Gedenkdag van Pous Leo die Grote, Pous en Kerkleraar

Daar is 'n sekere soort ongeduld wat ons almal van kleins af ken—daardie oomblik wanneer 'n mens hard gewerk het, wanneer die hande vol stof is van die ploeë, of wanneer die voete seer is van die lang pad oor die heuwels, en jy net een ding verwag: 'n bietjie erkenning, 'n plek aan tafel, 'n woord wat sê: 'Jy het goed gedoen.' Ons lees vandag in die Evangelie van Lukas hoe Jesus met sy dissipels praat oor die slaaf wat uit die veld kom. Nadat hy geploeg of vee oppas het, sê die meester nie vir hom: 'Kom sit dadelik aan tafel nie.' Nee, die meester sê: 'Berei eers vir my iets om te eet, trek jou voorskort aan en bedien my.'

Dit klink hard vir ons moderne ore. Dit voel byna onregverdig in 'n wêreld wat ons leer om altyd ons regte op te eis, om vir elke klein bietjie moeite 'n medalje te verwag. Maar Jesus praat hier nie oor aardse arbeid en slawerny nie; Hy sê iets baie dieper oor die aard van ons verhouding met God. Hy praat oor die houding van 'n hart wat besef dat alles wat ons is, en alles wat ons kan doen, reeds 'n geskenk uit sy hand is. Wanneer ons gedoen het wat ons verplig was om te doen, sê ons: 'Ons is onnutte dienaars; ons het gedoen wat ons verplig was om te doen.' Dit is nie 'n siniese vernedering nie; dit is die vryheid van mense wat niks meer hoef te bewys nie.

Dink aan Benjamin. Dink aan daardie seun wat so 'n skerp, helder verstand gehad het dat hy op die ouderdom van vyftien al deur die wêreld gereis het, wat benoud en nuuskierig na die skerms gekyk het, en wat sy ouers, Alan en Thao, en sy broer Ryan so liefgehad het. Ben was nie besig om 'n lysie by God te hou van al sy prestasies nie. Hy het nie gewag vir 'n beloning elke keer toe hy 'n moeilike wiskundeprobleem opgelos het of saam met sy pa by die lughawe gestaan het om 'n Boeing 737 te kyk opstyg nie. Hy het eenvoudig gelewe. Hy het sy lewe gegee soos 'n jong seun wat die prag van die wêreld inasem.

En dan kom die eerste lesing van Paulus aan Titus, waar gepraat word van gesonde leer, van waardigheid, van selfbeheersing en van die genade van God wat verskyn het om alle mense te red. Paulus skryf: 'Want die genade van God het verskyn tot redding vir alle mense en leer ons om goddeloosheid and wêreldse begeerlikhede te versmaad en verstaanbaar, regverdig en vroom in die teenwoordige wêreld te lewe.' Ben het op sy eie stil manier daardie genade weerspieël. Hy was nie vol aanstellings nie; hy was sagmoedig. Hy was die seun wat, sonder dat iemand hom daartoe gedwing het, een dag vir sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige om sy kosbaarste besitting te wil gee, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om te dien sonder om iets terug te verwag.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het nou verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die stilte in die gang, dit is die oggende wanneer die son opkom en die leë stoel aan die tafel harder spreek as enige woorde. Alan en Thao, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n swaar gewig op julle skouers druis. Soms, in die stilte van die nag, sluip daardie vermoeiende vraag binne: 'Kon ons iets anders gedoen het? Het ons iets gemis?' Luister vandag na my, en laat hierdie woorde die heel diépste grond van julle harte raak: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer wat sit en oordeel nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die dag wanneer alle trane afgewas sal word. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood nie kan breek nie.

En Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Ben kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Ben is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Ben sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg.

Soms wonder ons oor die 'waarom'. Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkingen. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Pous Leo die Grote en die jong Carlo Acutis, wat ook so jonk en so vol lewe was. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie plek uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Amen.