Vrydag van die Vyf-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n sekere ritme aan die lewe wat ons dikwels probeer ontken. Ons wil hê dat die somer vir ewig moet bly, dat die kinders altyd klein moet bly, en dat die oomblikke van vreugde nooit moet vervaag nie. Maar die Prediker herinner ons vandag aan ’n onverbiddelike waarheid: 'Daar is ’n bepaalde tyd vir alles, en ’n tyd vir elke ding onder die hemel.' Daar is ’n tyd om te plant en ’n tyd om te oes, ’n tyd om te lag en ’n tyd om te ween. Hierdie woorde is nie bedoel om ons hartseer te maak nie; dit is bedoel om ons te help om die groot, misterieuse skildery van God se wil te sien. Soms voel dit asof die skildery stukkend is, asof die drade uitmekaar getrek is, maar God hou die geheel in Sy hande.

Benjamin Vo was ’n seun wat die lewe met ’n ongelooflike nuuskierigheid aangepak het. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit probeer verstaan, soos ’n ingenieur wat na ’n bloudruk kyk. Of dit nou die wiskundige logika van sy skoolwerk was, of die droom van sy eie 'Con Chim Airlines', Ben het met sy hele hart geleef. Hy het die wêreld nie net gesien as ’n plek om te wees nie, maar as ’n plek om te bou, te skep en te verbind. Hy was soos daardie seun wat die wêreld deur ’n vliegtuigvenster bekyk het, gefokus op die horison, altyd op soek na die volgende avontuur. Daardie fokus, daardie helderheid van sy gees, was ’n geskenk aan julle almal.

Alan en Thao, ek weet dat julle nou in ’n tyd van ween is. Dit is drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Die stilte in julle huis is nie net afwesigheid nie; dit is ’n teenwoordigheid wat elke dag vra: 'Waarom?' Ek wil vandag vir julle sê: moenie julleself martel met die gedagte dat julle iets kon gedoen het nie. Daar is geen skuld in julle liefde nie. God het nie die siekte gestuur nie, en Hy het nie die tyd van Ben se lewe bepaal op grond van julle optrede nie. Die siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n gemiste teken of ’n fout nie. In die oë van God is julle die ouers wat Hy vir Ben gekies het, en julle was sy hele wêreld. Laat daardie swaar las van 'wat as' by die voete van die Kruis. Julle is vry van daardie skuld.

In die Evangelie vra Jesus vir Sy dissipels: 'Maar wie sê julle is Ek?' Hulle antwoord is die belydenis van die Kerk: 'Die Christus van God.' Maar dan sê Jesus iets wat die dissipels se hele wêreld laat wankel: 'Die Seun van die mens moet baie ly... en gedood word, en op die derde dag opgewek word.' Jesus praat hier oor die misterie van lyding wat uitloop op die opstanding. Dit is die kern van ons geloof. Lyding is nie die einde nie. Die dood is nie die laaste woord nie. Soos Ben in sy pa se droom gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết'—Pa, ek het al die toetse geslaag. Dit is die hoop wat ons dra. Die toetse van hierdie lewe, die pyn, die onsekerheid—dit alles word opgeneem in die oorwinning van Christus.

Ryan, my broer, ek weet hoe baie jy jou broer mis. Jy is die een wat sy nalatenskap in jou hart dra. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, onthou dat Ben nie net in die verlede is nie. Hy is in die lig van God. Hy kyk na jou, hy is trots op jou, en hy is by jou. Moenie bang wees om te lag nie, moenie bang wees om te lewe nie. Jou lewe is ’n eerbetoon aan syne. Die liefde wat julle gedeel het, is soos die water van die 'Well of Love' in Vietnam—dit hou aan vloei, dit voed die lewe, dit bring verligting in die droogte. Jou liefde vir hom is die krag wat julle gesin deur hierdie woestyn dra.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, dat ons elke detail moet verstaan, net soos Ben se briljante verstand hom gehelp het om komplekse AWS-stelsels te kodeer. Maar die lewe is nie ’n kode wat gekraak moet word nie; dit is ’n geskenk wat ontvang moet word. Die Prediker sê: 'God het alles mooi gemaak op sy tyd.' Dit beteken nie dat alles maklik is nie. Dit beteken dat daar ’n plek vir alles is in God se plan, selfs vir die pyn van ’n verlies wat so groot is dat dit die hart laat skeur. God is nie ver van julle af nie. Hy is in die trane, Hy is in die stilte, en Hy is in die hoop wat julle elke oggend weer opstaan om te leef.

Benjamin was ’n seun wat sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom te help. Hy het dit nie gedoen omdat hy ’n held wou wees nie, maar omdat hy liefgehad het. Dit is die soort hart wat God soek. Dit is die soort hart wat Ben nou in die Hemel het, vry van alle pyn. Hy is nou by die Banquet of Heaven. Hy is nie meer beperk deur tyd of ruimte nie. Hy is by die Vader, by Christus, en onder die beskerming van die Heilige Moeder Maria.

Alan, Thao, Ryan, vandag vra ek julle om een ding saam te neem: julle is nie alleen nie. Wanneer die nag donker word en die gemis soos ’n golf oor julle slaan, sê vir julleself: 'God is hier.' Hy is die Rots, soos die Psalm sê. Hy is die vesting. Hy is die een wat julle vashou wanneer julle nie meer self kan staan nie. Benjamin is nie weg nie; hy is net ’n bietjie vooruit. Hy wag op die plek waar daar geen trane meer is nie, geen siekte meer is nie, net die ewige lig van die liefde.

Mag julle vandag die vrede vind wat alle verstand te bowe gaan. Mag julle weet dat elke gebed wat julle bid, elke traan wat julle stort, deur God gekoester word. Benjamin Đại Dương Vo, rus in vrede. Mag jou glimlag altyd in die harte van jou familie skyn, soos ’n lig wat die pad na die Ewige Lewe verlig. Amen.