговата утеха. Вие сте држени во Неговите раце. И во тие раце, вие сте засекогаш поврзани со вашиот драг Бен. Амин.