ระลึกถึงนักบุญปีโอแห่งปีเอเตรลชีนา พระสงฆ์

พี่น้องที่รัก ลองจินตนาการถึงนักบุญปีโอแห่งปีเอเตรลชีนา ท่านไม่ได้มีชีวิตที่ราบรื่น ท่านไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ตลอดเวลา ท่านแบกรับความเจ็บปวดที่บาดลึกและรอยแผลที่คนอื่นไม่เข้าใจ แต่ในความเจ็บปวดนั้น ท่านกลับกลายเป็นประภาคารแห่งความหวัง ท่านไม่ได้พยายามจะ 'แก้ไข' ทุกอย่างด้วยกำลังของมนุษย์ แต่ท่านกลับ 'วางใจ' ในพระวาจาของพระเจ้าอย่างหมดสิ้น ดังที่ประกาศกสุภาษิตกล่าวว่า 'พระวาจาทุกคำของพระเจ้าผ่านการทดสอบแล้ว พระองค์ทรงเป็นโล่ให้แก่ผู้ที่เข้ามาลี้ภัยในพระองค์'

ภาพของ 'โล่' นี้ช่างงดงามเหลือเกิน มันไม่ใช่โล่ที่ป้องกันไม่ให้ความเจ็บปวดเข้ามาแตะต้องเราเลย แต่เป็นโล่ที่ปกป้องจิตวิญญาณของเราไม่ให้แตกสลายเมื่อความเจ็บปวดนั้นมาถึง... วันนี้เป็นเวลาสามเดือนแล้วนับตั้งแต่เบนจามิน วอ เดินทางกลับสู่บ้านของพระบิดา พ่อรู้ว่าในบ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะของพี่น้อง ในบ้านที่เคยมีการวางแผนสร้าง 'Con Chim Airlines' สายการบินในฝันที่เบนจามินมักจะพูดถึงด้วยดวงตาที่เป็นประกาย... บัดนี้ความเงียบนั้นช่างดังกึกก้องเหลือเกิน

พ่อรู้ว่าคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และน้องไรอัน กำลังเผชิญกับความร้าวรานที่ไม่มีคำพูดใดจะบรรยายได้ ในความเงียบนั้น ปีศาจแห่งความรู้สึกผิดมักจะแอบกระซิบถามท่านเสมอว่า 'เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? เราสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม?' ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... พ่อขอให้ท่านฟังคำพูดนี้ให้ชัดเจน... ในนามของพระเจ้าผู้ทรงรักท่านจนยอมสละพระบุตร... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ความเจ็บป่วยที่เบนจามินเผชิญไม่ใช่บทลงโทษ ไม่ใช่ความบกพร่องของพ่อแม่ และไม่ใช่ผลจากความประมาทเลินเล่อใดๆ ทั้งสิ้น พระเจ้าไม่ได้ส่งความเจ็บป่วยมาเพื่อทดสอบความเชื่อของท่าน และพระองค์ไม่เคยกล่าวโทษท่านเลย บางครั้ง ความทุกข์โศกก็เกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครควบคุมได้ มันไม่ได้มาจากความผิดพลาดของใครทั้งสิ้น ขอให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งนี้ลงที่เชิงกางเขนเถิด ท่านได้รักเบนจามินอย่างสุดหัวใจของมนุษย์คนหนึ่งจะทำได้แล้ว และพระเจ้าทรงรับเบนจามินไว้ในอ้อมกอดของพระองค์ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก ท่านได้รับคำตอบจากพระเจ้าแล้วว่า 'neither this man nor his parents' (ไม่ใช่ความผิดของคนนี้หรือพ่อแม่ของเขา) — ความทุกข์ไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นความลึกลับที่พระเจ้าทรงโอบอุ้มไว้ในความเมตตาของพระองค์

ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงส่งอัครสาวกออกไปโดยให้ 'เอาอะไรไปไม่ได้เลย' ไม่ว่าจะเป็นไม้เท้า ย่าม หรืออาหาร... พระองค์ทรงสอนให้พวกเขาพึ่งพาพระเจ้าเพียงผู้เดียว... เบนจามินเองก็เป็นเด็กชายที่เรียนรู้ที่จะพึ่งพาความรักของพระเจ้า แม้ในวัยเพียงสิบห้าปี... พ่อนึกถึงตอนที่เบนจามินเสนอที่จะมอบเงินเก็บทั้งชีวิตของเขาเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วย... เขาไม่ได้ทุบกระปุกนั้นลง เพราะมันไม่ได้จำเป็นในท้ายที่สุด แต่สิ่งที่ล้ำค่าไม่ใช่ตัวเงิน แต่คือ 'หัวใจ' ที่พร้อมจะสละทุกอย่างเพื่อผู้อื่น... เบนจามินไม่ได้มองว่าตัวเองแยกขาดจากผู้อื่น เขามองเห็นความเจ็บปวดของคนรอบข้างและอยากจะแบ่งปัน นี่คือหัวใจของเด็กชายที่เข้าใจว่าความรักคือการเดินทางที่ไม่มีของติดตัวไป นอกจากความไว้วางใจในพระเจ้า

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พ่อรู้ว่าการไม่มีพี่เบนอยู่เคียงข้างในการแบ่งปันเรื่องราว หรือการเล่นเกมด้วยกันนั้นมันเหงาเพียงใด... แต่ขอให้หนูจำไว้ว่า ความผูกพันระหว่างหนูกับพี่เบนนั้น ไม่ได้ถูกตัดขาดด้วยความตาย... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยมองลงมาจากฟ้าด้วยรอยยิ้ม... ความรักของพี่เบนที่หนูได้รับนั้น คือสมบัติที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย... จงมีความกล้าหาญเหมือนที่พี่เบนเคยมี จงยิ้มให้กับชีวิต และใช้ชีวิตในทุกๆ วันด้วยความรักที่พี่เบนได้ฝากไว้ในหัวใจของหนู... หนูไม่ได้เดินลำพัง เพราะพี่ชายของหนูคือทูตสวรรค์ที่คอยปกป้องหนูเสมอ

พี่น้องที่รัก... ความเชื่อของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราเห็นด้วยตา แต่ขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่าพระคริสต์ทรงเป็นโล่ของเรา... เบนจามินไม่ได้สูญหายไปไหน ความรักของเขายังคงไหลเวียนอยู่ในโลกนี้... เหมือนกับสายน้ำสะอาดจากบ่อน้ำที่ถูกขุดขึ้นในนามของเขา เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ยากไร้... ความรักของเขายังคงกระหายที่จะให้ ยังคงอยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อื่น... ก่อนที่เราจะก้าวออกไปจากที่นี่ในวันนี้ พ่อไม่ได้ขอให้ท่านลืมความเศร้าในทันที แต่ขอให้นำสิ่งนี้ติดตัวกลับไป... ในทุกครั้งที่ท่านเงยหน้ามองท้องฟ้า ในทุกครั้งที่ท่านได้ยินเสียงเครื่องบินบินผ่าน ให้ระลึกถึงรอยยิ้มของเบนจามิน... และให้รู้ว่าความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความตาย... ขอให้พระองค์ผู้ทรงเป็นความรักแท้ ทรงโอบกอดครอบครัวของเรา และนำพาเราไปสู่วันที่เราจะได้ยินเสียงหัวเราะของเบนจามินอีกครั้งในสวนสวรรค์... อาเมน.