Feria Quinta infra Hebdomadam XXXI per Annum

In lectione Pauli ad Philippenses, apostolus nobis offert verba quae quasi fundamentum totius vitae nostrae esse possunt: 'Omnia detrimentum esse arbitror propter eminentem scientiam Christi Iesu Domini mei.' Paulus, qui poterat gloriari in carne, in observantia legis, in diligentia sua, omnia haec abicit ut unum tantum possideat: Christum. Hoc non est negatio vitae, sed est clarificatio visionis. Cum aliquid tam pretiosum invenimus, cetera omnia locum suum mutare debent.

Cogitate de hoc: quomodo nos res nostras aestimamus? Saepe, in cursu dierum, nos occupati sumus in aedificandis structuris nostris—in laboribus, in studiis, in technologia, in futurum spectantes. Benjamin noster, Ben, erat puer qui hanc structuram mundi mirabiliter intelligebat. Erat, sicut pater suus Alan, puer qui in codicibus GitHub, in systematibus cloud, in ipsa logica machinarum, ordinem quaerebat. Meministisne illius passionis pro aëroplanis, illius ioci de 'Con Chim Airlines'? Ben non solum aëroplana spectabat; ipse quaerebat quomodo res in hoc mundo ad caelum tolli possent. Erat, in sua curiositate, sicut ille qui partem machinae tenet ut sciat quomodo tota volare possit. Ben vivebat cum hac intensitate, cum hac voluntate discendi, quae nos omnes tangere solebat.

Sed hodie, post quattuor menses, scio vos, Alan et Thao, Ryan carissime, sentire hanc absentiam sicut pondus incalculabile. Cum videtis cathedram vacuam, aut cum recordamini illius itineris ubi Ben tam amanter aëroportus visitabat, sentitis hanc noctem quae non vult transire. Dolor non est umbra levis; dolor est pondus quod ossa perurit. Thao, cum in silentio noctis audis illum vocem, vel tu, Alan, cum frustra in somniis filium quaeris, sentitis hanc ariditatem. Et tu, Ryan frater carissime, qui cum Benjamin in itineribus mundi fuisti, sentis vacuum quod nemo alius implere potest. Audite me: non est peccatum flere. Ipse Iesus flevit ad sepulcrum Lazari. Dolor vester non est defectus fidei; est testimonium amoris immensi.

Saepe, in hoc silentio gravissimo, quaestio quaedam tacita corda vestra vulnerat: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' Thao, Alan, audite hanc matrem ecclesiam, audite hanc veritatem quam Christus ipse vobis offert: Vos estis innocentes. Sicut Dominus discipulis de caeco nato respondit, neque hic peccavit neque parentes eius. Infirmitas non est punitio, nec est defectus amoris vestri. Vos fuistis parentes qui omnem passum, omnem horam, iuxta Benjamin ambulastis cum fide et lacrimis. Non est in vobis culpa, nec est in vobis defectus. Deus non accusat vos, et vos debetis desinere vos ipsos accusare. Relaxate humeros vestros ab onere falsae accusationis. Recipite pacem quae omnem sensum superat. Amor vester fuit purus, et in conspectu Dei nunquam interit.

In Evangelio hodierno, Iesus nos introducit in cor Patris. 'Quis man ex vobis habens centum oves et si perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in deserto et vadit ad illam, quae perierat, donec inveniat eam?' Et cum invenerit, imponit eam in humeros suos gaudens. Videte hanc imaginem: ovis in humeris pastoris. Non est ovis quae viam invenit; est pastor qui eam portat. Sic est Benjamin. Ille, qui in hac vita tam acutus, tam curiosus, tam plenus spei erat, nunc ipse in humeris Christi portatur. Non est Ben qui in tenebris errat; est Christus qui eum in domum Patris reduxit.

Ben erat puer qui, in sua iuventute, iam didicerat secretum regni caelorum. Meministisne illius momenti, cum Ben voluit offerre totum suum 'piggy bank' avunculo suo William? Non fregit capsulam, non effudit nummos, non iactavit se; simplici verbo dixit se totum dare velle. Haec oblatio non erat actus pecuniarius; erat actus cordis. Ben, in sua innocentia, noverat quod totum se dare est vera via ad convivium Dei. Non opus erat pecunia, sed opus erat corde, et cor Ben erat iam in manu Dei.

Ad te, Ryan, frater carissime: perge studere, perge ridere, perge vivere fortis. In tuo risu, in tuis studiis, in amore quo parentes tuos foves, Benjamin pergit in terra operari. Tu es pars illius historiae pulcherrimae. Memoria vestra non est carcer, sed fenestra aperta ad caelum. Sicut ille puteus in Cà Mau—'Giếng Gioan Baotixita'—qui aquam vivam in nomine Ben pauperibus dat, ita amor vester pergit fluere, tacite, sine ostentatione, fructificans in saecula. Hoc est opus vestrum: vivere, amare, et ferre crucem cum spe.

Benjamin est in pace, in domo Patris, ubi nec luctus nec clamor est ultra. Ipse vos amat, et ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur. Non est onus quod non possitis ferre, quia Christus ipse portat illud vobiscum. Ipse est via, veritas, et vita. Benjamin in hac via ambulat, et vos in eadem via sequimini. Nolite timere, quia Dominus est vobiscum usque ad consummationem saeculi. Amen.