பொதுக்காலம் முப்பதாம் வாரம் - திங்கள்

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழமான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதியான மாலையில், பெஞ்சமின் தன் தந்தையின் அருகில் உட்கார்ந்து, தான் தன் கணினியில் புதிதாக எழுதிய அந்த நிரல் குறியீட்டைப் (code) பெருமையோடு காட்டுகிறான். அந்தத் திரையில் ஓடும் எழுத்துக்களைப் பார்த்துவிட்டு, தன் தந்தை சொல்லும் கதைகளைக் கேட்பதற்காக அவன் தன் முகத்தில் விரியும அந்தப் புன்னகையோடு காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணம்... அது வெறும் தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையேயான உரையாடல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு சிறுவனின் துடிப்புள்ள மனம் தன் தந்தையின் உலகோடு தன்னை இணைத்துக்கொண்ட ஒரு பாசப் பிணைப்பு. அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'ஒருவருக்கொருவர் கனிவோடு இருங்கள்; உளம் உருகிய இரக்கம் உடையவர்களாய் இருங்கள்; கிறிஸ்துவில் கடவுள் உங்களை மன்னித்தது போல நீங்களும் ஒருவரையொருவர் மன்னியுங்கள். அன்பில் வாழுங்கள்.' பெஞ்சமின், இறைவன் உன்னை உன்னுடைய தனித்துவமான அந்த மென்மையான இதயத்தோடும், எவரும் வியக்கும் அந்தப் புத்தி கூர்மையோடும் ஒரு கலைப்படைப்பாகப் படைத்தார். நீ இந்த உலகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தாலும், உனது வாழ்வு ஒரு முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தது. நீ வாழ்ந்த அந்த ஒவ்வொரு நொடியும், நீ காட்டிய அந்த அன்பும், இறைவனின் திட்டத்தில் முன்னரே குறிக்கப்பட்டவை. இந்த இறைவார்த்தை, பெஞ்சமின் இன்று இறைவனின் முன்னிலையில், அந்தப் பூரண வலிமையோடு, அன்பின் முழுமையில் இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு உறுதிப்படுத்துகிறது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், தன் அன்புத் தந்தையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட அந்தப் பண்போடு வாழ்ந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நித்திய ஒளியில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் அமைதியோடு கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், லூக்கா எழுதிய நற்செய்தியில் ஒரு அற்புதமான காட்சியைப் பார்க்கிறோம். இயேசு ஜெபக்கூடத்திலே கற்பித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அங்கே பதினெட்டு ஆண்டுகளாக ஒரு ஆவியினால் கூனிக்குறுகிப் போயிருந்த ஒரு பெண் இருக்கிறாள்; அவளால் நிமிர்ந்து நிற்கவே முடியவில்லை. இயேசு அவளைக் கண்டவுடன், அருகில் அழைத்து, 'பெண்ணே, உnது நோய் நீங்கிவிடுது' என்று கூறி அவள் மீது கைகளை வைக்கிறார். உடனே அவள் நிமிர்ந்து நின்று கடவுளைப் போற்றுகிறாள். ஆனால், அங்கிருந்த தலைவனோ ஓய்வுநாளில் குணமாகலாமா என்று கோபப்படுகிறான். இயேசு அவனுக்குப் பதிலளிக்கும்போது, 'இந்த ஆபிரகாமின் மகளை, பதினெட்டு ஆண்டுகளாகச் சாத்தான் கட்டிவைத்திருந்தானே, இவளை இந்த ஓய்வுநாளில் விடுவிக்கக் கூடாதா?' என்று கேட்கிறார். அந்தத் தாய் தன் கூனல் நிமிர்ந்து, முதல்முறையாக வானத்தைப் பார்த்த அந்தத் தருணம்... அது விடுதலையின் தருணம். பெஞ்சமின் இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில், தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தான் சேர்த்து வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய உண்டியலைத் திறந்து, தான் வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய இரக்கம். அவன் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை; தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இயேசு அந்த முடங்கிப் போன பெண்ணை விடுவித்தது போல, பெஞ்சமின் தன் அன்பின் மூலமாகப் பல இதயங்களை விடுவித்தான்.

நீங்கள் சில நேரங்களில் அந்த நினைவுகளை நெஞ்சில் ஏந்தித் தவிக்கும்போது, பெஞ்சமின் தன் தந்தையிடம் விமானங்களைப் பற்றிப் பேசிச் சிரித்த அந்தத் தருணங்களை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவன் விமானப் பயணங்களை எவ்வளவு விரும்பினான், அந்த 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறி அவன் மெல்லச் சிரித்த அந்தச் சிரிப்பு... அது வெறும் கற்பனை அல்ல; அவன் இந்த உலகத்தைத் தாண்டி உயரப் பறக்க ஆசைப்பட்ட அந்த ஆன்மாவின் சுதந்திரம். அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில், ஒரு விமானியைப் போலப் பாதுகாப்பாக இருக்கிறான். ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்த நினைவுகளை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும்.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.