Maandag van die Agt-en-twintigste Week deur die Jaar

Daar is 'n klein, byna onbenullige beeld wat soos 'n sagte skaduwee in die geheue van 'n pa bly lê: Benjamin, miskien 'n paar jaar gelede, wat geduldig in 'n lughawe-terminaal staan. Hy kyk op na die vertrekborde, sy oë blink van 'n nuuskierigheid wat verder reik as die betonmure van die gebou. Hy is nie net 'n seun wat wag vir 'n vliegtuig nie; hy is 'n seun wat wag vir die horison. Hy het daardie unieke vermoë gehad om in die alledaagse—die gedreun van enjins, die lyne van 'n kodeskrywer se skerm, die eenvoudige vreugde van 'n reis—iets van die oneindige te sien. Vir Benjamin was die wêreld nie 'n plek van beperking nie, maar 'n plek van verkenning.

In vandag se eerste lesing herinner Paulus ons aan 'n baie ou verhaal: die verhaal van Hagar en Sara, van die slavin en die vrye vrou. Hy sê vir ons: 'Daarom, broeders, is ons nie kinders van die slavin nie, maar van die vrye vrou.' Dit is 'n kragtige stelling. Dit beteken dat ons nie gebore is om onder die juk van slawerny, angs of sinnelose vrees te leef nie. Ons is kinders van die belofte. Maar ek weet, wanneer die stilte in julle huis op 'n Maandagoggend soos hierdie intrek, voel daardie 'vryheid' soms soos 'n verre land. Julle voel dalk gevange in julle eie hartseer, gebind deur die gewig van 'n gemis wat elke dag soos 'n swaar jas op julle skouers rus.

Voordat ons na die troos kyk, moet ons die waarheid in die oë kyk. Die pyn is werklik. Die leë stoel by die tafel is nie 'n metafoor nie; dit is 'n leemte wat elke oggend weer opnuut begroet word. Ek weet dat daar dae is wanneer die skuldgevoel soos 'n skaduwee oor julle val. Julle wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons vinniger gewees het? Was daar 'n ander pad?' Luister vandag na hierdie woorde: Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nooit 'n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur sonder menslike oorsaak, soos die wind wat waai. Dit was nie julle skuld nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie steen nou van julle harte afrol. Julle is vry.

In die Evangelie praat Jesus van die 'teken van Jona'. Die skare soek tekens, hulle soek bewyse, hulle soek antwoorde op die 'waarom' van die lewe. Maar Jesus wys hulle op iets anders: 'Daar is iets groter as Jona hier.' Hy wys hulle op die teenwoordigheid van God in die middel van die alledaagse. Benjamin het dit verstaan. Onthou julle hoe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan of die geld getel nie; die offer was in sy hart reeds volkome. Dit is die tipe liefde wat Jesus in die Evangelie soek. Benjamin het sy lewe lank 'gegee'—sy aandag aan sy pa se stories, sy geduld met sy boetie Ryan, sy vrygewigheid van gees. Hy het nie net 'probeer' nie; hy het alles gegee wat hy gehad het. Hy het die Woord van God in sy hart bewaar deur lief te hê sonder voorbehoud.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Benjamin se glimlag is nie weg nie; dit is verweef in die herinneringe wat jy dra. Wanneer jy na die lug kyk, wanneer jy dink aan die tye wat julle saam op die skommels bo die water gesit het, weet dat hy by jou is. Hy is by die 'Banquet of Heaven', daar waar die vliegtuie van sy drome in die lig van die ewigheid vlieg. Hy is vry. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Die wêreld vra vir tekens, maar Jesus sê: 'Die koninkryk van God is in julle.' Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in Benjamin se naam geboor is, is nie net 'n put nie; dit is 'n teken van daardie koninkryk. Dit is lewende water wat vloei na die dorses, net soos Benjamin se liefde steeds vloei na diegene wat hom liefgehad het. Elke keer as julle 'n daad van barmhartigheid doen, elke keer as julle mekaar vashou in die pyn, word daardie koninkryk sigbaar. Dit is die 'goeie deel' wat nooit van julle af weggeneem sal word nie.

Alan en Thao, moenie dat die hartseer die deur van julle harte toemaak nie. Die skare in die Evangelie was so besig om na die fisiese tekens te soek dat hulle die geestelike waarheid misgeloop het. Moenie so besig wees met julle pyn dat julle die teenwoordigheid van God in julle lewe mis nie. Hy is daar, in die stilte, in die herinneringe, in die liefde wat julle vir mekaar het. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n teenwoordigheid. Hy is die seun wat nou in die volle lig van die Vader staan. Hy is die een wat vir julle bid, saam met die Heilige Moeder Maria, wat self weet wat dit beteken om 'n seun aan die dood af te staan. Sy ken die pad deur die donker vallei, en sy lei julle na die lig.

Ons word vandag gestuur met hierdie opdrag: 'Vir vryheid het Christus ons vrygemaak.' Laat ons in daardie vryheid staan. Laat ons die stukkies van ons lewens versamel en dit aan die voete van Jesus lê. Laat ons die herinneringe aan sy giggel, sy nuuskierigheid, sy liefde vir sy familie, versamel en dit in ons harte bewaar. Laat ons nie verstrooi deur die pyn nie, maar verenig deur die hoop. Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle siekte, vry van alle pyn. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Mag sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes in Christus Jesus bewaar. Amen.