Huwebes ng Ika-tatlumpu't Isang Linggo sa Karaniwang Panahon

Madalas nating isipin na ang buhay ay isang mahabang listahan ng mga tagumpay—mga medalya, mga sertipiko, mga markang mataas, at mga pangarap na natupad. Sa ating unang pagbasa, inilalahad ni San Pablo ang kanyang sariling listahan: siya ay mula sa lahi ni Israel, isang Pariseo, matuwid sa pagsunod sa batas. Ngunit pagkatapos ng lahat ng kanyang 'gains' o mga nakamit, sinabi niya ang isang bagay na tila bago sa pandinig ng mundo: 'Itinuturing ko ang lahat ng ito na kalugihan dahil sa dakilang halaga ng pagkakilala kay Kristo Hesus na aking Panginoon.'

Isipin ninyo ang isang batang lalaki na puno ng kuryosidad, isang batang ang isipan ay laging lumilipad sa mga ulap kasama ng kanyang mga minamahal na eroplano. Si Benjamin Vo ay isang batang may pambihirang talino—isang henyo sa matematika, isang dalubhasa sa teknolohiya na sa murang edad ay nag-aaral na ng mga komplikadong cloud infrastructure. Ngunit hindi ang kanyang katalinuhan ang pinakamaliwanag na bahagi ng kanyang pagkatao. Ang kanyang tunay na yaman ay ang kanyang pusong marunong magmahal nang walang pasubali. Naaalala ninyo ang kanyang pagnanais na ibigay ang kanyang buong ipon para sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang basagin ang kanyang piggy bank. Hindi niya kailangang ilabas ang bawat sentimo. Ang pag-aalok mismo—ang pagiging handang magbigay ng lahat para sa isang taong nagdurusa—ang siyang tunay na ginto sa mata ng Diyos.

Sa ating Ebanghelyo ngayon, ipininta ni Hesus ang isang imahe na napakaganda: ang pastol na iniiwan ang siyamnapu't siyam na tupa upang hanapin ang isa na nawawala. At ang babaeng nagwawalis sa buong bahay, nagtitirik ng lampara, naghahanap nang buong tiyaga hanggang sa matagpuan ang isang nawawalang barya. Ang paghahanap na ito ay hindi bunga ng galit o pagpaparusa. Ito ay bunga ng pagmamahal na hindi makapaghintay na mabuo muli ang pamilya. Ito ang pag-ibig ng Diyos para sa atin. Kahit sa gitna ng ating pinakamalalim na pighati, kahit sa gitna ng mga upuang bakante sa ating hapag, ang Diyos ay hindi tumitigil sa paghahanap sa atin. Siya ang pastol na naghahanap sa atin sa dilim, at Siya ang babaeng nagwawalis sa bawat sulok ng ating buhay upang maibalik ang ating kapayapaan.

Alan at Thao, alam ko ang bigat ng inyong pasan. Alam ko ang mga sandali na ang inyong mga isipan ay nagbabalik sa mga araw na kasama ninyo si Ben, sinusubukang hanapin ang 'kung ano pa sana.' Nais kong sabihin sa inyo ngayong araw, nang may buong pagpapakumbaba: huwag ninyong sisihin ang inyong sarili. Ang pagkawala ni Ben ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang pagkakamali, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay hindi parusa, at ang inyong pagmamahal ay hindi kailanman naging kulang. Huwag ninyong hayaan ang guilt na nakawin ang kapayapaan na nais ibigay ng Diyos sa inyo. Kayo ay naging matapat na mga magulang, at ang inyong pag-ibig ay ang pinakamagandang regalo na natanggap ni Ben sa kanyang maikling buhay. Ang mga tanong na 'bakit' ay hindi ninyo kailangang sagutin ngayon. Ang tanging kailangan ninyong gawin ay ang manatili sa liwanag ng Panginoon, kahit na ang liwanag na iyon ay tila napakaliit sa gitna ng kadiliman ng inyong pangungulila.

Ryan, anak, ang iyong kuya Ben ay patuloy na nananahan sa iyong mga pangarap. Ang iyong pagmamahal sa kanya, ang inyong mga alaala sa inyong paglalakbay, ang inyong mga tawanan—ang mga ito ay mga bahagi ng isang pundasyon na itinayo ninyo nang magkasama. Huwag kang matakot magpatuloy. Si Ben ay laging kasama mo, sa bawat pagkakataon na ikaw ay tumitingala sa langit, sa bawat pagkakataon na ikaw ay gumagawa ng isang bagay na mabuti para sa iba. Ang iyong buhay ay isang pagpapatuloy ng kanyang liwanag. Tulad ng mga eroplanong minahal ni Ben, ang kanyang espiritu ay patuloy na lumilipad, malaya sa anumang sakit, patungo sa yakap ng Ama.

Sa gitna ng ating pagdadalamhati, madalas nating itanong: 'Bakit?' Bakit ang isang batang may ganoong kinabukasan, ganoong talino, at ganoong ganda ng loob ay kailangang lumisan nang maaga? Ang sagot ni Hesus sa Ebanghelyo ay hindi isang paliwanag, kundi isang paanyaya. Ang kagalakan sa langit ay hindi nasusukat sa haba ng buhay, kundi sa lalim ng pag-ibig na ibinigay at tinanggap. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nasa 'Banquet of Heaven.' Ang kanyang ngiti, ang kanyang pagiging mapaglaro, ang kanyang pagiging 'photocopy' ng kanyang ama—ang lahat ng ito ay nakaimbak sa puso ng Diyos. At dahil ang Diyos ay nasa inyo, si Ben ay kasama ninyo.

Ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy sa mundong ito. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang bawat gawa ng kabutihan na ginagawa sa kanyang pangalan—ang mga ito ay hindi lamang mga alaala; ang mga ito ay mga buhay na patotoo. Tulad ng isang batang hindi nag-atubiling mag-alok ng kanyang ipon para sa kanyang tiyuhin, si Ben ay nagtuturo sa atin na ang pag-ibig ay hindi sinusukat sa dami ng ating ari-arian, kundi sa lalim ng ating pagbibigay. Iyan ang 'con chim airlines' ng kanyang puso—isang pag-ibig na naglalakbay nang malayo, nagdadala ng pag-asa sa mga nangangailangan, at nag-uugnay sa atin sa langit.

Sa inyong pag-uwi, maghanap kayo ng isang munting pagkakataon na maging 'liwanag' para sa iba. Isang simpleng ngiti, isang tahimik na tulong, isang salita ng pag-asa. Iyan ang paraan upang panatilihing buhay ang pamana ni Ben. Iyan ang paraan upang ipakita na ang sambahayan ng Diyos ay narito na, sa gitna natin. Manatili kayong matatag, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Ang bawat piraso ng inyong buhay ay mahalaga sa Kanya. Huwag kayong matakot, dahil kayo ay kabilang sa sambahayan ng Diyos, at sa Kanya, walang anumang pag-ibig ang nawawala. Ang bawat araw na darating ay isang pagkakataon upang ipakita ang pag-ibig na itinuro ni Ben—isang pag-ibig na simple, totoo, at walang hanggan. Manatili kayong matatag, dahil ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman. Amen.