Fees van die Toewyding van die Lateraanse Basiliek

Daar is 'n sekere soort stilte wat intrek in 'n huis wanneer die son sak—'n stilte wat nie leeg is nie, maar wat soos 'n sagte kombers oor die herinneringe lê. Ons dink vandag aan Benjamin. Ons dink aan daardie helder, nuuskierige seun wat die wêreld nie net bekyk het nie, maar dit met die hele intensiteit van sy hart en sy verstand benader het. Onthou julle hoe hy in Rome gestaan het, voor die groot basiliek, met sy hande in sy sakke en daardie glimlag wat so maklik deur sy draadjies gebreek het? Dit was 'n oomblik van eenvoudige vreugde, 'n seun wat in die son van die Ewige Stad sy plek in die wêreld geniet het. Benjamin Vo was 'n seun van lig. Hy het die lewe benader met die entoesiasme van 'n ontdekkingsreisiger, altyd besig om te bou, te dink, en te droom. Of dit nou sy passie vir tegnologie was, of die manier waarop hy sy 'Con Chim Airlines' in sy drome laat opstyg het, daar was altyd 'n vonkel in sy oë wat gesê het: 'Daar is soveel meer as wat ons nou kan sien.'

In die eerste lesing vandag sien Esegiël 'n visioen van water wat onder die tempel uitvloei. Dit is nie net water nie; dit is 'n lewegewende stroom wat alles wat dit aanraak, genees en laat floreer. 'Waar die rivier ook al kom, sal alles wat lewe, lewe.' Dit is 'n pragtige beeld van die genade van God. Dit vloei uit die heiligdom, deur die dorre plekke van ons lewens, en dit maak die soutwater vars. Benjamin het hierdie lewegewende stroom in sy eie kort lewe vergestalt. Hy was 'n seun wat sy lewe nie vir homself gehou het nie. Dink aan daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om lief te hê soos Christus. Hy het sy lewe as 'n 'geurige offer' geleef. Sy lewe was soos daardie stroom uit die tempel: dit het ander verkwik, dit het hoop gebring, en dit het bewys dat selfs die kleinste daad van liefde in God se oë 'n ewigheidswaarde het.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel aan die etenstafel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar, vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry. God se liefde vir Benjamin was nie minder as julle eie nie; dit was die bron daarvan. Julle is nie skuldig nie; julle is geliefdes.

Kyk dan na die Evangelie van vandag. Jesus jaag die handelaars uit die tempel. Hy is verontwaardig omdat sy Vader se huis 'n markplein geword het. Hy sê: 'Breek hierdie tempel af, en in drie dae sal Ek dit oprig.' Hy praat van sy eie liggaam. Dit is die kern van ons geloof: Jesus is die ware tempel. En Paulus herinner ons in die tweede lesing: 'Weet julle nie dat julle die tempel van God is en dat die Gees van God in julle woon nie?' Benjamin was so 'n tempel. Sy lewe was 'n heilige ruimte waar God se liefde, sy nuuskierigheid, sy briljante verstand en sy sagmoedigheid sigbaar geword het. Wanneer Jesus die tempel reinig, doen Hy dit om die fokus terug te bring na God. Wanneer ons treur, wanneer ons die pyn van verlies voel, is dit ook 'n vorm van reiniging. Ons word gedwing om alles wat nie essensieel is nie, weg te laat en net op die kern te fokus: die liefde van God wat nooit ophou nie.

Soms wonder ons oor die 'waarom'. Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat julle herinner om met moed te leef, om mekaar vas te hou, en om te weet dat die liefde wat julle vir mekaar het, die enigste ding is wat werklik bly staan. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Carlo Acutis, wat ook so jonk en so vol lewe was. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die maaltyd.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met die heiliges, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy is nou vry van elke beperking. Hy vlieg nou in die lig van God, en hy bid vir julle. Hy het nie net 'bestaan' nie; hy het die 'wapenrusting van God' aangetrek deur sy integriteit, sy eerlikheid en sy onvoorwaardelike liefde vir sy familie. Hy het die wedloop voltooi. En in sy naam, in daardie klein, stille dade van liefde wat in die wêreld voortgaan—soos die water wat in die 'Well of Love' in Cà Mau vloei—bly sy gees lewend. Hy leer ons dat selfs 'n kort lewe 'n ewige impak kan hê as dit met liefde gevul is.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.