रोममधील लॅटरन बॅसिलिकाच्या समर्पणाचा सण

कधीकधी, आयुष्यातील सर्वात शांत आणि जिवंत गोष्टी एखाद्या भव्य इमारतीच्या पायात नसून, पहाटेच्या अंधुक प्रकाशात घराच्या दरवाजात पडलेल्या एका कोपऱ्यात दडलेल्या असतात. कल्पना करा, आपल्या प्रिय बेंजामिन व्होच्या घराचा तो दरवाजा… जिथे तो नेहमी हसतमुख चेहऱ्याने उभा असायचा, किंवा त्याच्या त्या कल्पनेतील 'कॉन चिम एअरलाईन्स'च्या स्वप्नांच्या कागदपत्रांवरून त्याची नजर हलायची नाही. तो केवळ एक पंधरा वर्षांचा तरुण नव्हता; तो एक असा मुलगा होता ज्याचे मन विश्वाच्या अथांग आकाशात आणि डिजिटल जगाच्या कोडिंगमध्ये लीन झाले होते. आज, जेव्हा आपण त्याच्या पार्थिव निधनानंतर चार महिन्यांच्या या वाटेवर येथे जमलो आहोत, तेव्हा आपल्याला एका अशा वाचनाचा सामना करायचा आहे जे आपल्या आत्म्याला एका नव्या प्रवासाला नेणार आहे: आजचे पहिले वाचन आपल्याला सांगते की पाणी हे मंदिराच्या उंबरठ्यावरून वाहते आणि जिथे ते वाहते तिथे सर्व काही जिवंत होते.

आजच्या पहिल्या वाचनात, भविष्यवादी एज्राईल आपल्याला सांगतो की त्याने मंदिराच्या उंबरठ्यावरून पाणी वाहताना पाहिले. ते पाणी पूर्व दिशेला वाहते, समुद्राकडे जाते आणि त्या खारट पाड्याला गोड करते. जिथे जिथे ही नदी वाहते, तिथे प्रत्येक प्रकारचा जीव जगू लागतो, विपुल मासे मिळतात, आणि नदीच्या दोन्ही किनारी निरनिराळी फळझाडे उगवतात—ज्यांची पाने कधीही कोमेजणार नाहीत आणि फळे कधीही संपणार नाहीत, कारण त्यांना मंदिराच्या प्रवाहातून पाणी मिळते. बेनचे आयुष्य हे असेच एक पवित्र पाणी होते. त्याचे आयुष्य हे एका लहानशा पहाटेसारखे होते—तेथील प्रत्येक क्षण जिज्ञासेने भरलेला होता. तो केवळ विमानांचे आवाज ऐकून थांबायचा नाही, तर त्याच्या वडिलांसोबत विमानतळाच्या कुंपणाजवळ उभा राहून त्या विशाल बोईंग ७३७ विमानांना आकाशात झेप घेताना पाहायचा. तो क्षण, तो 'एअरपोर्ट स्पॉटिंग'चा खेळ, केवळ एक छंद नव्हता; तो त्याच्या आणि त्याच्या बाबांच्या मधला प्रेमाचा एक पवित्र धागा होता. बेनच्या त्या हुशार आणि चौकस मनात नेहमीच एक अनामिक ओढ होती—ज्ञानाची ओढ, प्रेमाची ओढ, आणि जगाला समजून घेण्याची ओढ.

पण आपण येथे केवळ त्याच्या कौशल्याची किंवा त्याच्या बुद्धिमत्तेची आठवण काढण्यासाठी नाही आलो. आपण येथे एका मोठ्या दुःखाच्या छायेतून आशेच्या प्रकाशात पाऊल ठेवण्यासाठी आलो आहोत. अलन आणि थाओ, मला माहीत आहे की जूनच्या त्या तेराव्या तारखेपासून, तुमच्या घरातील ती शांतता किती अजब आणि जड वाटते. बेनची ती खोली, त्याचे ते कोडिंगचे रिपॉझिटरी, आणि त्याचे ते हसरे मुख आठवताना तुमचे हृदय किती तुटत असेल, याची मी कल्पना करू शकतो. कधीकधी, रात्रीच्या त्या निशब्द गाभाऱ्यात, जेव्हा झोप येत नाही, तेव्हा तुमच्या मनात एक खोल वेदना दाटून येते… आणि कदाचित नकळतच, एक अपराधीपणाचा विचार मनात येतो का? 'आम्ही काही चुकले का? आम्ही काही मिस केले का? आम्ही अजून काही करू शकलो असतो का?' आज, प्रभूच्या या वेदीसमोर, मी तुम्हाला अत्यंत कळकळीने आणि नम्रपणे सांगतो: ते ओझे खाली ठेवा. ते ओझे तुमचे नाही. आजारपण ही कोणतीही मानवी चूक नसते. ते कोणाच्याही नियंत्रणात नसते. देव तुम्हाला कधीही दोष देत नाही. तुम्ही बेनला जे प्रेम दिले, ती एक शुद्ध, पवित्र आणि संपूर्ण देणगी होती. तुम्ही काहीही चुकले नाही. त्या सर्व अपराधीपणाच्या विचारांना आज कायमचे सोडून द्या, कारण देव तुमच्या अश्रूंकडे पाहून तुम्हाला आपल्या प्रेमाच्या बाहूंमध्ये धरत आहे. काही दुःखे ही मानवी नियंत्रणापलीकडची असतात, आणि देव त्या दुःखात तुम्हाला सोडून गेलेला नाही.

आणि हेच सत्य आजच्या शुभवर्तमानातून आपल्यावर प्रखर प्रकाशासारखे चमकते. येशूने जेव्हा मंदिरातील त्या बाजाराला बाहेर हाकलले, आणि जेव्हा लोकांना वाटले की सर्व काही संपले आहे, तेव्हा त्याने स्वतःच्या शरीराविषयी सांगितले: 'हे मंदिर पाडा आणि मी तीन दिवसांत ते उभे करीन.' यहूदी लोकांनी विचार केला की हे मंदिर छप्पन्न वर्षे बांधले गेले आहे, पण येशू त्याच्या स्वतःच्या शरीराच्या मंदिराविषयी बोलत होता. बेन हा स्वतः देवाचे एक जिवंत मंदिर होता. पौल आज करिंथकरांना लिहितो: 'तुम्हाला ठाऊक नाही का की तुम्ही देवाचे मंदिर आहात आणि देवाचा आत्मा तुमच्यामध्ये वास करतो?' बेनच्या त्या लहानशा शरीरात देवाचा आत्मा अत्यंत सुंदरपणे वास करत होता. त्याची ती अफाट बुद्धिमत्ता, त्याची ती गणिताची आवड, आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे त्याचे ते अथांग प्रेम—की जेव्हा तो फक्त पंधरा वर्षांचा होता, तेव्हा त्याने आपल्या आई-वडिलांना सांगितले होते की, काका विल्यम यांना दोनदा पक्षाघात झाल्यावर त्यांना मदत करण्यासाठी तो आपली संपूर्ण पिगी बँक द्यायला तयार आहे. त्याने ती बँक कधीच फोडली नाही, गरज नव्हती—पण तो प्रस्ताव, तो स्वतःजवळ जे काही आहे ते दुसऱ्यासाठी अर्पण करण्याचा तो अफाट आणि निर्मळ मानस… हीच त्याच्या आत्म्याची खरी संपत्ती होती. तो कधीही स्वार्थी नव्हता. त्याचे मन नेहमी इतरांच्या कल्याणासाठी तळमळायचे.

रायन, माझ्या प्रिय बाळा, तू तुझ्या दादा बेनला किती मिस करतोस, हे फक्त तू आणि देव जाणता. जेव्हा तू तो विमान कार्ड तुझ्या फोनच्या केसमध्ये ठेवतोस, तेव्हा हे लक्षात ठेव कि तुझा दादा तुझ्यापासून कधीही दूर गेलेला नाही. तो तुझ्या प्रत्येक पावलावर, तुझ्या प्रत्येक खेळाच्या क्षणात तुझ्यासोबत आहे. तुमचे ते दिवस, जेव्हा तुम्ही दोघे ड्राइव्हवेमध्ये उभे राहून एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून हसत होतात, ते प्रेम कधीच मरत नाही. तुझा दादा आता त्या अनंत आकाशात, कोणत्याही तापाविना, कोणत्याही वेदनेविना, पूर्णपणे निरोगी आणि सशक्त आहे. जसे वडिलांच्या त्या स्वप्नात बेनने त्यांना सांगितले होते—'बापा, मी सर्व टेस्ट पास झालो आहे, मी स्वतः श्वास घेऊ शकतो'—तसाच बेन आज ख्रिस्ताच्या सानिध्यात पूर्णपणे मुक्त आणि जीवनाने भरलेला आहे.

तर मग, आज येथून बाहेर पडताना आपण काय सोबत घेऊन जायचे? एक लहानशी, कृतीशील गोष्ट. आज रात्री झोपताना, तुमचे घर कितीही शांत किंवा रिकामे वाटत असले, तरी एक दीर्घ श्वास घ्या, आकाशाकडे पाहा, आणि म्हणा: 'प्रभू, बेन तुझ्या हातात सुरक्षित आहे, आणि आता आमचे आयुष्यही तुझ्या हातात आहे.' त्याच्या त्या प्रेमाला तुमच्या हृदयात जिवंत ठेवा. तो आपल्याला त्या स्वर्गाच्या बांक्वेटमध्ये पुन्हा भेटण्यासाठी वाट पाहत आहे, जिथे कोणताही शोक असणार नाही आणि सर्व अश्रू पुसले जातील. आमेन.