Venres da vixésimo quinta semana do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe que hoxe nos ofrece o Eclesiastés, unha imaxe que, ao principio, pode parecer un frío reloxo de area: 'Hai un tempo para todo, e un momento para cada cousa baixo o ceo'. Un tempo para nacer e un tempo para morrer; un tempo para plantar e un tempo para arrincar o plantado. É unha lista que, se a lemos dende a nosa dor, pode sentirse como unha sentenza. Pero mirade con atención a última frase: 'Puxo a eternidade no corazón do home'. Non di que puxo o tempo, nin a fin, nin o límite. Puxo a eternidade.

Benjamin Vo, o noso Ben, era un rapaz que parecía entender esa eternidade mellor que ninguén. Pensade na súa curiosidade, naquela mente brillante que non só entendía a lóxica dos sistemas de nube ou o código de GitHub, senón que entendía a lóxica do amor. Ben era un rapaz que, cando miraba ao ceo, non vía só a atmosfera; vía a posibilidade de conectar. Ese soño seu, tan doce, tan cheo de vida, de crear a 'Con Chim Airlines', non era un simple xogo de neno. Era a súa alma, que xa estaba a ensaiar o voo cara ao Infinito. Ben non viviu unha vida curta; viviu unha vida de tal intensidade que a eternidade xa brillaba nel antes de que chegase o seu tempo de partir.

Sei que hoxe, tres meses despois de que Ben regresase á casa do Pai, a vosa casa, Alan e Thao, se sente como ese lugar onde o reloxo se detivo. Ryan, irmán, sei que hai momentos nos que o silencio na casa é tan forte que case se pode tocar. A dor de perder a un fillo, de perder a un irmán, non é algo que se poida explicar. É unha ferida que latexa. Pero quero dicirvos algo que quizais necesitedes escoitar hoxe: a vosa dor non é un erro. Non é un fracaso da vosa vixilancia. É a medida do amor inmenso que lle tivestes, e ese amor é o que vos mantén unidos a el para sempre. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Moitos pais, cando pasan por isto, levan unha pedra moi pesada no peito: a culpa. Ese pensamento que susurra nas horas máis escuras: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

No Evanxeo de hoxe, Xesús fai a pregunta crucial: 'Quen din as xentes que son eu?'. E despois, a pregunta que nos toca a nós: 'E vós, quen dicides que son eu?'. Pedro responde: 'O Cristo de Deus'. Pero Xesús, inmediatamente, fala do sufrimento, do rexeitamento e da morte. Xesús non nos promete unha vida sen cruces. Prométenos algo mellor: prométenos que el mesmo camiña con nós cando a cruz se fai pesada. Ben, no seu corazón de ouro, entendeu isto. Recordade aquel momento en que, sendo tan novo, quixo ofrecer todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non importou que non fose necesario; o que importou foi a dispoñibilidade dun corazón que xa non se pertencía a si mesmo, senón ao amor. Ben xa estaba a seguir a Xesús no camiño da entrega.

Ben non era un rapaz de teorías; era un rapaz de encontros. Podedes imaxinalo agora, alí onde a curiosidade non ten límites, onde cada pregunta ten resposta e onde cada soño de voar é unha realidade. El está no Banquete do Ceo, ese lugar onde a 'eternidade' que Deus puxo no seu corazón se expande sen fin. El segue sendo o voso Ben. O seu sorriso, a súa tenrura, a súa forma de dicir 'Bos días, papá' cada mañá... iso non desapareceu. Iso está gardado no corazón de Deus, e Deus está aquí convosco.

Ryan, ti es o portador da súa memoria. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.