Saterdag van die Sewe-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n beeld wat in die geheue van ’n gesin soos ’n ligpunt in die donker bly staan: Benjamin, miskien sewe of agt jaar oud, wat daar in ’n klein kafeetjie sit, sy kop rustig op sy hand laat rus, terwyl die herfs-sonlig deur die venster stroom en sy gesig sag verlig. Sy boetie Ryan leun langs hom, moeg en rustig, en in daardie oomblik is daar geen haas nie, geen uitdagende wiskundeprobleme, geen bekommernisse oor die toekoms nie. Net twee broers, saam in die stilte van ’n middag. Dit is ’n beeld van vrede. Dit is ’n beeld van ’n seun wat geweet het hoe om eenvoudig in die oomblik te wees, sonder om te probeer om die hele wêreld tegelyk te beheer.

In vandag se eerste lesing herinner Paulus ons aan iets fundamenteels: 'Want deur die geloof is julle almal kinders van God in Christus Jesus.' Paulus praat oor die einde van die 'tugmeester', die einde van die streng beheer en die konstante toetsing. Hy sê vir ons dat ons onsself met Christus beklee het. Vir julle, Alan en Thao, voel dit dalk of die lewe julle nog steeds toets, of julle nog steeds onder die gewig van 'n onmoontlike eksamen staan. Julle soek na antwoorde in die logika, in die presisie van kodes, in die dinge wat Benjamin so briljant bemeester het. Maar die Evangelie vandag bring ’n ander perspektief. ’n Vrou in die skare roep uit: 'Salig is die skoot wat U gedra het!' Sy kyk na die biologiese, na die fisiese, na die sigbare band. Maar Jesus draai die fokus om: 'Salig is eerder hulle wat die woord van God hoor en dit bewaar.'

Dit is hier waar ons moet stilhou. Dit is hier waar ons die waarheid in die oë moet kyk voordat ons na die troos kan soek. Die pyn is werklik. Die leë stoel by die tafel is nie ’n metafoor nie; dit is ’n leemte wat elke oggend weer opnuut begroet word. Ek weet dat daar dae is wanneer die skuldgevoel soos ’n skaduwee oor julle val. Julle wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons vinniger gewees het? Was daar ’n ander pad?' Luister vandag na hierdie woorde: Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nooit ’n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur sonder menslike oorsaak, soos die wind wat waai. Dit was nie julle skuld nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie steen nou van julle harte afrol. Julle is vry.

Die Evangelie vertel ons dat dit nie die bloedverwantskap alleen is wat ons naby aan God bring nie, maar die gehoorsaamheid aan sy Woord. Benjamin het dit op sy eie manier geleef. Onthou julle hoe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan of die geld getel nie; die offer was in sy hart reeds volkome. Dit is die tipe liefde wat Jesus in die Evangelie soek. Benjamin het sy lewe lank 'gegee'—sy aandag aan sy pa se stories, sy geduld met sy boetie Ryan, sy vrygewigheid van gees. Hy het nie net 'probeer' nie; hy het alles gegee wat hy gehad het. Hy het die Woord van God in sy hart bewaar deur lief te hê sonder voorbehoud.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Benjamin se glimlag is nie weg nie; dit is verweef in die herinneringe wat jy dra. Wanneer jy na die lug kyk, wanneer jy dink aan die tye wat julle saam op die skommels bo die water gesit het, weet dat hy by jou is. Hy is by die 'Banquet of Heaven', daar waar die vliegtuie van sy drome in die lig van die ewigheid vlieg. Hy is vry. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Die wêreld vra vir tekens, maar Jesus sê: 'Die koninkryk van God is in julle.' Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in Benjamin se naam geboor is, is nie net ’n put nie; dit is ’n teken van daardie koninkryk. Dit is lewende water wat vloei na die dorses, net soos Benjamin se liefde steeds vloei na diegene wat hom liefgehad het. Elke keer as julle ’n daad van barmhartigheid doen, elke keer as julle mekaar vashou in die pyn, word daardie koninkryk sigbaar. Dit is die 'goeie deel' wat nooit van julle af weggeneem sal word nie.

Alan en Thao, moenie dat die hartseer die deur van julle harte toemaak nie. Die skare in die Evangelie was so besig om na die fisiese te kyk dat hulle die geestelike waarheid misgeloop het. Moenie so besig wees met julle pyn dat julle die teenwoordigheid van God in julle lewe mis nie. Hy is daar, in die stilte, in die herinneringe, in die liefde wat julle vir mekaar het. Benjamin is nie ’n leemte nie; hy is ’n teenwoordigheid. Hy is die seun wat nou in die volle lig van die Vader staan. Hy is die een wat vir julle bid, saam met die Heilige Moeder Maria, wat self weet wat dit beteken om ’n seun aan die dood af te staan.

Ons word vandag gestuur met hierdie opdrag: 'Salig is hulle wat die woord van God hoor en dit bewaar.' Laat ons dit bewaar. Laat ons die stukkies van ons lewens versamel en dit aan die voete van Jesus lê. Laat ons die herinneringe aan sy giggel, sy nuuskierigheid, sy liefde vir sy familie, versamel en dit in ons harte bewaar. Laat ons nie verstrooi deur die pyn nie, maar verenig deur die hoop. Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle siekte, vry van alle pyn. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Mag sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes in Christus Jesus bewaar. Amen.