ஆண்டின் பொதுக்காலம், முப்பத்தொன்றாம் வாரம், வியாழக்கிழமை

நாம் இன்று ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை நம் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். ஒரு மாலை நேரம், பெஞ்சமின் தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறான். வானத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய விமானம் மெல்லத் தன் பாதையை மாற்றிக் கொண்டு மேலே உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் தன் கண்களை விரியச் செய்து, அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். அவன் தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தத் துள்ளலான குரலில் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மெல்லிய, குறும்பான புன்னகையைச் சிந்துகிறான். அது வெறும் விமானத்தைப் பார்ப்பதல்ல; அந்தச் சிறுவன் தன் தந்தையின் உலகத்தை, தன் தந்தை நேசிக்கும் அதே ரசனையோடு, அவரோடு இணைந்து ரசித்த அந்தத் தருணம். அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, பிலிப்பியர் திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'ஆனால் எனக்கு ஆதாயமாய் இருந்தவற்றை எல்லாம் கிறிஸ்துவினிமித்தம் இழப்பாகக் கருதுகிறேன்.' பவுல் எதை இழப்பாகக் கருதினார்? அவர் தன் பெருமை, தன் அறிவு, தன் சட்டப்படியான தகுதிகள் அனைத்தையும் கிறிஸ்துவை அறிந்துகொள்ளும் அந்த மாபெரும் நன்மைக்காகத் துறந்தார். பெஞ்சமின், உன்னுடைய அந்தப் பிரகாசமான புத்திசாலித்தனம், நீ கணினிக் குறியீடுகளில் (coding) காட்டிய அந்த மேதமை, இவை அனைத்தும் உன்னுடைய அந்த மென்மையான இதயத்தின் வெளிப்பாடுகளே. நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. நீ உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் உண்டியலைத் திறந்து, அதில் இருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தாயே... அந்த ஒரு தருணம், நீ எத்தகைய அன்பின் மனிதன் என்பதற்குச் சான்று. நீ எதையும் உடைக்கவில்லை, ஆனால் உன் இதயத்தில் இருந்த அந்தத் தூய தியாக மனப்பான்மை, பவுல் சொன்ன அந்த 'ஆதாயத்தை இழப்பாகக் கருதும்' மனநிலையைப் போன்றது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இயேசுவிடம் ஒருமுறை, பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைப் பார்த்து, 'இவனோ இவனது பெற்றோரோ செய்த பாவத்தினால் அல்ல' என்று சொன்னாரே, அதே வார்த்தைகளை நான் இன்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். உங்கள் மகனின் அந்தப் போராட்டம், உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், லூக்கா எழுதிய நற்செய்தியில் இயேசு ஒரு காணாமல் போன ஆட்டையும், ஒரு காணாமல் போன நாணயத்தையும் தேடிச் செல்கிறார். 'அவன் அதைத் தன் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு மகிழ்ச்சியோடு வீடு திரும்புகிறான்.' இயேசு ஏன் தேடுகிறார்? ஏனென்றால், எது எங்கே தொலைந்தாலும், அது அவருடையது. பெஞ்சமின் தொலைந்து போகவில்லை; அவன் இறைவனின் தோள்களில் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான். அவன் தன் தந்தையிடம் கனவில் வந்து, 'நான் நன்றாக இருக்கிறேன், கவலைப்படாதீர்கள்' என்று சொன்னானே, அது உன் தந்தையின் இதயத்திற்கு இறைவன் கொடுத்த ஒரு சிறிய ஜன்னல். அவன் எங்கும் செல்லவில்லை, அவன் இறைவனின் திருமுன்னிலையில் இருக்கிறான். அவன் தன் தந்தையிடம் காட்டிய அந்த அன்பு, அந்தச் சிரிப்பு, அந்தப் பிணைப்பு... இவை அனைத்தும் விண்ணகத்தின் அந்தப் பெரும் விருந்துக்குத் தயாரானவை. பெஞ்சமின், நீ இப்போது அந்தப் 'பறவைகளின்' வானத்தில், அந்த 'விமானங்களின்' எல்லையற்ற வெளியில், இறைவனின் அன்பில் இருக்கிறாய்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் இப்போது அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறான். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

இறுதியாக, பெஞ்சமின் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அந்தச் செயல், அவன் எவ்வளவு தூய இதயத்தோடு இருந்தான் என்பதற்குச் சாட்சி. அவன் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இன்று நாம் பெஞ்சமினை நினைவுகூரும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் இதயத்தில் இருக்கும் பாரத்தை, இந்த உண்டியலைப் போல இறைவனிடம் ஒப்படைப்போம். ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.