Agt-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Daar is 'n beeld wat soos 'n sagte skaduwee in die geheue van 'n pa bly lê: Benjamin, miskien 'n paar jaar gelede, wat in 'n besige lughawe-terminaal staan. Die wêreld om hom is in 'n gejaag, mense stoot verby, koffers rol oor die vloer, maar daar, in die middel van die gewoel, buk Ben af. Hy sien 'n klein dogtertjie wat dalk verlore of hartseer is, en met 'n deernis wat so natuurlik vir hom was, draai hy sy arms om haar in 'n stywe, beskermende drukkie. Dit was nie 'n groot gebaar vir die kameras nie; dit was net Benjamin. Hy het geweet dat die wêreld 'n plek is waar mens mekaar vashou.

In vandag se eerste lesing praat Jesaja van 'n berg. Hy sê: 'Op hierdie berg sal die Here van die leërskare vir alle volke 'n feesmaal berei.' Dit is 'n beeld van oorvloed, van 'n tafel wat gedek is waar daar geen trane meer is nie, waar die sluier van die dood vernietig is. Dit is die plek waarheen ons almal op pad is. Maar vandag, hier op aarde, voel daardie berg soms so ver. Die lewe voel dikwels soos die 'donker vallei' waarvan die Psalm praat. Die leë stoel by die tafel, die stilte in die huis, die gemis na die seun wat so helder soos 'n somersdag was—dit is die werklikheid waarin julle, Alan en Thao, en jy, Ryan, elke dag moet leef.

Ek wil vandag met julle praat oor daardie werklikheid. Voordat ons na die hemelse feesmaal kyk, moet ons die pyn van die aarde in die oë kyk. Daar is dae wanneer die vrae soos 'n storm in julle harte woed. Julle wonder dalk oor dinge wat julle nie kon beheer nie. Laat my vandag 'n swaar steen van julle harte afrol: Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nooit 'n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie skuldgevoel nou los. Julle is vry.

In die Evangelie vertel Jesus van die koning wat 'n bruilofsfees vir sy seun voorberei. Hy stuur uitnodigings uit, maar die mense is te besig met hulle plase en hulle besighede. Hulle mis die fees. Maar dan sê die koning: 'Gaan uit na die hoofpaaie en nooi elkeen wat julle vind.' Die saal word vol. Maar daar is een man wat nie die regte bruilofskleed aan het nie. Dit klink dalk streng, maar dink aan wat dit beteken. Die bruilofskleed is die genade van God, die kleed van liefde wat Hy vir ons gee. Benjamin het daardie kleed gedra. Hy het dit gedra in sy nuuskierigheid, in sy briljante verstand wat wiskunde en kodering soos 'n speletjie bemeester het, maar veral in sy hart wat so sag was dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help.

Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was in sy hart volkome. Dit is die bruilofskleed. Dit is die bereidwilligheid om jouself te gee. Benjamin het dit verstaan. Hy het sy lewe lank 'gegee'—sy aandag aan sy pa se stories, sy geduld met sy boetie Ryan, sy vrygewigheid van gees. Hy het nie net 'probeer' nie; hy het alles gegee wat hy gehad het. Hy het die Woord van God in sy hart bewaar deur lief te hê sonder voorbehoud.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Benjamin se glimlag is nie weg nie; dit is verweef in die herinneringe wat jy dra. Wanneer jy na die lug kyk, wanneer jy dink aan die tye wat julle saam op die skommels bo die water gesit het, weet dat hy by jou is. Hy is by die 'Banquet of Heaven', daar waar die vliegtuie van sy drome in die lig van die ewigheid vlieg. Hy is vry. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Die wêreld vra vir tekens, maar Jesus sê: 'Die koninkryk van God is in julle.' Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in Benjamin se naam geboor is, is nie net 'n put nie; dit is 'n teken van daardie koninkryk. Dit is lewende water wat vloei na die dorses, net soos Benjamin se liefde steeds vloei na diegene wat hom liefgehad het. Elke keer as julle 'n daad van barmhartigheid doen, elke keer as julle mekaar vashou in die pyn, word daardie koninkryk sigbaar. Dit is die 'goeie deel' wat nooit van julle af weggeneem sal word nie.

Alan en Thao, moenie dat die hartseer die deur van julle harte toemaak nie. Moenie so besig wees met julle pyn dat julle die teenwoordigheid van God in julle lewe mis nie. Hy is daar, in die stilte, in die herinneringe, in die liefde wat julle vir mekaar het. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n teenwoordigheid. Hy is die seun wat nou in die volle lig van die Vader staan. Hy is die een wat vir julle bid, saam met die Heilige Moeder Maria, wat self weet wat dit beteken om 'n seun aan die dood af te staan. Sy ken die pad deur die donker vallei, en sy lei julle na die lig.

Ons word vandag gestuur met hierdie opdrag: 'Ek kan alles doen deur Hom wat my krag gee.' Dit is Paulus se woorde in die tweede lesing. Dit is nie 'n belofte dat die lewe maklik sal wees nie; dit is 'n belofte dat julle nie alleen sal wees nie. Wanneer die oggend kom en die gemis weer soos 'n golf oor julle spoel, sê dit vir julleself: 'Ek kan dit doen, deur Hom wat my krag gee.' Wanneer julle na Ryan kyk en wonder hoe om hom te lei, sê dit: 'Ek kan dit doen, deur Hom wat my krag gee.'

Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle siekte, vry van alle pyn. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Mag sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes in Christus Jesus bewaar. Amen.