ஆண்டின் பொதுக்காலம், இருபத்தி ஒன்பதாம் ஞாயிறு

இன்று நாம் ஒரு மென்மையான காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் பெரிய ஜன்னலுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருக்கிறான். வெளியே, வானூர்திகள் ஒவ்வொன்றாக மேகங்களுக்குள் மறைந்து கொண்டிருக்கின்றன. பெஞ்சமினின் கண்கள் அந்த இயந்திரங்களின் இறக்கைகளை, அவற்றின் நுட்பமான இயக்கத்தை உற்று நோக்குகின்றன. அவன் தன் தந்தையிடம், ஒரு பொறியாளருக்குரிய அதே துல்லியத்தோடு, அந்த விமானத்தின் பாதையை விவரிக்கிறான். அந்தச் சிறுவன், வெறும் உலோகங்களால் ஆன இயந்திரத்தைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, எல்லையற்ற வானத்தின் மீது கொண்ட தாகத்தையும், தன் தந்தையோடு அந்த அழகைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்தத் தூய மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, அந்தத் துடிப்பு... இவை இன்று நம்மிடையே ஒரு நினைவாக மட்டுமல்ல, விண்ணகத்தின் ஒரு சிறு ஜன்னலாகத் திறந்திருக்கின்றன.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, குறிப்பாக ஏசாயா இறைவாக்கினர் நூலில் வரும் அந்த வாக்கு நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகிறது: 'நான் உன்னைப் பெயர் சொல்லி அழைத்தேன்; நீ என்னை அறியாதிருந்தும், உனக்கு ஒரு பட்டப்பெயர் சூட்டினேன்.' பெஞ்சமின், இறைவன் உன்னை உன் பெயர் சொல்லி அழைத்தார். நீ இந்த உலகத்திற்கு வருவதற்கு முன்பே, உனது அந்தப் புன்னகையும், அந்த மேதமையும், அந்த மென்மையான உள்ளமும் இறைவனின் திட்டத்தில் இருந்தன. நீ வெறும் பதினைந்து ஆண்டுகள் மட்டுமே இந்த உலகில் வாழ்ந்தாலும், உனது வாழ்வு ஒரு முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு மிக அழகான, ஆறுதலான வார்த்தைகளைச் சொல்கிறார்: 'சீசருக்குரியதைச் சீசருக்கும், கடவுளுக்குரியதை கடவுளுக்கும் செலுத்துங்கள்.' பெஞ்சமின் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இறைவனுக்குரியதைச் செலுத்தினான். அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல; இதுவே நித்தியமானது. இயேசுவின் அந்த 'வலிமை மிக்கவர்' பெஞ்சமினைத் தன் கரங்களில் ஏந்திக்கொண்டார். அவன் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்த நினைவுகளை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.