วันฉลองการอุทิศมหาวิหารลาเตรัน

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในวันนี้ เรามารวมตัวกันเพื่อระลึกถึงการอุทิศมหาวิหารลาเตรัน ซึ่งเป็น 'แม่' ของวัดคาทอลิกทั้งหลายในโลก... แต่ท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของหินและศิลาในมหาวิหารแห่งนั้น พระวาจาของพระเจ้ากลับดึงสายตาของเราให้มองลึกลงไปในสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า... ในบทอ่านแรก เราเห็นภาพของสายน้ำที่ไหลออกมาจากใต้ธรณีประตูของพระวิหาร... มันไม่ใช่สายน้ำธรรมดา แต่มันคือพลังแห่งชีวิตที่แผ่ขยายไปทุกที่ที่มันไหลผ่าน... ที่ใดที่น้ำนี้ไปถึง ที่นั่นชีวิตจะงอกงาม... ที่นั่นจะมีต้นไม้ที่ออกผลไม่ขาดสาย... และใบของมันก็ใช้เป็นยารักษาโรค... ภาพนี้ช่างงดงามและเปี่ยมด้วยความหวังอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อเรานึกถึงชีวิตของเบนจามิน วอ เด็กชายผู้เปี่ยมด้วยความฉลาดและหัวใจที่อ่อนโยน... เบนจามินเปรียบเสมือนต้นไม้ที่หยั่งรากลึกในพระเจ้า... แม้กายของเขาจะจากเราไปสี่เดือนแล้ว แต่ชีวิตของเขาก็ยังคงส่งผลดีอย่างต่อเนื่อง เหมือนสายน้ำที่ไหลรินไม่ขาดสายจากพระวิหารของพระเจ้า

พี่น้องครับ... เบนจามินเป็นเด็กที่มีความอยากรู้อยากเห็นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด... เขาไม่ได้เพียงแค่ศึกษาเรื่องเทคโนโลยีหรือคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน แต่เขามองหา 'ความเป็นไปได้' ในทุกสิ่ง... ท่านอาลันและท่านเถาคงจำได้ดีถึงภาพของเบนจามินที่ยืนยิ้มกว้างในชุดเสื้อฮู้ดสีม่วง Lakers หรือภาพที่เขาแต่งกายในชุดอ่าวหญ่ายสีน้ำเงินเข้มปักลายมังกร... เขามีความสง่างามที่เรียบง่าย... เขาเป็นเด็กที่รู้จักความรักก่อนวัยอันควร... พี่น้องจำเหตุการณ์ที่เขาสื่อสารกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยความตั้งใจอันบริสุทธิ์ว่าเขาอยากจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่ป่วยหนักได้ไหมครับ... เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่นั่นคือการ 'เสนอ' จากหัวใจที่บริสุทธิ์... เขาพร้อมที่จะสละสิ่งที่เขารักที่สุด เพื่อคนที่เขารัก... นั่นคือ 'ผลไม้' ที่เบนจามินได้ฝากไว้ในโลกนี้... ผลไม้ที่ไม่ได้เหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา แต่ยังคงหล่อเลี้ยงหัวใจของพวกเราทุกคนให้มีความหวัง... เบนจามินไม่ได้จากไปไหนไกล เขายังคงเป็นส่วนหนึ่งของ 'พระวิหารของพระเจ้า' ที่นักบุญเปาโลกล่าวถึงในบทอ่านที่สอง... 'ท่านทั้งหลายเป็นพระวิหารของพระเจ้า และพระจิตของพระเจ้าสถิตอยู่ในท่าน'... ใช่ครับ เบนจามินคือพระวิหารที่พระจิตเจ้าทรงประทับอยู่ และบัดนี้เขาก็ได้พักผ่อนในพระวิหารที่แท้จริงบนสวรรค์แล้ว

พระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงขับไล่ผู้ค้าขายออกจากพระวิหาร... พระองค์ทรงประกาศว่า 'อย่าทำบ้านของพระบิดาของเราให้เป็นตลาด'... พระองค์ทรงต้องการให้เราเห็นว่าความศักดิ์สิทธิ์ของพระวิหารนั้นอยู่ที่ 'พระกายของพระองค์' ที่ถูกทำลายและถูกสร้างขึ้นใหม่ในสามวัน... นี่คือหัวใจของความเชื่อของเรา... ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นการผ่านเข้าสู่พระสิริของพระเจ้า... ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... พ่อรู้ว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียเบนจามินนั้นมันหนักหนาเพียงใด... ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ท่านอาจจะยังคงมองไปที่ที่นั่งว่างที่โต๊ะอาหาร หรือเห็นของเล่นชิ้นโปรดที่ยังวางอยู่ที่เดิม... ท่านอาจถามตัวเองด้วยความเจ็บปวดว่า 'เราทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า? เราควรจะทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม?'... ในวินาทีนี้ พ่อขอพูดกับท่านด้วยความจริงและด้วยความรักของพระเจ้า: ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปนั้น ไม่ใช่บทลงโทษและไม่ใช่ความบกพร่องของท่านทั้งสิ้น... มันเป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นสิ่งที่ไม่มีความรักหรือความใส่ใจใดในโลกจะขวางกั้นได้... ท่านได้รัก ได้ดูแล และได้โอบกอดเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดของความเป็นพ่อแม่แล้ว และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยม... พระเจ้าผู้ทรงเมตตาไม่ได้กล่าวโทษท่าน... และท่านก็ไม่ควรลงโทษหัวใจของตัวเองอีกต่อไป... จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างความเจ็บปวดนั้นออกไป และให้ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดเถิด... ท่านได้ทำดีที่สุดแล้ว และเบนจามินก็ภูมิใจในตัวพ่อแม่ของเขามากเพียงใด ท่านทราบไหมครับ?

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงอยู่กับหนูเสมอ... ในวันข้างหน้า เมื่อหนูมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและเห็นเครื่องบินลำหนึ่งกำลังทะยานขึ้นสู่ก้อนเมฆ ให้หนูรู้ว่านั่นคือรอยยิ้มของพี่เบนที่กำลังส่งมาให้... อย่ากลัวที่จะเติบโต อย่ากลัวที่จะมีความสุข เพราะรอยยิ้มของหนูคือสิ่งที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยปกป้องหนูเสมอ... เขาไม่ได้จากไปไหนไกล เขาเพียงแค่เปลี่ยนที่อยู่จากบ้านของเรา ไปอยู่ในบ้านของพระบิดา เพื่อเตรียมที่ไว้รอต้อนรับพวกเราทุกคน... การที่หนูพกการ์ดเครื่องบินไว้ในเคสโทรศัพท์ นั่นคือการบอกว่าพี่เบนยังคงเดินทางไปกับหนูทุกที่... จงเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้เป็นน้ำมันในตะเกียงของหนู เพื่อให้หนูมีความกล้าหาญที่จะใช้ชีวิตที่งดงามต่อไป

ความรักของเบนจามินยังคงไหลรินผ่าน 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้ที่ขาดแคลนในดินแดนที่ห่างไกล... ทุกครั้งที่น้ำสะอาดไหลออกมา นั่นคือความเมตตาของเบนจามินที่ยังคงทำงานอยู่... เขาไม่ได้จากไปไหนไกล เขายังคง 'ให้' และ 'แบ่งปัน' ผ่านความดีที่ครอบครัวและมิตรสหายได้ทำในนามของเขา... ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ความคิดถึงที่ท่านมีต่อเบนจามิน บางครั้งอาจจะมาในรูปแบบของความฝัน... เหมือนกับที่ท่านเคยฝันว่าได้ยืนรอซื้อไอศกรีมกับเบนจามิน และเขาก็เป็นคนจ่ายเงินให้... ความฝันเหล่านั้นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นสะพานเล็กๆ ที่พระเจ้าทรงอนุญาตให้หัวใจที่คิดถึงได้เชื่อมต่อกันชั่วขณะ... เบนจามินได้บอกพ่อว่า 'ไม่เป็นไรนะ Con sẽ dõi theo ba mẹ - ลูกจะคอยเฝ้าดูพ่อแม่นะ'... นี่คือคำพูดที่มาจากลูกชายผู้เปี่ยมด้วยความกตัญญูและห่วงใย เขายังคงอยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวเสมอ

วันนี้ พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับบ้านไปครับ: ในครั้งต่อไปที่ท่านเห็นนกน้อยบินผ่านไป หรือเห็นเครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... การใช้ชีวิตต่อไปไม่ใช่การลืมเบนจามิน แต่คือการทำให้ความรักที่เขามอบให้ยังคงไหลรินผ่านชีวิตของท่านต่อไป... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... พระเจ้าทรงเรียกให้เราเป็น 'บุตรแห่งความสว่าง' ที่ใช้เวลาที่เหลืออยู่บนโลกนี้สร้างสมสมบัติในสวรรค์... ขอให้เราดำเนินชีวิตด้วยความหวัง เหมือนเบนจามินที่บัดนี้ได้พักผ่อนในพระสิริของพระองค์อย่างสมบูรณ์แล้ว... ขอให้สันติสุขของพระคริสตเจ้าสถิตอยู่ในใจของท่านทั้งหลายตลอดไป... อาเมน.