Xoves da trixésimo primeira semana do tempo ordinario

Hai algo profundamente humano e, ao mesmo tempo, misterioso, na imaxe que nos ofrece o Evanxeo de hoxe. Xesús descríbenos a un pastor que deixa noventa e nove ovellas no deserto para ir tras unha soa que se perdeu. E despois, a unha muller que acende unha lámpada e varre a casa, buscando con afán unha moeda que caeu nun recuncho. Non é unha aritmética que teña sentido para o mundo. O mundo dínos que o que se perdeu é simplemente unha perda, un dano colateral, algo que se pode contabilizar como un custo necesario. Pero para Deus, non hai tal cousa como a insignificancia. Para Deus, o que se perde é o centro mesmo da súa busca. O que se perde é o seu tesouro.

Moitas veces, na nosa vida, sentimos que o noso corazón é como esa moeda que caeu na escuridade dunha fenda, ou como esa ovella que se afastou do camiño. Sentimos que o noso mundo, a nosa casa, a nosa familia, xa non está completa. Hai un oco que parece imposible de encher. E nese baleiro, podemos chegar a pensar que Deus nos esqueceu, que o seu foco está noutro lugar, ou que o noso sufrimento é demasiado pequeno para que o ceo se deteña a miralo. Pero escoitade o que di Xesús: 'Alegrádevos comigo, porque atopei a moeda que perdera'. Hai unha alegría no ceo que é desproporcionada, que non se pode medir. É a alegría de Deus por cada un de nós, especialmente cando nos sentimos máis perdidos.

Penso hoxe en Benjamin. Pensar en Ben é pensar nunha mente que non se conformaba con saber como funcionaban as cousas, senón que quería comprender o porqué. Era un rapaz que tiña a capacidade de mirar a complexidade dun sistema informático, desa infraestrutura na nube que tanto lle fascinaba, e ver nela non só código, senón unha forma de conectar o mundo. Ben tiña esa curiosidade que é, en esencia, unha forma de oración. Cada vez que preguntaba, cada vez que exploraba, cada vez que imaxinaba esa 'Con Chim Airlines' que tanto lle facía sorrir, estaba a celebrar a vida. E esa curiosidade, esa luz que el tiña, non era algo que el fabricase por si mesmo; era un agasallo que Deus puxera nel. Un agasallo que agora, na eternidade, non se perdeu. Está gardado na memoria de Deus.

Na primeira lectura, San Paulo fálanos de considerar todo como unha perda pola 'excelencia do coñecemento de Cristo Xesús'. Paulo non di que o que el tiña —a súa orixe, a súa formación, os seus logros— fose malo. Di que, comparado co amor de Cristo, todo o demais é secundario. É unha lección dura, pero liberadora. Cando perdemos a quen máis amamos, cando a vida nos arrinca a presenza física dun fillo, dun irmán, dun amigo, sentimos que perdemos o noso maior 'ganho'. Sentimos que a nosa vida perde o seu centro. Pero Paulo, que tamén coñeceu a dor e a perda, convídanos a mirar máis aló. Convídanos a ver que o amor que sentimos por Ben non é algo que se poida perder, porque ese amor ten a súa orixe en Deus.

Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que a casa se sente demasiado silenciosa. Sei que hai momentos nos que a memoria de Ben, ese 'Bos días, papá' que nunca faltaba, se converte nunha saudade tan aguda que parece que o corazón se vai rachar. Pero quero dicirvos algo que vén do corazón mesmo do Evanxeo: ese amor que vos unía, esa alegría que compartistes nas viaxes, arredor da mesa, nas fotos onde Ben abrazaba a Ryan con tanta tenrura, todo iso está vivo. Non é un recordo morto. É unha presenza. Deus non é o Deus dos mortos, senón dos vivos. E Ben vive nese amor que vós aínda sementades cada día. Cando facedes un xesto de bondade, cando compartides a vosa vida con outros, estades a deixar que o amor de Ben siga fluíndo. Non é un pasado que se foi; é un presente que se transforma.

Ryan, irmán querido, ti es a testemuña máis próxima da luz de Ben. Ti compartiches con el os segredos, os xogos, os soños de futuro. Non te sintas obrigado a ser a persoa que tiña que ser o teu irmán. Ti es ti mesmo, e iso é o que Ben máis quería. El non quería que a túa vida se detivese. El quería que ti voases, que ti seguises explorando, que ti seguises sendo esa persoa marabillosa que es. Cando te sintas só, lembra que o vínculo que vos une é máis forte que calquera distancia. Podes falar con el, podes contarlle as túas cousas, porque el escoitache dende o corazón mesmo de Deus. A túa familia non está rota; está estendida entre a terra e o ceo, unida por un amor que a morte non puido tocar.

Quero falarvos agora, moi quedo, a todos os que estades a escoitar e que levades unha carga pesada. Quizais sintades que a vosa vida quedou nunha esquina, esquecida, coma a moeda da muller do Evanxeo. Quizais sentides que a vosa dor é un segredo que non podedes compartir con ninguén. Escoitade: Deus non vos busca porque sexades perfectos. Busca porque sodes seus. El non se detén ante o que o mundo considera 'perdido'. El acende a lámpada. El varre a casa. El non descansa ata que nos ten nos seus brazos. A vosa dor non é un sinal de que Deus estea lonxe; é a marca de que o seu amor vos está a buscar, mesmo nas sombras máis fondas.

Hai unha verdade que debemos dicirnos hoxe para poder respirar: non somos nós os que temos que levar todo o peso. Cando Xesús fala de cargar coa propia cruz, non nos pide que o fagamos sós. El mesmo camiña ao noso lado. E ás veces, a cruz é simplemente a ausencia, o oco que queda na mesa, o silencio que se fai cando se escoita un avión pasar polo ceo. Esa ausencia é pesada, si. É un peso que se nota nas costelas. Pero nese peso, se nos paramos a escoitar, atoparemos a Deus. El non está lonxe. El está no centro desa dor, sosténdovos cando sentides que as pernas fallan.

Ben, coa súa mente analítica, sabía que para que un sistema funcionase, tiña que haber unha conexión constante. A nosa conexión con Deus é a oración. Non ten que ser longa, nin complicada. Pode ser un suspiro, unha palabra ao espertar, un pensamento mentres mirades ao ceo. É simplemente dicir: 'Señor, aquí estou, axúdame'. E Deus, que é o noso Pai, escoita. El non se perde nin unha soa das vosas bágoas. El garda cada unha delas, porque son preciosas para El.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos de heroísmo. Hoxe, ao saír, facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, en nome de Benjamin. Unha palabra amable a alguén que parece triste, unha axuda discreta a quen o necesita, un momento de atención total a alguén a quen amades. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida, que o seu amor segue fluíndo polo mundo. Que a súa memoria non sexa un lugar de tristeza, senón un manancial de bondade.

O Señor está convosco. E Benjamin, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos vos volvades atopar, nunha paz que xa nada poderá romper. A súa vida foi unha curta e brillante carreira cara ao Señor, e agora, no seu descanso, el é o primeiro en animarvos a seguir camiñando. Non teñades medo. A luz que el acendeu non se apagará nunca, porque vén de Deus, e Deus non deixa que nada do que é amado se perda. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén, envoltos na súa paz que supera todo entendemento. Que esta esperanza sexa o voso alento hoxe e cada día. Amén.