Nege-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Daar is 'n klein, byna onbenullige oomblik wat soms in die geheue van 'n pa opkom wanneer hy na die leë sitplek aan die etenstafel kyk. Dit is die beeld van Benjamin, dalk 'n paar jaar gelede, wat met sy kop effens skeef, sy oë gefokus op 'n ingewikkelde diagram van 'n Boeing 737, met 'n opgewonde glimlag vir sy pa sê: 'Ba, kyk hoe vernuftig is hierdie ontwerp.' Dit was nie net 'n seun wat van vliegtuie gehou het nie; dit was 'n seun wat die struktuur van dinge bewonder het. Hy het in die lyne van 'n vlerk, in die logika van 'n algoritme, en in die reëls van 'n spel 'n sekere orde gesien. Hy was 'n seun wat die wêreld nie as 'n chaos beskou het nie, maar as 'n plek wat wag om verstaan, verken en met 'n sagte hart bemin te word. Hy het die lewe nie net geleef nie; hy het dit bestudeer met die ywer van iemand wat geweet het dat alles in die hande van die Skepper is.

In vandag se eerste lesing hoor ons hoe die Here praat van Kores, die koning wat Hom nie geken het nie, maar wat tog deur die Here aangegryp is. God sê: 'Ek is die Here en daar is geen ander nie.' Dit is 'n kragtige herinnering dat ons lewens nie in 'n vakuum afspeel nie. Ons is nie die hoofrolspelers van ons eie klein dramas wat deur toeval gedryf word nie. Ons is geroep, by die naam genoem, en in die hand van God geplaas nog voordat ons gebore is. Benjamin se lewe, so kort soos dit in ons oë was, was nie 'n toevallige sameloop van omstandighede nie. Hy was 'n seun wat, soos Kores, deur God aangegryp is om 'n lig te wees—'n lig van briljantheid, van 'n skerp verstand, maar bowenal van 'n buitengewone, sagte hart wat sy ouers en sy broer Ryan so diep gekoester het.

Ek weet dat dit vandag, vier maande na sy heengaan, moeilik is om te praat van 'n 'plan'. Wanneer die huis so stil is, wanneer die oggende sonder sy groet begin, voel die hemel soos 'n geslote deur. Ek weet dat julle, Alan en Thao, in die diepste ure van die nag wonder waarom die lewe so onvoorspelbaar en wreed kan wees. Soms sluip die skuldgevoel soos 'n skaduwee in. Julle wonder of julle iets gemis het, of julle meer kon gedoen het. Luister vandag na die waarheid van die Evangelie: Jesus het die Fariseërs se strikvrae met wysheid ontwapen. Hy het hulle gewys dat daar 'n verskil is tussen wat aan die wêreld behoort en wat aan God behoort. Maar die belangrikste les lê in die vraag wat Hy vra: 'Wie se beeld is dit?'

Elkeen van ons dra die beeld van God in ons. Benjamin het dit gedra in elke glimlag, in elke poging om sy oom William te help met sy spaarvarkie, in elke oomblik wat hy sy pa se stories aangehoor het asof dit die belangrikste woorde op aarde was. Daardie beeld—die beeld van God in Benjamin—is nie deur die dood vernietig nie. Dit is teruggekeer na die Een aan wie dit behoort. Die siekte wat sy liggaam getref het, was nooit 'n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe. Laat daardie swaar steen van skuld nou van julle harte afrol. Julle is vry.

Kyk na die Evangelie weer. Jesus vra vir die muntstuk. Hy kyk na die beeld van Caesar en sê: 'Gee aan Caesar wat aan Caesar behoort, en aan God wat aan God behoort.' Dit is 'n uitnodiging om ons prioriteite te herrangskik. In 'n wêreld wat ons dwing om te fokus op wat ons verloor het, vra God ons om te fokus op wat ons ontvang het. Ons het Benjamin ontvang as 'n geskenk. Hy was 'n seun van 'Con Chim Airlines' in sy verbeelding, 'n seun wat die wêreld wou verken, 'n seun wat liefde sonder voorbehoud gegee het. Daardie liefde behoort aan God, en dit is nou veilig by Hom. Benjamin is nie weg nie; hy is tuis in die teenwoordigheid van die Een wat hom geskep het.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy dra die herinnering aan jou broer in jou hart, in die manier waarop julle saam gedroom het, in die manier waarop julle saam na die toekoms gekyk het. Benjamin is by jou. Hy kyk na jou met trots. Hy is nie 'n leemte nie; hy is 'n teenwoordigheid wat jou lei na die lig van Christus. Moenie dat die hartseer jou verhinder om die skoonheid van die lewe te sien nie. Elke keer as jy na die lug kyk en 'n vliegtuig sien, weet dat dit 'n klein herinnering is aan die vryheid wat Benjamin nou geniet.

Alan en Thao, julle is soos die Thessalonisense aan wie Paulus skryf: julle 'werk van geloof en arbeid van liefde en volharding in hoop' is sigbaar vir God. Moenie dat die pyn die deur van julle harte toemaak nie. Die wêreld probeer ons dikwels vasklem in die reëls, in die 'wat as'-vrae, in die pyn van die verlede. Maar God nooi ons in die vryheid van die hede. Die 'Well of Love' wat in Benjamin se naam geboor is, is 'n lewende getuienis dat sy liefde nie dood is nie. Dit vloei steeds. Dit voed die dorses. Dit bring lewe waar daar voorheen net droogte was. Dit is die manier waarop Benjamin se lewe voortgaan om vrugte te dra in hierdie wêreld.

Ons is almal reisigers. Ons is almal op 'n vlug na 'n tuiste wat ons nog nie ten volle kan sien nie. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met Saint Carlo Acutis, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Mag julle vandag die krag vind om weer asem te haal. Mag julle die vrede ervaar wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle beperkings, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Bly in daardie liefde. Amen.