Спомен на свети Лав Велики, папа и црковен учител

Застанете со мене за момент во тишината на една гаража или работна соба. Погледнете ги оние редови од код на компјутерскиот екран, онаа збирка на зачувани датотеки на GitHub каде што секој ред е напишан со трпение, со љубопитност, со надеж дека нешто ново ќе оживее под прстите. За Бен, за нашиот драг Benjamin Vo, тие дигитални светови беа повеќе од вежби; тие беа начин да се разбере како функционира вселената, како да се изгради нешто стабилно и трајно. Тој беше момче кое уште на петнаесет години ја гледаше технологијата и облачната инфраструктура со очите на некој што сака да ги поврзува работите, да прави редови, да создава ред таму каде што има збрка. Во неговиот свет, сè имаше свое место, секој параметар имаше своја логика, секоја идеја можеше да се претвори во нешто што лета.

Затоа што, сеќавате ли се, токму во тие разговори за технологијата и соништата се раѓаше онаа негова омилена шега за неговата сопствена авиокомпанија? Тој зборуваше за „con chim airlines“ со онаа негова заразна, топла насмевка, со оние лесни гицкања што ги претвораа секојдневните разговори со неговиот татко во чиста радост. Тој сакаше птици, сакаше авиони, сакаше да се вивне високо. И кога ќе го погледнеме денешното Евангелие, слушаме зборови што звучат сосема поинаку на прв поглед – зборови за слугата што доаѓа од полето, кој го прави она што му е заповедано, па на крајот вели: „Ние сме непродуктивни слуги; го направивме она што бевме должни да го направиме“. Овие зборови на Исус не се зборови на прекор кон оние што се уморни; тие се зборови за една длабока, тивка верност. Слугата што работи во полето не бара аплауз; тој едноставно ја врши својата работа затоа што ја сака земјата, затоа што знае дека некој чека храна, некој чека ред. Бен беше токму таков младич – не бараше големи признанија за својата генијалност, туку едноставно го даваше своето срце во секој проект, во секој труд, во секој миг споделен со своето „совршено четири“ – со тато Алан, со мама Тао и со брат му Рајан.

Но, застанете овде, сестри и браќа… Пред да стигнеме до утехата, мораме да ја погледнеме вистината во очи. Не е лесно да се зборува за верност кога празнината дома сè уште боли толку длабоко. Поминаа четири месеци откако Бен замина во прегратките на Бога, и во тие четири месеци, ноќите имаат свој тежок ритам. Знам дека за вас, Алан и Тао, има моменти кога тишината во куќата се чинеше дека е претешка за дишење. Знам дека се буди онаа тивка, немилосрдна мисла во темнината – онаа што шепоти: „Дали можевме да направиме нешто повеќе? Дали нешто пропуштивме?“ Слушнете ме добро сега. Симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст. Вие бевте родители кои му дадоа свет полн со љубов, патувања од Рим до Сеул, раце што го држаа кога беше најтешко. Некои работи во овој паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, и никој, колку и да беше буден или грижлив, не можеше да ги спречи. Бог не ве обвинува. Бог го прими Бен со отворени раце, а вас ве повикува да живеете ослободени од секаква лажна вина. Не обвинувајте се себеси; вие направивте сè што една човечка љубов може да направи.

Погледнете го првото читање од свети Павле до Тит. Павле му пишува на својот соработник за звучното учење, за достоинството, за трезвеноста, за надежта што ни е дадена: „Бидејќи се појави благодатта Божја, спасителна за сите луѓе… чекајќи ја блажената надеж и појавата на славата на великиот Бог и на нашиот Спасител Исус Христос“. Ова е клучот. Благодатта не е само теорија; таа е појава на животот во средината на смртта. Бен живееше со таа благодат. Неговото срце беше толку чисто што во една незаборавна мисла, кога неговиот чичко Вилијам страдаше од мозочни удари, петнаесетгодишниот Бен им рече на родителите дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, имаше други средства – но самата понуда, фактот што едно момче сакаше да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е она што останува. Тоа е љубов што не бара ништо за возврат.

И тогаш доаѓа псалмистот и ни пее: „Спасението на праведниците доаѓа од Господа… Господ ги чува животите на оние со чисто срце; нивното наследство останува довека“. Бен имаше такво чисто срце. Тој беше како момчето кое сакаше да се качува на гранките на дрвјата во паркот, насмевнат под своето капење, свесен за светот околу него. И кога татко му сонуваше за него неодамна – кога во сон Бен беше здрав, силен, облечен во зелени шорцеви, зборувајќи му: „Бабе, тест некаков минав, само си дишам нормално…“ – тоа не беше само игра на мислата. Тоа беше тивко потсетување дека животот на Бен не е изгубен. Тој е во божји раце, дише со вечна леснотија, ослободен од секоја мака.

Рајан, ти си овде. Ти го продолжуваш ова патување со своето семејство. Твојот брат те гледа со гордост од онаа небесна гозба. Не плаши се да се насмевнеш, да сонуваш, да одиш напред на училиште и на игралиште, носејќи ги во срцето сите оние спомени што ги делевте. Ти не си сам; љубовта меѓу браќата е мост што смртта не може да го урне. И за сите вие што слушате од далечина – родители кои носат тешки крстови, децата кои се борат со болести – знајте дека Бог е блиску до скршените срца.

Земете го ова со себе кога ќе излезете низ оваа врата: животот на Бен продолжува да тече, исто како што чистата вода од бунарот што е отворен во негово име во Виетнам носе живот на оние кои жедуваат. Неговото име значи големо море, и неговата љубов сега се шири подалеку отколку што можеме да видиме. Потпрете се на Христа, побарајте ја прегратката на Мајката Марија во темните ноќи, и знајте дека секој чекор што го правите ве води поблиску до оној ден кога повторно ќе го видите неговото лице, насмевнато и готово да ви посака добредојде во неговата вечна „con chim airlines“. Амин.