Dinsdag van die Vyf-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n spesifieke soort stilte wat in die vroeë oggendure in ’n huis kan hang—’n stilte wat nie leeg is nie, maar wat roep om bewoon te word. Dit is die stilte van ’n lessenaar waar die kodes van ’n speletjie nog halfklaar wag, of die stilte van ’n paar skoene wat by die deur staan soosof hulle net ’n oomblik gelede uitgetrek is. Ons soek dikwels na antwoorde in die logika van die wêreld. Ons dink: as ek die stelsel verstaan, as ek die wiskunde van die lewe bemeester, dan sal ek veilig wees. Ons kyk na die 'plans of the diligent' in Spreuke, en ons wil glo dat ons, deur ons eie ywer en ons eie sorg, die noodlot kan beheer. Maar die lewe breek dikwels deur daardie klein, logiese mure.

Benjamin Vo was ’n seun wat die wêreld met ’n skerp, pragtige nuuskierigheid bekyk het. Hy was ’n seun wat die wolk-infrastruktuur van AWS kon delf met dieselfde gemak waarmee ander kinders in ’n speelpark sou speel. Hy het die logika van die wêreld verstaan, en dit was pragtig. Maar soos die Spreuke-skrywer ons herinner: 'Die weë van ’n mens mag reg wees in sy eie oë, maar dit is die Here wat die harte toets.' Ben se hart was nie net ’n hart van kodes nie; dit was ’n hart van onvoorwaardelike empatie. Dink aan daardie oomblik toe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help wat so swaar getrek het. Hy het dit nooit gebreek nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was daar. Dit was die offer van ’n seun wat nie vir homself geleef het nie.

Alan en Thao, ek weet dat die afgelope drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het, vir julle soos ’n onmoontlike toets gevoel het. Die stilte in julle huis is soms so swaar dat dit voel asof dit die mure kan laat kraak. Julle soek na hom in die gang, in die kamer waar sy rekenaar staan, in die herinneringe van die vele lande wat julle saam besoek het. En soms, in die nag, kom daardie stem wat vra: 'Waarom?' of 'Wat as?'. Julle wonder of julle iets gemis het, of julle dalk meer kon doen om die pad te verander. Luister vandag na my, asseblief, met julle hele hart: Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike vernuf kon die pad verander het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur buite ons beheer, heeltemal onafhanklik van ons liefde of ons sorg. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie.

In die Evangelie van vandag kom Jesus se moeder en sy broers na Hom toe. Hulle kan Hom nie bereik nie vanweë die skare. En wat sê Jesus? Hy sê: 'My moeder en my broers is diegene wat die woord van God hoor en dit doen.' Dit is ’n radikale verskuiwing van ons menslike definisies. Jesus sê nie dat bloedverwantskap nie saak maak nie; Hy sê dat die diepste band, die band wat tot in die ewigheid strek, die band van die geloof is. Benjamin het hierdie woord gehoor en dit gedoen. Hy het die liefde van God beliggaam in sy klein gebare, in sy glimlag, in sy bereidwilligheid om sy alles te offer vir sy oom. Hy was ’n seun wat die Woord van God in sy hart gedra het, selfs al was sy lewe kort.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat hy by jou bly. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, wanneer jy met daardie selfde nuuskierigheid as jou broer die wêreld verken, dan leef hy deur jou. Jy is nie alleen in hierdie reis nie. Die liefde wat julle gedeel het, is nie iets wat in die verlede vasgevang is nie; dit is ’n lewende krag. Benjamin se naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, stroom verder soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is, net soos die skoonwaterput in Vietnam wat in sy naam gebou is. Sy lewe is ’n stroom wat aanhou vloei na diegene wat dit nodig het.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die arbeiders, die tollenaars, die sondaars—hulle het almal een ding in gemeen: hulle het besef dat hulle Jesus nodig het. Benjamin het dit geweet. Hy was ’n seun van lig, ’n seun van vreugde, en nou is hy in die volheid van daardie lig. Hy is nie meer die seun wat moes veg teen die broosheid van die liggaam nie; hy is nou die seun wat in die krag van die Gees leef. Hy is die seun wat in die droom vir sy pa gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết'—Pa, ek het al die toetse geslaag. Ja, Benjamin, jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart vol liefde.

Wat neem ons vandag saam met ons uit hierdie plek? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van alle aardse toetse. Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.